Tag: schrijven

in de boomgaard

De zon die strijdt om achter de wolken vandaan te komen. En het lukt. Met momenten straalt ie. Met de warmte op mijn gezicht, zittend op een schommelstoel in een boomgaard eindigde ik gisteren de dag en startte ik deze ochtend.

De boomgaard waar de regendruppels die nog op de bladeren liggen, vallen en zorgen voor extra water in mijn ochtendkoffie. De plek waar de schommelstoel schommelt en ik mee kan bewegen met de opkomst van de zon.

De pipowagen is knus en heeft vrolijke kleuren. In de ochtend is het fris, ik vind het fijn. Ik ging hier een nachtje naar toe, omdat er feest was bij mijn eigen huisje. Ik wilde graag in stilte slapen. Zoals het leven wil en gaat, nu al voor een tweede keer dit jaar als ik even op een andere plek slaap, was er op 10 kilometer van de pipowagen ook een stevig muziekfestival. Het enige hardcore nachtfestival in Nederland dat gehouden wordt van 21.00u tot 07.00u. Wat een specifieke timing van mezelf dat ik net dat weekend dan ook kies voor deze omgeving.

Naast de trillende muziek kreeg ik vooral de tikkende regen op het dak van de pipowagen en vele, vele zonnestralen om tussendoor van te genieten. Ik kreeg daarnaast blatende schapen, overvliegende ganzen, van allerlei fluitende vogeltjes en spelende paarden in het weiland voor me. En willekeurige plofjes op de grond. Plofjes van appels die her en der in de boomgaard zomaar opeens, onaangekondigd naar beneden vallen.

Ondanks de verwarrende nacht met vooral korte slaapmomenten was vanochtend vroeg de eerste activiteit om in het donker naar het toilet te gaan. Op slippers, met trui, sjaal en zaklamp op telefoon was het zoeken naar het andere houten wagentje in de boomgaard. Het tijdstip van de wandeling over het natte gras naar het toilet maakte mijn sokken in mijn slippers nat. Bij terugkomst een kop gemberthee en snel terug onder de warmte van het dekbed. Met koptelefoon op, mijn muziek aan, thee in de ene hand en pen in de andere hand kwamen er meerdere woorden op papier. Woorden die al zo lang in mijn hoofd zaten en nu in een wirwar opgeschreven zijn.

Rond half acht stopt de muziek en de regen, bijna tegelijkertijd. Ik ga in de actie van koffie zetten, nog meer lagen kleding aan, schommelstoel droog maken, kussens erop en de stoel verplaatsen in de richting van de zon (het is een optilbare, lichtgewichte schommelstoel). Alles staat binnen handbereik en al zittend vang ik de regendruppels op die nog even om me heen blijven vallen. Het regenwater van de bladeren van de bomen in de boomgaard.

Als de zon dan uiteindelijk toch echt achter de wolken vandaan komt, is de dreunende muzieknacht alweer bijna vergeten. Ik schuif de schommelstoel nog een meter naar links, ik hoor de kerkklokken negen uur slaan en de duiven roekoeken naar elkaar. Ik sla weer een eerste pagina om van een nieuw te lezen boek. De verloren berg van Lieke Kézér.

Foto door het raam van de pipowagen van binnen naar buiten met zicht op de zonsondergang die een prachtige gloed laat zien.
zicht op de zonsondergang in de verte en het laat een oranje gloed achter
Een foto van mezelf, met bril en gekleurde sjaal. Op mijn gezicht de gloed van de avondzon.
Achteraanzicht, in de boomgaard, omringt door groene bomen en zittend op een grijze schommelstoel.
Door de bladeren van de groene boom schijnt de ochtendzon.

in een zee van boeken

Na het uitlezen van het boek De kraanvogel vrouw van Patrick Ness was er een fijne verwondering en drang naar: ze bestaan dit soort verhalen, ik wil er meer lezen. Bij toeval vond ik dit boek weer langs de weg in een bibliotheekkastje. Naast een prachtige kaft qua kleuren was ook de achterflaptekst die me enthousiast maakte om te gaan lezen. Het is een verhaal met Japanse invloeden. Het heeft het stille, creatieve en pure wat in woorden en gevoel tot een verhaal is geschreven. Het magische, mysterieuze en mystieke. Het verstilde en hoopvolle. Mystiek verlichtende zou ik het willen noemen. Het bijna bovenwonderlijke verklaarbare en onverklaarbare van het leven, de dood en wat daartussenin is. Prachtige opbouw. Een eind passend bij het verhaal en toch gaf het een onaf gevoel. Net zoals een leven soms nog niet klaar is met leven en de dood er dan toch is.

Het lot en ik bepalen welke boeken ik lees voor een aantal maanden nu. Het gaat best goed met de ´toevallige´ keuzes die ik maak in de bibliotheekkastje langs de weg, maar wat als ik mijn opties wat groter kan maken? Het bracht me naar de gedachte om toch maar weer eens te kijken naar de ‘echte’ bibliotheek en uit te zoeken hoe dat werkt en wat het kost.

