magie (en dan weer nie)

Een paar dagen geleden huppelde ik door het bos hierachter het huis. Lopen onder de prachtige, lange, dunne bomen door. De voorzichtige zonnestralen die hier en daar naar beneden schenen en het groene mos en alle druppels op de klavertjes drie bladen deed glinsteren. Ik zag en voelde de magie.

De wandelroute van een klein uur bevat enkele stijgende en dalende heuvels. De dalende heuvel liep ik kalm naar beneden en ondertussen had ik genoeg aandacht om al het moois te bewonderen. Bij het laagste punt aangekomen ging ik langzaam en gestaag weer naar boven, iets meer zwoegend met kleinere stappen, meerdere rustpauzes en met minder aandacht voor mijn omgeving. Ik kreeg rode wangen en zweetdruppels op mijn voorhoofd en op mijn rug. Met mijn brillenglazen beslagen liep ik na ruim een uur de laatste ietwat dalende meters weer terug naar het huis . Ondanks de regen en onvoorspelbaarheid van het weer heb ik sinds die eerste keer bijna dagelijks de route linksom of rechtsom gelopen. Rechtsom is lichte favoriet. Elke keer zie ik weer andere kleuren groen en hoor ik het ritselen van de bladeren boven me.

Na enkele dagen verheugd en bewonderend om me heen gekeken te hebben en te lopen en te fietsen, is nu de magie er even nie. Het regent dat het giet. Voor mij heeft het soms charme om door een regenbui te lopen en het tikken van regen op mijn capuchon te horen. Voor enkele dagen was het oké en waren de natte spijkerbroeken te overzien. Nu ben ik iets minder enthousiast. De weersvoorspellingen zijn niet eenduidig en het kan hier regenen en tien minuten later schijnt de zon om vervolgens weer vijf minuten later nog meer regen te zien. Als ik de weerberichten mag geloven, dan is mijn vertrekdag van volgende week de eerste dag dat de zon weer gaat schijnen.

Vandaag was de dag dan ook gevuld met een autorit naar de supermarkt (wel een nieuwe supermarkt, niet super), daarna wat woordzoekers maken op de bank, stofzuigen, was draaien en de planten water geven. De hoop was dat het tussen drie en vier uur niet zou regenen, zodat ik even zou kunnen fietsen. Met mijn fiets in de hand vielen er druppels, waaide het flink en scheen de zon. Ik had mijn regenjas aan, capuchon op en ik kneep mijn ogen bijna dicht om in ieder geval de waterplassen, waar de zon op reflecteerde, te kunnen ontwijken. Zoevend de heuvel af, voorzichtig remmend met beide handen en vervolgens één hand los van mijn stuur om de capuchon af te doen. En hoe cliché het ook klinkt, de wind door mijn haren voelen helpt voor mijn moraal.

Morgen is er weer een dag. Met regen, zonneschijn, wolken en hopelijk de wind door mijn haren.