Tag: ruimtevoorwoorden

Live in Amsterdam – Candy Dulfer

Ik rijd graag in mijn auto. Het geeft me plezier. Mijn auto is eenvoudig en comfortabel. Zij (hij?) heeft wat van de wereld gezien en heeft geen USB-aansluiting en wel een cd-speler. Eén van de favoriete cd’s is Live in Amsterdam van Candy Dulfer. Voor mij tijdloos. Vroeger, nu en hopelijk ook in de toekomst is het muziek waar ik graag naar luister en bij weg kan dromen.

Vroeger speelde ik altsaxofoon. Een aantal jaren bij een harmonie, maar vooral de muzieklessen vond ik leuk. Candy Dulfer was toen één van de saxofonisten die ietwat bekend was. Ze stond met Prince op het podium. Ik kocht uiteindelijk meerdere cd’s. Eerst draaide ik die cd’s in mijn cd/radio/cassettespeler op mijn slaapkamer en later studentenkamer. Nu stop ik regelmatig diezelfde cd, Live in Amsterdam, in mijn cd-speler in mijn auto.

Ik zocht het op via Google en de cd is in 2001 (!) opgenomen. Eenentwintig jaar geleden. Ik heb haar muziek weleens opgezocht op Youtube en het is niet hetzelfde. Ook wel eens geluisterd naar de studio versie van dezelfde song, het is niet hetzelfde.

FAVORIETEN

song 3 – For The Love of You
(in samenwerking met Angie Stone/ cover van de Isley Brothers)
Fijn. Gemoedelijk. Geen haast. Alle tijd. Kalmte. Het samenspel. Het talent. Ze vullen elkaar moeiteloos aan. De ruimte geven voor ieders solo. De zang. De opbouw. Muzikaliteit. Zo rond de vier minuten de zang van Angie Stone. Zo rond vijf minuten speelt Candy Dulfer. En dan vervolgens rond minuut 6.10 hoor ik het effect, opzwepende, meegaan van publiek. Onderweg naar een apotheose.

song 5 – Lily Was Here
(in samenwerking met David A. Stewart, gitarist van Simple Red)
Altijd het lied om naar te luisteren als ik op zoek ben naar een dialoog. Ik hoor een gesprek. Ik vul elke keer anders in. Het spreken van de gitaar. Het reageren van de saxofoon. De noten. De klanken. De riedels. Het ritme. Vloeiend. Aanvullend. Toeleven naar een hoogtepunt in discussie of blijheid van het behalen van een doel. Het terugkeren naar de rust. De basis. Het delen met de ander. Het begrip. Het ondersteunende. De kunde. Het magische van gitaar- en saxofoonklanken die samenkomen en voor mij altijd een verhaal vormen.

song 6 – Synchrodestiny
(in samenwerking met David A. Stewart)
Vrolijk. Goede zin. De zon schijnt. Het vieren van het leven. Ook hier hoor ik woorden. Geruststellend. Helpend. Verder komen. Duidelijkheid scheppend. Ook chaos. Soms herrie. Wanorde. Van alles door elkaar.

song 7 – Nikki’s Dream
Wederom hoor ik een gesprek met woorden als er niet gezongen wordt. Instrumenten die hoorbaar zijn. Die klinken. De opbouw vanaf rond minuut 2.30, opvallend genoeg door de gitaar. Subtiel. Waardevol. Variërend. Winnend aan kracht, de drums als basis kalm volgend. Wisselingen van de wacht. Tempoverschuivingen. Vanaf minuut 7.52 de toonladder opbouw. Prachtig slotakkoord.

lavendel en de fiere paddenstoel

Het is een periode met gedachten dat ik bepaalde zaken wil weten en tevens merk ik dat ik het niet weet. Ik zeg vaak dat het niet-weten heel passend is voor mij. Het voelt vrij, met ruimte en als ik het wél weet, dan weet ik het. Het zijn dagen met wat (levens)vragen.

Om te benoemen met wat ik wel weet, is dat ik afgelopen week tevree in de vroege ochtend op mijn fiets stapte om naar mijn werk te fietsen. Het blijft me soms verrassen. Het gevoel overvalt me dan. Ik keek achterom naar mijn huisje in de ochtendzon en ik dacht: ik kan niet geloven dat ik hier woon en dat ik hier elke dag (!) mag zijn, kan thuiskomen. De konijntjes op het grasveld, de vroege vogels, de vlinders, de bloemen, het groene gras en zelfs de blaffende hond die me nog vaak wakker maakt in de ochtend. Ik vroeg me in stilte af of de huiseigenaar weet wat voor cadeau hij me heeft gegeven toen ik vorig jaar zomer langs kon komen om kennis te maken. Ik was al heel blij met een periode van overwintering op deze plek. Of hij wist wat hij voorstelde toen hij zei of ik naar het huisje wilde verhuizen wat langer (onbepaald) in de verhuur ging blijven.

Ik kocht deze week een lavendelplant en die staat nu buiten op de tafel. Elke keer als ik langs mijn raam loop, ben ik blij. De paarse kleur, de geur, de insecten die nu al een plekje weten te vinden tussen het groen, de bloem en de aarde. Ik zag aan het hangen van de lavendel, dat ik de regel van maximaal twee keer wateren per week los kon laten.
Gisteren stond er opeens één kleine paddenstoel fier tussen al het groene gras. Vanochtend een konijn tegenover mijn raam die een holletje aan het graven is om zijn (of haar) huisje van te maken. Ik zat zo stil mogelijk te staren en te hopen.

Ik had ook een nieuw idee voor schrijven. Een soort van (positieve) ervaringen delen en iets waar ik blij van word, wat ik meemaak. Het maken van de pagina bracht me al veel plezier. Het uitvogelen van hoe het werkt, dat als je op de foto klikt dat de lezer naar de juiste pagina gaat. Zelf de foto’s maken die passen bij de tekst. Kijken of ik het leuk vind, mooi vind? Kloppen de teksten, de kleuren en de lay-out? Spelen met tekst en beeld. Anders schrijven, andere woorden gebruiken?

Tijdens het niet-weten zijn er ook de momenten van creëren, doen, kijken en zien.

Voortgaan.