Vroeger schreef je je in bij de bibliotheek in de gemeente van waar je woonde. Is dat nog steed zo, zijn er andere mogelijkheden? Ik ontdekte dat er tig opties zijn. Per gemeente verschilt het. Het irriteerde me meteen, dat het overal anders werkt. Overal een ander soort abonnement en andere kosten en andere uitleentermijnen. Ik was naïef in mijn denken dat het voor elke bibliotheek in Nederland hetzelfde zou zijn. Kan ik niet gewoon een boek lenen zonder abonnement? En waar dan en hoe dan? Ik liep ooit, een aantal maanden geleden al eens, de bibliotheek van Boxtel binnen. Het is onderdeel van een vaak gefietste route en er is een (gratis) toilet.

Het voelde toen als een mooie ruimte, onverwacht interessant om even van binnen te zien. Een hoeveelheid aan boeken waar ik even middenin stond. Na online zoeken en allerlei bibliotheekvestigingen te vergelijken, kwam ik toch uit bij die van Boxtel. Het heeft ruime openingstijden en de mogelijkheid om via de BiebApp per boek te huren (2 euro). Voor mij ideaal om te proberen, om te kijken of het lezen blijft gebeuren en ik hoef niet meteen een jaarabonnement met die bijkomende kosten af te sluiten. Snel na dat besluit was het doel van de dag om te gaan fietsen en eens te gaan zoeken naar welk boek ik dan zou willen gaan lenen. Met hetzelfde enthousiasme als dat ik voor een bibliotheekkastje langs de weg sta, kan ik nu in een ruimte met duizenden boeken hetzelfde doen.

Ik voelde me even weer kind toen ik daar in de bibliotheek de eerste boeken uit de schappen pakte. Een zee aan boeken voor me. En als ik wil kan ik ze allemaal lezen! Vroeger was ik een kind dat elke week naar de bibliotheek ging en wel meerdere boeken per week las. Het bracht een beetje dat gevoel terug. Ik kan elk verhaal lezen en ik mag zelf kiezen welke. Wow.

Tevens kwam er ook een gevoel van overweldiging toen ik er daadwerkelijk stond. Er staan heel veel boeken en hoe weet ik welk boek ik wil gaan lezen? Willekeurig op basis van een icoontje of kleur van kaft of dikte van boek pakte ik vele boeken uit het schap om na het lezen van een enkele zin vaak meteen weer terug te zetten in de kast. Het duurde even voordat ik een achterkant vond waarvan ik de gehele tekst las. Best wel even, langer dan anderhalf uur even om een boek te vinden waarvan ik dacht: ja, dat verhaal wil ik lezen en beleven. Een vrouw van mijn leeftijd hielp me bij de eerste keer scannen en uitlenen.

Een foto waarbij je me in de schaduw een boek ziet lezen op een bankje.

Vervolgens at ik mijn middagsnack op een houten buitenbankje en las ik een bibliotheekboek. Het boek is na de eerste pagina’s al best wel weer fantastisch. Als alles is gezegd van Anne Griffin.

puzzelend door het leven

Best wel weer onbewust koos ik voor mijn vertrek naar Duitsland een nieuw boek uit een bibliotheekkastje langs de weg. Een boek van Renate Dorrestein. Ik heb hier en daar wel een aantal boeken gelezen van haar. Voornamelijk rond de middelbare school tijd herinner ik me de titels Verborgen gebreken, Het hemelse gerecht en Ontaarde moeders. Ik kan de gelezen boeken amper navertellen. Vooral het aangename schrijven door haar en het te lezen (soms absurde) en te begrijpen verhaal voor mij, is wat me is bijgebleven. Er stond verder ook weinig interessants in dit boekenkastje langs de weg en dus klonk het boek wel prima genoeg, De stiefmoeder*.

Vanochtend pakte ik het boek uit mijn tas. De tiende dag dat ik hier ben en nu pas pak ik er een boek bij. Mijn aandacht in de afgelopen negen dagen is vooral gegaan naar het zorgen voor de katten, het weerbericht volgen (zodat ik wellicht toch even kan fietsen), WK Voetbal met Duits commentaar kijken, het oplossen van vele woordzoekers (ik zit bijna aan de 40) en Gilmore Girls kijken.

Wonderbaarlijk genoeg heb ik wederom een gevoel van herkenning na het lezen van de eerste twee hoofdstukken. Heb ik dit boek niet al een keer eerder gelezen? Het verhaal klinkt bekend. De hoofdpersoon heet Claire en ze maakt quilts. Het verhaal start dat ze net in Engeland is gearriveerd. Ergens in een plaatsje aan de kust deelt ze haar gedachten over zichzelf, haar man en stiefdochter. De omgeving en setting (contact dat ze heeft met een lokale winkelier) brengt me terug naar mijn tijd in Engeland. Zal ik weer naar Engeland en Schotland vertrekken?

driedaagse

Gisterochtend stond het huis in de wolken. Ik zag hooguit de toppen van de bomen die het dichtst bij het huis staan. Voorzichtig had ik me ’s ochtends, voordat ik opstond, verheugd op nog een dag fietsen. Vrijdag was een plezierige fietsdag geweest.

