natuur – Pagina 7 – ruimte voor woorden

de kip en haar leven

Een collega vertelde gisteren over haar huisdieren. Drie katten, één hond en één kip. Ze zijn allemaal gered uit minder goede leefsituaties. De kip is nu alleen, voorheen waren ze met meer. Ze vertelde gefascineerd over de persoonlijkheid van haar kip. Hoe de kip, in de eerste jaren dat ze bij haar in de tuin rondscharrelde, geen eieren legde en nu wel. Over hoe de kip weet wat ze kan eten en welke planten giftig voor haar zijn. In dat kleine kopje zit al die informatie!, vertelde ze enthousiast. Hoe goed de katten en de hond en de kip het allemaal met elkaar kunnen vinden en dat ze, naast de vrijheid van de hele tuin, een fijn hok heeft om zich in terug te trekken. En dat zelfs de kip in tijden van thuiswerken veel voordelen ervaart, omdat als ze thuiswerkt de kip altijd vrij in de tuin kan zijn. De collega deelde gedachtes die ik ook wel eens heb gehad over het leven van een kip. We deelden informatie over hoe het toompje (groep van kippen) zich fascinerend kan gedragen. Ik herken de bewondering van mijn collega over hoe de kip de wereld (b)lijkt te beleven. Het deed me terugdenken aan wat ik schreef toen ik in Colinton (Schotland) op twee honden, twee katten en acht kippen pasten.

Colinton, Edinburgh (Schotland), 10 augustus 2017

Een buitenhok van 3 bij 4 meter, muren van gaas, afgewisseld met houten palen. Een dak met half zeil en half gaas, een houten huisje met een helling, twee bakken water en dagelijks vers voer. Acht kippen die in de achtertuin van een huis in Colinton een leven leiden waar in de basis niets mis mee is. Zeker als ze van veel slechter kwamen en ooit arriveerden zonder veren en niet de drang hadden om eieren te leggen. Nu leggen ze dagelijks zo’n 3 eieren in totaal en kunnen ze vrolijk in vrijheid door hun hok lopen. Maar is het vrijheid en zijn ze vrolijk? Wellicht vanuit het punt waar ze eerst waren en waar ze nu wonen. Ja, meer vrijheid, maar echte vrijheid?

Gisteren mochten ze uit het buitenhok. De acht kippen los in de tuin. Ze waren wel eerder los geweest, maar gezien vakanties, verschillende housesitters en hun gedrag van het willen onderzoeken van vooral de tuin van de buurvrouw waren ze de afgelopen maand niet buiten hun hok geweest. Ik denk dat ze blij waren dat ze buiten hun hok mochten lopen. Als je al het gezicht van een kip kan lezen. Kan dat? Ze liepen achter me aan, aten van de planten en hielden me in de gaten. De ene kip bleef dichtbij me. De ander was ondeugend en ging juist de sla eten die niet gegeten mocht worden. Weer een ander ging naar de heg van de buurvrouw, kijken of hetzelfde gat nog daar zat om wellicht te kunnen ontsnappen. De ander deed niet meer dan dicht bij het hok blijven en nog een ander liep verdwaasd rond en wist niet wie die moest volgen. Weer een ander zag het avontuur en was nieuwsgierig naar elke hoek en plant in de tuin.

Net als bij honden en katten heb ik de neiging bij de kippen om tegen ze te praten. Ik geef ze elke ochtend vers water en eten en ik vraag hoe het met ze gaat. Bedank ze voor het leggen van de eieren en vertel wat de dag te brengen heeft. Ook deze dieren praten niet terug, maar ik geloof steeds meer in het feit dat dieren je horen en begrijpen. Ze kakelen wat af en soms als ik praat zijn zij stil en als ik niets zeg, kakelen zij. Toen ze zo vrij rond liepen in de tuin wilde ik ze motiveren om van dit moment te genieten. Laten onderzoeken wat deze tuin hen te bieden heeft. Het gevoel geven dat ze veilig zijn en dat ze gezien en gewaardeerd worden. Ik ging zitten en ze bleven bij me in de buurt en toen het na een anderhalf uur weer tijd was dat ze in hun hok gingen (de buurvrouw zou bijna thuis komen), volgden ze me zonder te morren.

Vrijheid komt in verschillende vormen. Ik ben blij dat ik die acht ‘vrije’ kippen om me heen heb en dat ik mijn vrijheid met hen kan delen.

In diezelfde periode opende ik mijn allereerste fortune cookie (gelukskoekje) ooit.

love is a present that can be given every single day you live

door de bomen het bos zien

Vanmiddag bekeek ik een willekeurige foto om terug te denken aan toen. Om iets te schrijven over momenten die ik in het verleden en in het najaar heb meegemaakt. Ik herinner me de wandelingen met Eddie, onder andere op het landgoed van Ashton Court, Clifton (Bristol) in Engeland.

Zes jaar geleden in het najaar ontmoette ik Eddie voor het eerst in Broad Hinton, Engeland. Mijn allereerste, officiële huis- en hondenoppas adres. Ik had geen betere familie of Eddie kunnen wensen voor die eerste weken. Alsof ik in een dorpje terecht kwam waar een aflevering van Midsomer Murders gefilmd was (zonder de moord). Het heeft een postkantoor, het kerkhof en de lokale pub. Nog altijd denk ik graag terug aan die periode. Ik kon (kan) mijn geluk niet geloven. Eddie was in mijn beleving toen, tijdens onze eerste periode samen, energiek en eigenwijs (lees: luisterde niet al te goed). Het huisje waar ik mocht verblijven was een ideaal huisje voor mij. Klein en fijn, schoon en voorzien van alle gemakken.

