Van de week had ik een dag waarop ik de keukenmuur voor de tweede keer groen verfde en de tralie van mijn tuinpoort heb ingevlochten. Het verven was een klus die ik niet wilde, maar wel gedaan wilde hebben. Als beloning mocht ik van mezelf daarna het hekwerk invlechten. Beide klussen zijn geslaagd.
Het was die dag mooi weer. Fietsen lukt wat minder vaak dan gehoopt. Ik was nog op zoek naar een tafelmodelkoelkast. Ik fietste naar Veldhoven en ontdekte een prachtige route door het bos. Wellicht gaan werken in Veldhoven, dan kan ik elke dag dit stuk fietsen? Ik ging kijken naar koelkasten. Online reeds wel wat gezien en gevonden. De keuze is reuze. Geen andere klanten in de winkel. Deur linksom of rechtsom laten openen? Ik heb een koelkast nodig. Een keuze gemaakt en de vervolgvraag of die over 2 uur geleverd kan worden? Want toevallig hebben ze vandaag ook nog een andere levering in mijn buurt. En 20% korting. Fijn, fantastisch fijn. Ja, eigenlijk volgende week start de kortingsactie, maar ja die korting doen we nu. Top. Dankjewel.
Ik fietste bijna dezelfde route terug en ik vond zelfs nog een langer stuk fietspad door het bos. Ik kwam langs het E3 strand. Oh wat fijn, dat zicht van zon en water en glinsterende reflecties. Wat een enorm terrein. Zwemmen. Ja. Zijn ze nog open? Ja. Wellicht van het weekend, zondagochtend? Waar ligt mijn zwempak?
Zojuist heb ik om 5.12u het karton rondom de koelkast weggehaald. Niet eerder aan toegekomen. Koelkast staat op mijn nieuwe vloer. Oja, de vloer ligt er. Een prachtig verschil. Wel wat laminaat over, dat ga ik dit weekend terugbrengen. Ik ben wel mijn kassabon kwijt. Gegoogled of ik dan alsnog mijn geld kan terugvragen. Het blijft een gok. Ik ga het in ieder geval proberen.
Mijn baan is overweldigend veel de afgelopen tijd en vooral in combinatie met huisperikelen. Ik heb toegewerkt naar vrije dagen. De afspraken gisteren waren oké. Met een prachtig moment om te herinneren tussen een kleinkind en een oma. De letterlijke wauw van de kleine jongen gaf de oma even een moment van hoop, waarvan ze wellicht niet wist dat ze die nodig had. Het leek allemaal een soort van in een afrondende fase voor mij op z’n plek te vallen. Wat ik had gehoopt. Ook qua gevoel. Zonder te veel stress alles en iedereen informeren, vastleggen van acties en mensen die mensen kunnen contacten indien nodig.
Toen was het moment daar, rond half vier, dat ik eerder dan verwacht al mijn taken op mijn geschreven to-dolijst had afgevinkt. Soort van oké en ik hoefde alleen nog naar huis te rijden. En toen raakte ik geïrriteerd door weggebruikers en mezelf. Mijn ongeduld en onrust kwam en bouwde zich op. Het werd te warm in de auto en zelfs de wind door de open ramen koelde me niet af.
Ik was vervolgens teleurgesteld in mezelf en in mijn gevoel. Ik wilde toch op deze manier het werk afronden? Ik kreeg wat ik wenste, ik werkte ervoor en ondernam zelf al de acties om bij dit moment uit te komen. Ik kijk uit naar de vrije dagen. Nu ben ik vrij en ga ik me irriteren? Zucht.
Zwemmen werd het besluit. Niet wachten tot zondag. Mijn zwempak had ik al een paar dagen terug in de onderste doos van alle dozen gevonden. Het past een soort van goed genoeg. De gedachte aan dat water en vooral de onderdompeling en verfrissing. Ja. Binnen het kwartier dat ik thuiskwam was ik weer onderweg.
Weinig mensen, prachtig zicht en heerlijke zon. Het water was fris en niet te koud. Exact perfect voor een late vrijdagmiddag dip. Bril ging af, mijn beeld werd waziger en de eerste stappen in het water waren verkoelend. De onderdompeling bracht nog meer dan ik van tevoren had bedacht. Ja. Het bracht me ook terug naar die vroege ochtenddip ooit in de zee bij Sea Palling in Engeland. Op mijn rug liggend, drijvend en met mijn oren onder water, zodat de wereld gedempt wordt. Ik hoor mijn ademhaling en al de rest is minder aanwezig, inclusief wat ik denk te weten.
ruimte voor woorden 