vrijdag
Een vrijdag die startte met een klein half uur fietsen om aan te komen bij een Skulpturenpark. Ik voelde meteen inspiratie toen ik de buitentuin binnenliep. Wederom bewonder ik een kunstenaar die wat ie in zijn of haar hoofd heeft kan omzetten in beeld. Ik zag een tuin vol met zelfgemaakte koperen en metalen beelden in allerlei vormen (soms in een net overdreven realiteit). Een vorm van creatie dat je van een hark, bijl en houweel een gezicht kan maken. Ik hoorde in mijn hoofd bijna elk beeld hun eigen verhaal delen of de dialogen die zij wellicht onderling hebben. De drie uilen op een rij die hun wijsheid met elkaar delen, wat zouden hun levenslessen zijn? Het meisje dat schommelt en tegelijkertijd een boek leest, wat zou haar favoriete boek zijn? Het moeder en kind hert dat nieuwsgierig om zich heen kijkt om te zien welk hoekje van de tuin ze nog kunnen gaan ontdekken. Ik vertrok met de gedachte dat als ik later mijn eigen tuin heb, dan wil ik wel één van die kunstwerken bezitten. Oja, en dan in mijn toekomstige tuin ook nog die boom met theekopjes.

Een foto van drie beelden in de Skulpturenpark Kruft. Gezichten gemaakt van een hark, bijl en houweel.
Foto van drie koperen uilen op een boomstronk. Skulpturenpark Krüft - Niederprüm
Foto van twee koperen beelden van een moeder en kind hert. Skulpturenpark Krüft - Niederprüm
Foto van een koperen beeld, meisje lezend op de schommel in een boom. Skulpturenpark Krüft - Niederprüm

Na de wandeling in de beeldentuin stapte ik weer op de fiets en vervolgde ik de aangegeven fietsroute. Er was regen en miezer voorspelt en toch zag ik een voorzichtige zonnestraal en blauwe lucht. Ik volgde een redelijk vlak fietspad dat je laat fietsen door het natuurgebied Alfbachtal. Ik zoefde langs vele kleurrijke bloemen en groene, hoge bomen. Ik kwam meerdere bankjes tegen om op te zitten. Na ruim een uur fietsen en de accu die op 58 % stond, besloot ik om om te draaien en op zoek te gaan naar een leeg bankje om even te pauzeren. De keuze van de ochtend om alleen peperkoek mee te nemen als eten voor in mijn rugzak bleek bij nader inzien niet ideaal. Het originele idee was om alleen het Skulpturenpark te bezoeken. Met deze verlengde fietstocht zou een broodje met kaas toch een prettige aanvulling geweest zijn. Ik vond een leeg bankje met een beetje zon. Na wat water en verkruimelde kruidenkoek begon ik aan een woordpuzzel. Elke woordzoeker geeft mij wel een woord waarvan ik de betekenis wil opzoeken. Levenswandel.

Een foto van mij waarbij ik op een bankje zit in natuurgebied Alfbachtal. Ik heb een zonnebril op en maak een woordzoeker. Achter mij staan hoge, groene bomen.
Een foto van een fiets waarbij een gedeelte van het fietspad zichtbaar is. In de verte hoge, groene bomen. De lucht is blauw met vele wolken.
Een close-up foto van een oranjeachtige bloem.
Een voor mij onbekende gelige bloem met een accent van oranje als knop.
Foto van mij waarbij ik op de fiets zit en voor mij uitkijk. Achter mij de groene bossen van Alfbachtal.
Een foto van een klein houten bankje, geplaatst op de boomstronk van een hoge, groen boom.

zaterdag
Met het huis omringt door wolken was ik de volgende dag toch aangewezen op een kalme ochtend om op de bank woordzoekers op te lossen. Rond het middaguur kwam er gelukkig weer wat zicht door de ramen en besloot ik een andere kant dan gisteren op te fietsen. De vorige dag was een relaxte fietstocht vergeleken bij het beklimmen van deze flinke heuvels. Ja, ik fiets met ondersteuning en toch voelde het als werken. Ook omdat in dit gebied minder fietspaden zijn en ik soms op autowegen fietste waar de auto’s 100 km/u mogen. Prachtige stukken natuur onderweg, absoluut en toch ook vooral opgelucht toen ik na ruim anderhalf uur weer op bekend terrein was. De accu stond ook al reeds op 22% en ik moest nog een heuveltje omhoog om bij het huis met de twee katten uit te komen. In het stadje was het eerst nog de missie om Natürlicher Essig te vinden. Oftewel natuurazijn voor de waterkoker. Ik drink graag mijn thee zonder stukjes kalk. De hele week heb ik mijn theewater gezeefd. Niet erg, maar ook niet handig. Ik vond Essig für die Küche bij de Lidl.

zondag
Het goede nieuws is dat mijn gemberthee weer alleen naar gember smaakt. Het voelt als de glimlach van de dag. De rest van de dag was gevuld met voetbal kijken, lezen, puzzelen en met de kat Lucie naar de constante regen kijken.

* De stiefmoeder – Renate Dorrestein