ruimtevoorwoorden – Pagina 23 – ruimte voor woorden

Op de dagen dat ik de was doe, heb ik het bijkomend voordeel dat Lexie in mijn buurt is. Ze is over het algemeen zeer tevreden, zolang ze maar krijgt wat ze wil. De dingen waar ze om vraagt, variëren van eten krijgen of naar buiten (of naar de stal). Ze miauwt dan alsof de buren het ook mogen horen. Soms wil ik een knuffel van haar en dat wil zij niet en dan kan het zijn dat ze pech heeft en ik haar toch oppak.

Als ze binnen op de keukentafel in de zon ligt is ze uitermate tevreden. Soms kwettert ze als ze een vogel of vlinder ziet en gaat haar staart zwiepend op en neer. Ze is nieuwsgierig genoeg en ze volgt ons overal naartoe als we thuis zijn. Sinds kort oefenen we het aan de lijn naar buiten gaan, soms laat ik haar helemaal los. Ze vindt het leuk buiten en schrikt nog genoeg van alle geluiden om over het algemeen weer mee naar binnen te komen. Soms ook niet. Roepen wat ik wil: Lex-a-Flex! Lexieeee! Leeeeex! Goed zo! (allemaal in hoge stem). Of rammelen met kattensnoepjes. Het is soms net een hond. Fijn.

Op mijn wasdag word ik soms vereerd met een moment dat ze op mijn schoot wil liggen. Dit is zeker niet een wekelijkse aangelegenheid. Ze is slim genoeg om te merken dat als ik er ben om de was te doen, dat ik om de zoveel tijd opsta uit de stoel om de was te wisselen. Het betekent dat ze dan weer van mijn schoot af moet en dat vindt ze niet leuk. Dat is in haar ogen niet oké en zoals het hoort te gaan.

Lex vindt het vooral heerlijk om op me te liggen als ik dus niet beweeg. Het aanraken van de afstandsbediening of een slok thee willen drinken, staan in de weg van haar perfecte houding waarin ze is gaan liggen. Ze verwacht dat ik dan ook zo lang en stil mogelijk blijf zitten, zodat zij zolang mogelijk kan blijven liggen zoals ze ligt. Ik ben het niet altijd eens met haar houding.

Als een kat je aankijkt en heel langzaam haar ogen dicht doet, is dat haar manier van zeggen: ik vind je leuk, ik hou van je, ik ben tevreden. De ander, de mens, kan dan ook heel langzaam zijn (haar) ogen dichtdoen en geeft daarmee bevestiging dat ze het eens zijn met de kat. Ook al ligt ze niet altijd meer op mijn schoot, als ze in haar eigen mandje ligt en ik op mijn stoel zit zijn er wel die momenten van elkaars blik vangen en langzaam onze ogen naar elkaar dichtdoen.

Afgelopen keer werd ik verwend. Ik had veel was. Elke keer bleef ze terugkomen om op mijn schoot te gaan liggen. Het maakte deze dag niet uit hoeveel keer ik op stond of mijn arm bewoog. Sinds dat Lex en ik elkaar kennen kan ze heerlijk zo met haar hele ontspannen lijf op mij gaan liggen. Vooral als ze dan met haar kopje met daaronder haar pootje op mijn rechterarm gaat liggen om te slapen. Ze is dan zo ontspannen. Het gevoel dat het me geeft.

Ik ook van jou 🖤

de bankjes waar ik op ga zitten

Een warrige start. Gisteravond vroeg naar bed. De combinatie van lang auto rijden, de zon, stevige wandeling en één(!) glas rode wijn waren voelbaar.

Ik begin kalm aan met een puzzeltje en een film die ik thuis nog had gedownload. Geen televisie hier en internet is minimaal (wist ik van tevoren). Na een heerlijke kop thee en wat wakker worden, smaakt de kop koffie uitermate uitstekend. Exact de kalme start die bij een paar dagen weg past.

Grauwe wolken zie ik door het raam, ook die waren voorspelt. Na twijfelen en nog meer twijfelen ben ik uiteindelijk nog even terug op bed gaan liggen. Een uur later sta ik weer op en besluit om NU even naar buiten te gaan. De regen komt weer over een uur, dus er is tijd om rechtsaf te slaan en de andere weg te bewandelen.

Wederom heb ik geen haast en ik besluit bovenaan de heuvel op een bankje te gaan zitten. Ik heb naast de eigenaar geen mens gezien op deze weg in de afgelopen 24 uur. Er komt een auto voorbij, keert en stopt op tien meter afstand van mij. Een oudere mevrouw en haar hond stappen uit. De mevrouw zegt hallo en gaat naast me op het bankje zitten. In het Duits vertelt ze me haar verhaal. 84 jaren jong, de hond heet Pac (gele labrador), ze is altijd tuinierster geweest (sinds maart met pensioen), in het gebied geboren en getogen en ze heeft last van haar knie. Ze is zojuist gestopt met een wandeling en ze wacht hier op haar wandelgroep die zo dadelijk voorbij komt. Haar dochter loopt ook mee en wandelt met haar zes maanden oude baby op haar rug. Ze heeft in totaal zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Ze vertelt dat er over een paar weken im Wald lekkere blaue Brombeeren zijn, die gepflückt können werden. Ze heet Suzanna. Ze vraagt of ik hier zou kunnen wonen? Ja, vielleicht.

We gaan weer uit elkaar als we het beiden koud krijgen. Ik wandel terug naar beneden naar het gele huis. Zij blijft zitten met Pac aan haar voeten, wachtend op haar dochter en kleinkind.

Even binnen lunchen en kijken naar de donkere wolken die voorbij schuiven. Ik besluit nog één wandeling te doen. Het uitkienen van de droge momenten is vandaag leidend. Als ik beneden mijn wandelschoenen aan doe, voel ik de eerste druppels al. Ik doe mijn regenjas aan en ga toch lopen. Lopen in de regen hoeft niet vervelend te zijn. De warme douche achteraf wacht toch wel op me.

Ik zie rode bloemen en gele en paarse en witte. De lange, groene, dikke en dunne bomen en het hoog gegroeide gras. Ik zie een eekhoorn op het midden van de weg, een arend (of valk?) zweeft door de lucht, een vliegtuig tussen de wolken en het koolmeesje dat op de ouderwetse telefoonlijn zit. Ik hoor het ritselen van de bladeren aan de takken, het zoemen van de bijen en bromvliegen, de auto in de verte. Ik voel de regendruppels op mijn wang vallen. Ik zie wazig door mijn beslagen brilglazen.

Nu hang ik weer in de luie stoel. Fris gedoucht, mijn lievelings blauwwitte stippenbroek met mijn warme sokken aan en een glas rode wijn naast me. Ik vind het wel prima zo. Luisteren naar de druppels op het zolderraam. Nog wat naar de koeien kijken, Nadal volgen, puzzelen en schrijven.

Santé.