Categorie: natuur

late vrijdagmiddag dip

Van de week had ik een dag waarop ik de keukenmuur voor de tweede keer groen verfde en de tralie van mijn tuinpoort heb ingevlochten. Het verven was een klus die ik niet wilde, maar wel gedaan wilde hebben. Als beloning mocht ik van mezelf daarna het hekwerk invlechten. Beide klussen zijn geslaagd.

Het was die dag mooi weer. Fietsen lukt wat minder vaak dan gehoopt. Ik was nog op zoek naar een tafelmodelkoelkast. Ik fietste naar Veldhoven en ontdekte een prachtige route door het bos. Wellicht gaan werken in Veldhoven, dan kan ik elke dag dit stuk fietsen? Ik ging kijken naar koelkasten. Online reeds wel wat gezien en gevonden. De keuze is reuze. Geen andere klanten in de winkel. Deur linksom of rechtsom laten openen? Ik heb een koelkast nodig. Een keuze gemaakt en de vervolgvraag of die over 2 uur geleverd kan worden? Want toevallig hebben ze vandaag ook nog een andere levering in mijn buurt. En 20% korting. Fijn, fantastisch fijn. Ja, eigenlijk volgende week start de kortingsactie, maar ja die korting doen we nu. Top. Dankjewel.

Ik fietste bijna dezelfde route terug en ik vond zelfs nog een langer stuk fietspad door het bos. Ik kwam langs het E3 strand. Oh wat fijn, dat zicht van zon en water en glinsterende reflecties. Wat een enorm terrein. Zwemmen. Ja. Zijn ze nog open? Ja. Wellicht van het weekend, zondagochtend? Waar ligt mijn zwempak?

Zojuist heb ik om 5.12u het karton rondom de koelkast weggehaald. Niet eerder aan toegekomen. Koelkast staat op mijn nieuwe vloer. Oja, de vloer ligt er. Een prachtig verschil. Wel wat laminaat over, dat ga ik dit weekend terugbrengen. Ik ben wel mijn kassabon kwijt. Gegoogled of ik dan alsnog mijn geld kan terugvragen. Het blijft een gok. Ik ga het in ieder geval proberen.

Mijn baan is overweldigend veel de afgelopen tijd en vooral in combinatie met huisperikelen. Ik heb toegewerkt naar vrije dagen. De afspraken gisteren waren oké. Met een prachtig moment om te herinneren tussen een kleinkind en een oma. De letterlijke wauw van de kleine jongen gaf de oma even een moment van hoop, waarvan ze wellicht niet wist dat ze die nodig had. Het leek allemaal een soort van in een afrondende fase voor mij op z’n plek te vallen. Wat ik had gehoopt. Ook qua gevoel. Zonder te veel stress alles en iedereen informeren, vastleggen van acties en mensen die mensen kunnen contacten indien nodig.

Toen was het moment daar, rond half vier, dat ik eerder dan verwacht al mijn taken op mijn geschreven to-dolijst had afgevinkt. Soort van oké en ik hoefde alleen nog naar huis te rijden. En toen raakte ik geïrriteerd door weggebruikers en mezelf. Mijn ongeduld en onrust kwam en bouwde zich op. Het werd te warm in de auto en zelfs de wind door de open ramen koelde me niet af.

Ik was vervolgens teleurgesteld in mezelf en in mijn gevoel. Ik wilde toch op deze manier het werk afronden? Ik kreeg wat ik wenste, ik werkte ervoor en ondernam zelf al de acties om bij dit moment uit te komen. Ik kijk uit naar de vrije dagen. Nu ben ik vrij en ga ik me irriteren? Zucht.

Zwemmen werd het besluit. Niet wachten tot zondag. Mijn zwempak had ik al een paar dagen terug in de onderste doos van alle dozen gevonden. Het past een soort van goed genoeg. De gedachte aan dat water en vooral de onderdompeling en verfrissing. Ja. Binnen het kwartier dat ik thuiskwam was ik weer onderweg.

Weinig mensen, prachtig zicht en heerlijke zon. Het water was fris en niet te koud. Exact perfect voor een late vrijdagmiddag dip. Bril ging af, mijn beeld werd waziger en de eerste stappen in het water waren verkoelend. De onderdompeling bracht nog meer dan ik van tevoren had bedacht. Ja. Het bracht me ook terug naar die vroege ochtenddip ooit in de zee bij Sea Palling in Engeland. Op mijn rug liggend, drijvend en met mijn oren onder water, zodat de wereld gedempt wordt. Ik hoor mijn ademhaling en al de rest is minder aanwezig, inclusief wat ik denk te weten.


vaar wel lief huisje

Waar te beginnen? Hier. Ik begin hier. In dit moment van zondagochtend op een nieuwe slaapplek. In een ander huis met andere vogeltjes die me goedemorgen wensen.

Ik ben verhuisd.

Vorige week zei ik en voelde ik: dag lief huisje, dankjewel voor alles wat je me hebt gegeven.

Tranen stroomden op die bewuste zondag. Tranen uit liefde. Dankbaarheid. Voor de plek waar ik heb mogen wakker worden. Tranen uit een gevoel van afscheid, gedachten aan het gemis dat in het vooruitzicht lag. Wat ooit was en nooit meer in dezelfde vorm voor me zal verschijnen. Het vaarwel zeggen van een omgeving die me veiligheid en liefde heeft gegeven.

