Tag: schrijven

Een paar dagen geleden huppelde ik door het bos hierachter het huis. Lopen onder de prachtige, lange, dunne bomen door. De voorzichtige zonnestralen die hier en daar naar beneden schenen en het groene mos en alle druppels op de klavertjes drie bladen deed glinsteren. Ik zag en voelde de magie.

De wandelroute van een klein uur bevat enkele stijgende en dalende heuvels. De dalende heuvel liep ik kalm naar beneden en ondertussen had ik genoeg aandacht om al het moois te bewonderen. Bij het laagste punt aangekomen ging ik langzaam en gestaag weer naar boven, iets meer zwoegend met kleinere stappen, meerdere rustpauzes en met minder aandacht voor mijn omgeving. Ik kreeg rode wangen en zweetdruppels op mijn voorhoofd en op mijn rug. Met mijn brillenglazen beslagen liep ik na ruim een uur de laatste ietwat dalende meters weer terug naar het huis . Ondanks de regen en onvoorspelbaarheid van het weer heb ik sinds die eerste keer bijna dagelijks de route linksom of rechtsom gelopen. Rechtsom is lichte favoriet. Elke keer zie ik weer andere kleuren groen en hoor ik het ritselen van de bladeren boven me.

Na enkele dagen verheugd en bewonderend om me heen gekeken te hebben en te lopen en te fietsen, is nu de magie er even nie. Het regent dat het giet. Voor mij heeft het soms charme om door een regenbui te lopen en het tikken van regen op mijn capuchon te horen. Voor enkele dagen was het oké en waren de natte spijkerbroeken te overzien. Nu ben ik iets minder enthousiast. De weersvoorspellingen zijn niet eenduidig en het kan hier regenen en tien minuten later schijnt de zon om vervolgens weer vijf minuten later nog meer regen te zien. Als ik de weerberichten mag geloven, dan is mijn vertrekdag van volgende week de eerste dag dat de zon weer gaat schijnen.

Vandaag was de dag dan ook gevuld met een autorit naar de supermarkt (wel een nieuwe supermarkt, niet super), daarna wat woordzoekers maken op de bank, stofzuigen, was draaien en de planten water geven. De hoop was dat het tussen drie en vier uur niet zou regenen, zodat ik even zou kunnen fietsen. Met mijn fiets in de hand vielen er druppels, waaide het flink en scheen de zon. Ik had mijn regenjas aan, capuchon op en ik kneep mijn ogen bijna dicht om in ieder geval de waterplassen, waar de zon op reflecteerde, te kunnen ontwijken. Zoevend de heuvel af, voorzichtig remmend met beide handen en vervolgens één hand los van mijn stuur om de capuchon af te doen. En hoe cliché het ook klinkt, de wind door mijn haren voelen helpt voor mijn moraal.

Morgen is er weer een dag. Met regen, zonneschijn, wolken en hopelijk de wind door mijn haren.

Het huis is prachtig. De keuken en woonkamer zijn groot. Ik denk dat mijn kleine huisje wel drie keer in die twee kamers past. Naast de grootte van het gehele huis en alle individuele kamers is het uitzicht vanuit elk raam weids en groen. Afhankelijk van de wolken en de regen of blauwe lucht kan ik zo ver kijken en zien als ik maar wil. De eigenaren zijn vriendelijk en de katten hebben hun eigen routine en zijn vooral tevreden met genoeg eten. De één kijkt nog wat meer naar me op afstand, de ander begint te spinnen als ik zachtjes over haar kopje krabbel.

Al in al is het even wennen aan een nieuwe omgeving. Een herkenbaar gevoel van toen. Dankbaar dat ik dit kan doen en even op deze mooie plekken kan zijn. Het blijft bijzonder om dat bij mezelf op te merken dat dat gebeurt en mijn ervaringen zijn. Tevens is het zoeken naar het hier ‘echt’ zijn. Ik merk het aan het geluid maken in huis. Ik doe voorzichtig, ik schuifel over de vloer. Ik vind een plek om mijn puzzelboek en leesboek neer te leggen. Ik zoek naar een fijne zitplaats op de bank die ik nog niet ken. Kleding in de kast leggen of niet? Ik weet ook uit eerdere ervaringen dat het met een aantal dagen meer vanzelf zal gaan en vertrouwd gaat voelen.

