Een warrige start. Gisteravond vroeg naar bed. De combinatie van lang auto rijden, de zon, stevige wandeling en één(!) glas rode wijn waren voelbaar.
Ik begin kalm aan met een puzzeltje en een film die ik thuis nog had gedownload. Geen televisie hier en internet is minimaal (wist ik van tevoren). Na een heerlijke kop thee en wat wakker worden, smaakt de kop koffie uitermate uitstekend. Exact de kalme start die bij een paar dagen weg past.
Grauwe wolken zie ik door het raam, ook die waren voorspelt. Na twijfelen en nog meer twijfelen ben ik uiteindelijk nog even terug op bed gaan liggen. Een uur later sta ik weer op en besluit om NU even naar buiten te gaan. De regen komt weer over een uur, dus er is tijd om rechtsaf te slaan en de andere weg te bewandelen.
Wederom heb ik geen haast en ik besluit bovenaan de heuvel op een bankje te gaan zitten. Ik heb naast de eigenaar geen mens gezien op deze weg in de afgelopen 24 uur. Er komt een auto voorbij, keert en stopt op tien meter afstand van mij. Een oudere mevrouw en haar hond stappen uit. De mevrouw zegt hallo en gaat naast me op het bankje zitten. In het Duits vertelt ze me haar verhaal. 84 jaren jong, de hond heet Pac (gele labrador), ze is altijd tuinierster geweest (sinds maart met pensioen), in het gebied geboren en getogen en ze heeft last van haar knie. Ze is zojuist gestopt met een wandeling en ze wacht hier op haar wandelgroep die zo dadelijk voorbij komt. Haar dochter loopt ook mee en wandelt met haar zes maanden oude baby op haar rug. Ze heeft in totaal zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Ze vertelt dat er over een paar weken im Wald lekkere blaue Brombeeren zijn, die gepflückt können werden. Ze heet Suzanna. Ze vraagt of ik hier zou kunnen wonen? Ja, vielleicht.
We gaan weer uit elkaar als we het beiden koud krijgen. Ik wandel terug naar beneden naar het gele huis. Zij blijft zitten met Pac aan haar voeten, wachtend op haar dochter en kleinkind.
Even binnen lunchen en kijken naar de donkere wolken die voorbij schuiven. Ik besluit nog één wandeling te doen. Het uitkienen van de droge momenten is vandaag leidend. Als ik beneden mijn wandelschoenen aan doe, voel ik de eerste druppels al. Ik doe mijn regenjas aan en ga toch lopen. Lopen in de regen hoeft niet vervelend te zijn. De warme douche achteraf wacht toch wel op me.
Ik zie rode bloemen en gele en paarse en witte. De lange, groene, dikke en dunne bomen en het hoog gegroeide gras. Ik zie een eekhoorn op het midden van de weg, een arend (of valk?) zweeft door de lucht, een vliegtuig tussen de wolken en het koolmeesje dat op de ouderwetse telefoonlijn zit. Ik hoor het ritselen van de bladeren aan de takken, het zoemen van de bijen en bromvliegen, de auto in de verte. Ik voel de regendruppels op mijn wang vallen. Ik zie wazig door mijn beslagen brilglazen.
Nu hang ik weer in de luie stoel. Fris gedoucht, mijn lievelings blauwwitte stippenbroek met mijn warme sokken aan en een glas rode wijn naast me. Ik vind het wel prima zo. Luisteren naar de druppels op het zolderraam. Nog wat naar de koeien kijken, Nadal volgen, puzzelen en schrijven.
Santé.
ruimte voor woorden 