Ik genoot van enkele weken met vele wandelingen over de heuvels, luie middagen op de bank en spelen met Eddie. Het contact met de eigenaren bleef in de maanden daarna. Een jaar later waren zij verhuisd en de vraag kwam of ik wilde terugkomen voor vier (!) maanden. Na wat wikken en wegen zei ik ja. De nieuwe woonplek was nog spectaculairder. Het nieuwe huis was grootser dan groots. Eddie was hetzelfde, herkende me en leek wellicht iets minder springerig.

Wandelen met Eddie kreeg een nieuwe dimensie. We deden vaak een vroege, lange ochtendwandeling op Ashton Court, in de middag een wandeling door nieuwe bossen en in de avonden liepen we het gezellige centrum van Clifton rond. Elke keer waren er nieuwe omgevingen om te ontdekken. Hij ging mee in de auto en we liepen wat af. Door regen, wind, zon en sneeuw. Door de kalmte van de doordeweekse ochtenden en de drukte van mensen en dieren in de weekenden.

Ik geniet van een zonsopgang. De zonsopgangen daar op Ashton Court waren soms magisch. Afhankelijk van het tijdstip en welke heuvel ik beklom, zo zou de zon me tegemoet schijnen. De bossen hebben hoge bomen. De bladeren verkleurden in de herfst, vielen in de winter en groeiden opnieuw aan in het voorjaar.

Ik had de vrijheid en tijd om de regen zoveel mogelijk te ontwijken. Eddie was net zo flexibel als ik. Soms wilde hij niet en ik wel. Soms wilde hij en had ik iets minder zin. De ochtenden begonnen vroeg en hij volgde me. Meestal in eerste instantie met tegenzin, nadat de spieren wat losser waren, liep hij vrolijk voor me uit.

Na die vier maanden sloot ik de gehele Engeland en Schotland periode af. Of tenminste zo dacht ik. Een klein half jaar later kwam er weer de vraag. Wil je terugkomen voor weer vier maanden? Ja, ik wil wel. Ik verbaasde me erover toen ik terug kwam op dezelfde plek, dat ik nog steeds nieuwe routes ontdekte en paden bewandelden die ik een jaar eerder niet had genomen. De derde keer dat ik en Eddie samen waren, luisterde hij uitermate goed. Als ik terugdenk aan het eerste jaar en dat ik soms tien minuten moest roepen en zoeken, en nu volgde hij me zonder problemen en hield hij me in de gaten waar ik was. We dronken samen koffie in een cafeetje en bleven zoveel mogelijk elke dag wandelen tot we beiden moe en voldaan op de bank konden neerploffen.

In het najaar lijkt het of ik vaker aan hem denk. Heel af en toe is er nog contact met de eigenaren. Niet meer dan: hoe gaat het en hoe is het met Eddie?

Het leven is fijn als ik in mijn gedachten terug ga naar Eddie en al onze wandelingen samen.

Nog meer lezen over toen? Klik op één van de titels (links) hieronder.
Eddie the dog
from another point of view
thank you Eddie
the power of a walk
woeste hoogten

geplukte appels

Zal ik vandaag de kachel aanmaken? Ja? Omdat het kan? Omdat het regent? Omdat het een tweede knusse dag is waar ik waarschijnlijk niet verder kom dan een wandeling en vervolgens ga zitten om verder te lezen in het boek Ik zal je nooit meer*.

De eerste twee hoofdstukken van het boek maakte indruk op me en hebben een blijvend effect. De rest van het verhaal is persoonlijk en ik lees mee met de ontdekkingen van de schrijfster. Het enthousiasme van gisteren is nu wat getemperd. Ik lees sneller en ik wil de grote lijnen wel weten, maar de details en herkenbaarheid in woorden zijn na de eerste tientallen pagina’s niet meer zo aanwezig.

Ik leg de e-reader naast me neer. Buienradar geeft aan dat het een uurtje droog is. Binnen vijf minuten sta ik buiten in mijn wandelschoenen en uit voorzorg heb ik een regenjas aangetrokken. Ik heb twee opties voor een rondje wandelen. Meteen gaan lopen vanaf mijn huisje en het vertrouwde rondje volgen. De andere optie is vijf minuten autorijden en nog een keer over dat wandelpad lopen wat aan het begin van de zomer ook zo mooi groen was. Ik stap in de auto.
Nog geen vijf minuten later loop ik onder de bomen. Veel van de natuur oogt helder en groen na een regenbui. Ik loop kalm aan. Er is geen hond te bekennen. Enkele vogels die wegschieten als ik dichterbij kom. De koeien grazen geduldig en lijken tevreden met het fris gewassen gras. Ik zie een reiger een paar meter verderop in het weiland neerstrijken. Zo ongeveer halverwege het uur blijkt de regen toch al te vallen. Ik zet mijn capuchon op en het tikken van de regen laat me denken aan het tikken van regen op een tentdoek. Ik open de palm van mijn handen en probeer de druppels op te vangen.

Bij terugkomst in mijn huisje ril ik van de kou en trek toch maar droge kleren aan. Knisperend hout en de warmte van vuur kan deze dag wellicht een helpende hand bieden om de kopjes thee in mijn nieuwe mok nog lekkerder te laten smaken? Ik zie die ene overgebleven appel op mijn aanrecht liggen. Een paar weekenden geleden plukte ik in de zon de appels van de boom. Zal ik nog een appelflap maken met de appel van vandaag? De gedachte is leuk en vervolgens denk ik: nee, geen zin in.

Ik kijk uit mijn raam. De hanger voor de pot met vogelpindakaas wacht geduldig in de regen tot het de tijd is dat ie gevuld gaat worden. Nog 84 pagina’s te lezen om te weten waar het verhaal eindigt.