Het huisje dat zich vulde met warmte door de kachel die ik kon laten branden. De kerstlichtjes die op de donkere momenten en het hele jaar door, het fijne lichte verspreidden. Het ochtendritueel van een kaarsje aansteken en met de eerste kop thee in mijn handen de zon zien opkomen. De seizoenen die ik daar heb zien komen en gaan. De bladeren aan de takken van de bomen die ik zag verkleuren, heb zien vallen en de nieuwe die elk jaar ook weer verschenen. De roodborstjes die me bleven bezoeken en verrassen. Alle nieuwe vogelsoorten die ik heb leren kennen. Het vogelvoer en water dat ik ze heb mogen geven. Het plezier en rust dat het me heeft gebracht. Zo veel nieuws dat me opviel, elke keer, als ik uit hetzelfde raam keek.

De fietsroutes die ik volgde vanaf het huisje. Met een nieuwsgierige en een zoekende blik naar onbekende avonturen keek ik om me heen. De wegen die ik ontdekte, lieten me stoppen om de reeën en eenden en reigers en ooievaars te bewonderen. Al de bankjes waar ik op heb gezeten, gelezen en geschreven.

Ik heb met de wind mee gezweefd en stug doorgelopen met de wind op kop. Ontelbare keren over dat ene pad gewandeld, dat pad waar de hemel binnen tien minuten vier seizoenen kon laten zien. De zonsopgangen die me daar hoop gaven, deden beseffen dat ademen ruimte geeft. De lucht die op dat ene specifieke stukje aarde, oneindig weids is en wolken blijft creëren om bij weg te dromen. De illusie van het leven die in één wandeling kon opbloeien en vernietigend eerlijk tegelijkertijd binnen kon komen. Binnen bij mij.

Om vervolgens terug te kunnen keren naar dat idyllische, schattige stenen huisje. De plek waar niemand mij hoorde, ik alles kon delen en ik kon bestaan in alle vormen die ik maar wilde. Met een boomstam in het midden van de ruimte waar ik mijn knie aan kon stoten, kon vloeken en huilen. Dansend en zingend als de zon scheen of de regen viel.

Vaar wel lief huisje. Blijf varen in de seizoenen die toch wel komen en gaan. En dat jij daar fier mag blijven staan en ieder kan laten zien wat voor moois de wereld te geven heeft.

vliegkes

Dit zijn de voorjaarsdagen waar ik al fietsend, gratis en voor niets een maaltijd voorgeschoteld krijg. De vliegjes in kwestie zouden toch ook een beter einde van hun leven hebben gewenst dan terecht te komen in de mond van een onbekend mens?

Het bankjesseizoen is geopend. Mede te herkennen door de aanwezigheid van de zon, meer fietsers op de weg en een ik die oude en nieuwe bankjes spot om mijn boek te lezen.

Van de week zat ik op een oud en vertrouwd bankje naar een boom te staren. Alhoewel het een doordeweekse dag was, waren er genoeg mensen onderweg op de fiets. Soms hard pratend, soms in stilzwijgen gehuld en soms met armen om zich heen wapperend om maar niet die vliegkes in hun gezicht te krijgen. Ze zoefde op haar e-bike en met zwaaiende armen voorbij en ik moest glimlachen. En oké, toegegeven, ik en het bankje en zij op de fiets zaten dichtbij water. In plaats van mijn woorden ‘irritante stomme, idiote rotvliegjes’ klinkt vliegkes wel wat zachter en fijner. Voor hen en voor ons.

Heb ik ooit al geschreven over mijn droombaan als degene die mag bepalen waar de bankjes komen te staan langs een fietsroute? Er is één specifiek bankje en als ik daar langs fiets, heb ik altijd de neiging om uit te zoeken hoe dat werkt, de persoon worden die mag bepalen waar bankjes komen te staan.
Dit bankje is qua locatie niet verkeerd. Ik kan het zelfs uitstekend noemen. Ook de zithoogte is ideaal en zelfs de plek tussen de bomen is over nagedacht. Het enige minpunt blijft elke keer als ik er langs fiets: waarom hebben ze het in de kijkrichting van de heg van een woonhuis geplaatst en niet 180 graden de andere kant uit waar er zicht is op prachtig uitgestrekt moerasgebied? De ideale spot, echt waar, en waarom laten ze je dan uitkijken op een standaard heg aan een zandpad in plaats van een natuurgebied waar reigers, hazen, reeën en allerlei andere soorten vogels te spotten zijn?

Het zet elke keer drie gedachtes in beweging als ik er voorbij kom. Als eerste waarom die bankrichting, er zal vast een reden voor zijn toch? Hoe kom ik aan de baan als de persoon die mag bepalen waar de bankjes komen te staan? Het zou voor mij prachtig werk zijn. Ik kan zo tien plekken aanwijzen in Brabant die soms fluisterend en soms schreeuwend roepen: ik ben zo mooi, rust even uit hier! En tot slot, is er al een bankje ontworpen dat mee kan draaien met de zon? Ik bedoel dat er een soort van scharnier gebruikt kan worden en/of draaipoot-punt (ook verstelbaar qua hoogte), waardoor het bankje bij wijze van spreken de zon van de dag kan volgen. Lijkt me best een haalbare uitvinding.

Vandaag vond ik de lentezon op één van mijn favoriete bankjes. Dankbaar dat er niemand zat en ik er mocht zitten. Vanaf half elf staat de zon perfect en rond half één verdwijnt ie weer achter de bladeren van een boom. En met de warmte van vandaag was het ideal om mijn boek, Sloop van Anna Enquist, te lezen. Regelmatig keek ik omhoog en om me heen. Ik zag de blauwe lucht met de groene boomtoppen die al deinend en wiegend het ritme van de wind volgden.

Hoe het verder met mij gaat? Op zich wel prima, want naast werk en het algemene leven kan ik mezelf bezig houden met het bepalen van banklocaties en glimlachen om het woord vliegkes. Aan de andere kant wil ik eigenlijk alleen de rust van de natuur.