Op de dagen dat ik de was doe, heb ik het bijkomend voordeel dat Lexie in mijn buurt is. Ze is over het algemeen zeer tevreden, zolang ze maar krijgt wat ze wil. De dingen waar ze om vraagt, variëren van eten krijgen of naar buiten (of naar de stal). Ze miauwt dan alsof de buren het ook mogen horen. Soms wil ik een knuffel van haar en dat wil zij niet en dan kan het zijn dat ze pech heeft en ik haar toch oppak.
Als ze binnen op de keukentafel in de zon ligt is ze uitermate tevreden. Soms kwettert ze als ze een vogel of vlinder ziet en gaat haar staart zwiepend op en neer. Ze is nieuwsgierig genoeg en ze volgt ons overal naartoe als we thuis zijn. Sinds kort oefenen we het aan de lijn naar buiten gaan, soms laat ik haar helemaal los. Ze vindt het leuk buiten en schrikt nog genoeg van alle geluiden om over het algemeen weer mee naar binnen te komen. Soms ook niet. Roepen wat ik wil: Lex-a-Flex! Lexieeee! Leeeeex! Goed zo! (allemaal in hoge stem). Of rammelen met kattensnoepjes. Het is soms net een hond. Fijn.
Op mijn wasdag word ik soms vereerd met een moment dat ze op mijn schoot wil liggen. Dit is zeker niet een wekelijkse aangelegenheid. Ze is slim genoeg om te merken dat als ik er ben om de was te doen, dat ik om de zoveel tijd opsta uit de stoel om de was te wisselen. Het betekent dat ze dan weer van mijn schoot af moet en dat vindt ze niet leuk. Dat is in haar ogen niet oké en zoals het hoort te gaan.
Lex vindt het vooral heerlijk om op me te liggen als ik dus niet beweeg. Het aanraken van de afstandsbediening of een slok thee willen drinken, staan in de weg van haar perfecte houding waarin ze is gaan liggen. Ze verwacht dat ik dan ook zo lang en stil mogelijk blijf zitten, zodat zij zolang mogelijk kan blijven liggen zoals ze ligt. Ik ben het niet altijd eens met haar houding.
Als een kat je aankijkt en heel langzaam haar ogen dicht doet, is dat haar manier van zeggen: ik vind je leuk, ik hou van je, ik ben tevreden. De ander, de mens, kan dan ook heel langzaam zijn (haar) ogen dichtdoen en geeft daarmee bevestiging dat ze het eens zijn met de kat. Ook al ligt ze niet altijd meer op mijn schoot, als ze in haar eigen mandje ligt en ik op mijn stoel zit zijn er wel die momenten van elkaars blik vangen en langzaam onze ogen naar elkaar dichtdoen.
Afgelopen keer werd ik verwend. Ik had veel was. Elke keer bleef ze terugkomen om op mijn schoot te gaan liggen. Het maakte deze dag niet uit hoeveel keer ik op stond of mijn arm bewoog. Sinds dat Lex en ik elkaar kennen kan ze heerlijk zo met haar hele ontspannen lijf op mij gaan liggen. Vooral als ze dan met haar kopje met daaronder haar pootje op mijn rechterarm gaat liggen om te slapen. Ze is dan zo ontspannen. Het gevoel dat het me geeft.
Ik ook van jou 🖤
ruimte voor woorden 