de ruimte om me heen

Vanochtend merkte ik vooral de ruimte om me heen op. Mijn eigen huisje is klein qua oppervlakte, het voelt geborgen en veilig. Het voelt heel overzichtelijk en behapbaar. Dit huis is zo groot dat het ook ruimte geeft en toch komt met die ruimte ook meer denken. Alle ramen dicht? Waar zijn de katten? Het ontbreekt me qua spullen ook aan niets. Alles is er. Van een vrieskast voor ijsblokjes (dit is luxe voor mij) tot een kledingroller om kattenharen te verwijderen tot tien verschillende koffiekopjes om uit te kiezen (en ik heb alsnog mijn eigen mok, die ik heb meegenomen vanuit huis, het liefste).

Ik voel ook meteen dat beide situaties oké zijn. Het feit dat ik de optie heb en het verschil ervaar, is helpend. Ik kan in beide leven. Gewend aan een klein huisje brengt veel, het wennen aan meer ruimte geeft (denk ik) letterlijk ook meer ruimte. De wereld is zo groot. Elke keer als ik dit soort huisoppassen doe en ik rijd drie uur naar een nieuw dorp in een ander land, voel ik dat de wereld ruim en groot is. Er zijn altijd nieuwe plekken te ontdekken. Om mij heen en in mijzelf.

Ondanks de hoeveelheid aan ruimte om me heen, zie en hoor ik graag de kleine dingen. Dat lijkt op dezelfde manier in mij te blijven werken ongeacht waar ik ben. Dat vind ik fijn. In de ochtend drink ik mijn eerste kop thee buiten en ik hoor eerst (en daarna zie ik) een roodborstje. Of Lucie, de kat, die me bijna meteen vertrouwde en dat ik haar mag aaien. En zwaluwen. Het huis heeft bijna geheel rondom raampartijen en aan één kant hebben de eigenaren zwaluwnesten onder de dakgoot geplaatst. Vooral gisteravond, met een regenboog op de achtergrond, maakten de zwaluwen er een prachtig schouwspel van.

fantastische dagen

Mijn gedachte is om elke dag één klein, iets nieuws te doen. Hoe groot of klein dan ook en wat ik daar dan ook onder versta. Soms kom ik tijdens dit soort (vakantie)reizen niet onder mijn druk vandaan dat elke dag fantastisch moet zijn. Nieuwe plek en dus alles zien en doen wat er te doen is, anders mis ik iets? Is niet zo. Ik heb ook nodig om kalm aan de dag te starten, de film The Holiday te kijken en als ik zin heb om op de bank te gaan zitten en een woordzoeker op te lossen, dan ga ik zitten.

Een hele dag is nooit fantastisch. Het zijn voor mij momentopnames en als dat er toevallig meer dan gemiddeld op een dag zijn, dan voelt die dag vaak als fijn en prachtig. Gisteren bijvoorbeeld mijn ochtendthee drinken op het balkon met uitzicht over de vijver. Vervolgens een pompoenbroodje van de Lidl eten. De smaak is anders en de kaas is lekker alleen al omdat er drie smaken in één verpakking zitten. Ik vind het een uitvinding en ontdekking ineen. In de middag heb ik een uur gefietst op een supersonische fiets. Zoevend van de heuvel af, door de groene vallei en heuveltjes op met Turbo ondersteuning. De foto’s zijn prachtig. Het is vastgelegd in een moment van vreugde. Vele uren en minuten om al die activiteiten heen, schuifelde ik voorzichtig door de ruimtes van een nog onbekend huis. Oja, twee toiletten bijvoorbeeld, naar welke ga ik toe?

plan de campagne

Gisteravond zocht ik naar een activiteit voor vandaag. Ik keek online naar een kasteel in Luxemburg dat de eigenaar tipte om te bezoeken. Wel leuk, maar het is bijna een uur rijden. Ik vond uiteindelijk een sculpturenpark dichterbij en op fietsafstand (25 minuten). Ja, dat ga ik morgen doen.
Het is nu morgen. Ik ga vandaag niet naar het sculpturenpark. Het is ietwat grijzig weer. Dadelijk eerst aankleden, huis beetje ordenen en dan hier de heuvel op lopen. Uurtje wandelen ja, dat wil ik wel. Wellicht vanmiddag even fietsen als het droog is, want ja die fiets is heerlijk.

Ik ben waar de ruimte is.