‘Hoe voel je je?’ vraag ik aan de zee terwijl ik op mijn favoriete bankje een tafereel aanschouw dat eerder nog verborgen voor me was. Kolkend, opzwepend en woest komen de golven op me af, dichterbij dan ooit. Ik voel zelfs vele lichte druppels water op mijn gezicht en armen vallen. Op mijn lippen proef ik het zout.
Zo sereen en kalm en blauw dat ze eergisteren nog was, zo intens en onstuimig en buiten haar kaders bewegend lijkt ze vandaag. Ze oogt niet woedend. Mede door de zon die schijnt en de aangename temperatuur die in de lucht hangt. Het lijkt meer dat ze zich laat gaan naar waar ze maar naartoe wil, zonder grenzen en geheel in overgave aan de elementen. De wind is krachtig en laat de golven hoog opkomen. Het water is meerdere tinten grijs met wit schuimende uiteinden. Afhankelijk van de zon en de wolken, die continue bewegen, glinstert en weerkaatst het licht op elk watervlak dat zich beschikbaar stelt.
Gisteren tijdens een onverwacht gevonden eetplekje in een strandpaviljoen, vertelde de serveerster dat het zo rustig op het terras was, omdat het springvloed is. Geen idee wat springvloed was, maar ik knikte gewillig mee en vroeg me vooral af waarom blijven mensen weg van prachtige, krachtige opspattende golven en een stevige wind?
De eerste dagen aan zee waren fijn. Zee vind ik altijd fijn. Mooie kleuren, prima weersomstandigheden en ondanks de hoeveelheid mensen vond ik toch elke keer plekjes en momenten zonder al die mensen. Het kabbelde voort. Ik had een fantastische vroege ochtenddip in de zee. Ik las veel, schreef veel, wandelde wat en fietste wat. Totdat ik al fietsend op de zeedijk terugkwam van Domburg (nog veel meer mensen daar dan hier) en de wind voelbaar krachtiger was geworden en golven hoog tegen de kade klotsten. Dit! Dit is de zee die ik ken uit de herfst, winter en lente. Niet het keurige, kalme, stilliggende zeewater. Het uitwaaien, kop in de wind en genoeg verwarrend effect creëren om met een frisser hoofd weer verder te gaan.
Springvloed oftewel springtij gebeurt 48 uur na volle maan (of nieuwe maan) en het heeft allerlei facetten, maar zoals ik het via google begrijp: de zon, de aarde en de maan staan ongeveer op één lijn en de gezamenlijke aantrekkingskracht op het water van de oceanen is dan het grootst, waardoor het water hoger opkomt. De vloed wordt ongeveer zes meter verlengd en de eb trekt zes meter verder terug.
Geen idee of springtij elke keer met windkracht 6 gepaard gaat, maar ik vind ‘m heerlijk. Het is één en al spektakel en beweging. En omdat het gisteren en vandaag zo aanwezig is en ik de vergelijking heb met de kalmere zeedagen van eerder, merk ik hoeveel meer ik aangetrokken word door het effect van al die wilde gedragingen.
Ik word herinnerd aan het overheersende geluid dat de golven kunnen maken. Mijn gedachtes verdwijnen niet, ze lijken alleen minder hard te schreeuwen. Of de golven schreeuwen harder. De intense wind, de snelheid van de golven, de continue veranderende kleuren in het water, de wolken die niet stil hangen en al de verwarring die het om mij heen en in mij brengt.
‘Ik voel me kleurrijk en geholpen door de wind. Ik mag elke richting uitgaan die ik wil. Ik mag verder gaan dan waar ik me gebruikelijk bevind. Ik ben ook de blauwheid en zachtheid van gisteren, alleen vandaag zie en ervaar je me in een andere vorm.’
ruimte voor woorden 