door de bomen het bos zien

Vanmiddag bekeek ik een willekeurige foto om terug te denken aan toen. Om iets te schrijven over momenten die ik in het verleden en in het najaar heb meegemaakt. Ik herinner me de wandelingen met Eddie, onder andere op het landgoed van Ashton Court, Clifton (Bristol) in Engeland.

Zes jaar geleden in het najaar ontmoette ik Eddie voor het eerst in Broad Hinton, Engeland. Mijn allereerste, officiële huis- en hondenoppas adres. Ik had geen betere familie of Eddie kunnen wensen voor die eerste weken. Alsof ik in een dorpje terecht kwam waar een aflevering van Midsomer Murders gefilmd was (zonder de moord). Het heeft een postkantoor, het kerkhof en de lokale pub. Nog altijd denk ik graag terug aan die periode. Ik kon (kan) mijn geluk niet geloven. Eddie was in mijn beleving toen, tijdens onze eerste periode samen, energiek en eigenwijs (lees: luisterde niet al te goed). Het huisje waar ik mocht verblijven was een ideaal huisje voor mij. Klein en fijn, schoon en voorzien van alle gemakken.

Ik genoot van enkele weken met vele wandelingen over de heuvels, luie middagen op de bank en spelen met Eddie. Het contact met de eigenaren bleef in de maanden daarna. Een jaar later waren zij verhuisd en de vraag kwam of ik wilde terugkomen voor vier (!) maanden. Na wat wikken en wegen zei ik ja. De nieuwe woonplek was nog spectaculairder. Het nieuwe huis was grootser dan groots. Eddie was hetzelfde, herkende me en leek wellicht iets minder springerig.

Wandelen met Eddie kreeg een nieuwe dimensie. We deden vaak een vroege, lange ochtendwandeling op Ashton Court, in de middag een wandeling door nieuwe bossen en in de avonden liepen we het gezellige centrum van Clifton rond. Elke keer waren er nieuwe omgevingen om te ontdekken. Hij ging mee in de auto en we liepen wat af. Door regen, wind, zon en sneeuw. Door de kalmte van de doordeweekse ochtenden en de drukte van mensen en dieren in de weekenden.

Ik geniet van een zonsopgang. De zonsopgangen daar op Ashton Court waren soms magisch. Afhankelijk van het tijdstip en welke heuvel ik beklom, zo zou de zon me tegemoet schijnen. De bossen hebben hoge bomen. De bladeren verkleurden in de herfst, vielen in de winter en groeiden opnieuw aan in het voorjaar.

Ik had de vrijheid en tijd om de regen zoveel mogelijk te ontwijken. Eddie was net zo flexibel als ik. Soms wilde hij niet en ik wel. Soms wilde hij en had ik iets minder zin. De ochtenden begonnen vroeg en hij volgde me. Meestal in eerste instantie met tegenzin, nadat de spieren wat losser waren, liep hij vrolijk voor me uit.

Na die vier maanden sloot ik de gehele Engeland en Schotland periode af. Of tenminste zo dacht ik. Een klein half jaar later kwam er weer de vraag. Wil je terugkomen voor weer vier maanden? Ja, ik wil wel. Ik verbaasde me erover toen ik terug kwam op dezelfde plek, dat ik nog steeds nieuwe routes ontdekte en paden bewandelden die ik een jaar eerder niet had genomen. De derde keer dat ik en Eddie samen waren, luisterde hij uitermate goed. Als ik terugdenk aan het eerste jaar en dat ik soms tien minuten moest roepen en zoeken, en nu volgde hij me zonder problemen en hield hij me in de gaten waar ik was. We dronken samen koffie in een cafeetje en bleven zoveel mogelijk elke dag wandelen tot we beiden moe en voldaan op de bank konden neerploffen.

In het najaar lijkt het of ik vaker aan hem denk. Heel af en toe is er nog contact met de eigenaren. Niet meer dan: hoe gaat het en hoe is het met Eddie?

Het leven is fijn als ik in mijn gedachten terug ga naar Eddie en al onze wandelingen samen.