Tag: ruimtevoorwoorden

de warmte en de zon

Ik herinner me die stoel, de warmte van de zon op mijn huid. Het is de zomer van 2007. Geen hitte, maar het zijn aangename warme dagen. Mijn vader en ik logeren in Bergen aan Zee en we fietsen door de heide en de duinen. Op deze fietsdag regent het onderweg en uiteindelijk belanden we in een strandtent in Wijk aan Zee (denk ik) achter de windschermen. De regen stopt en de zon schijnt voorzichtig. Ik drink een appelsap.

Ik weet niet hoe mijn vader en ik tot het besluit zijn gekomen om met zijn tweeën een paar dagen naar Bergen aan Zee te gaan. Ik weet nog wel dit ene moment daar in die zon. Het voelde aangenaam warm. De zonnestralen op mijn huid. Net als een deken die om me heen wordt gelegd. Een gevoel van geruststelling en ontspanning. Een idee dat het wel goed komt. Mijn ademhaling die minder hoorbaar is, omdat de krijsende meeuwen en golven betere geluiden zijn om naar te luisteren.

Veel details zijn zichtbaar op een vastgelegd beeld. Ik onthoud vaak het minuscule, daar heb ik geen foto voor nodig. Soms kan ik geuren en geluiden van dat ene gesprek met die persoon op die locatie terughalen. De dialoog met woorden en mimieken heb ik onthouden.  Mijn hoofd zit vol met details. Soms gebeurt het tegenovergestelde en herinner ik me alleen hoe ongemakkelijk ik me voelde en hoe graag ik ergens niet wilde zijn. Soms zie ik een foto van een lachende Claire en weet ik dat die lach van toen maar één seconde duurde.

Op beeld is iets aan te wijzen en aantoonbaar. Het daarbij behorende gevoel is niet altijd kloppend met wat ik (of de ander) zie. Het is niet te herleiden aan dat wat er waarneembaar is. Ik zoek naar bewijzen van wat ik voel. Wat voel ik? Waar komt het vandaan? Wil ik er iets mee? Het willen verklaren van een gevoel kan frustrerend zijn. Iets voelt verdrietig. Iets voelt angstig. Iets voelt fijn. Iets voelt gelukkig. Punt. Stop met denken en analyseren. Niet elk gevoel hoeft verklaarbaar te zijn of geanalyseerd te worden. Ik heb die neiging wel. Het verklaren van de emotie maakt het van waarde? Nee. Soms is dat wat het is, al dat het is.

Kijkend naar de foto van mij in de zon en onderuit hangend op een stoel lijkt het alsof het leven toen simpeler was. Het beeld doet zonnig en zorgeloos aan. Het is een illusie. 2007 was een intensief jaar. Periodes van onwerkelijkheid, verdriet en tranen wisselden elkaar af. Het ervaren van een verlies is voor niemand gelijk. Het is niet vast te leggen in een foto. Het is niet te verklaren. Het is wat het mag zijn.

Ik herinner me de zon en de warmte.

[blog eerder gepubliceerd op www.routedeclaire.wordpress.com]

liefde met een parasolletje

Een parasol die beschermt en toch de warmte om me heen laat voelen. Verkoeling voor mijn huid en minder fel licht voor mijn ogen. Vaak kleurrijk om naar te kijken of om af en toe achter te schuilen. Liefde met een parasolletje, een heerlijke titel van een prima boek dat ik afgelopen weekend heb gelezen.

Ik voelde me niet in m’n hum. Dat heb ik soms. Het is dan een gevoel wat daar is en met me is. Voor mij is het de kunst om het niet weg te duwen of te negeren. De hum te laten in de dag zoals de dag is.

De ochtend begon met de lichtelijk vervelende taak om terug te gaan naar de opticien, omdat beide brillen niet lekker achter mijn oor zaten. Ik vond vervolgens een fijne, nieuwe pyjamabroek. Ik heb afscheid genomen van de lichtblauw gestreepte katoenen broek met rode hartjes die al jaren overal met me mee naar toe gaat. Die ontelbaar keer is gewassen en heeft gehangen en gedroogd op al de plekken die ik heb bezocht. De scheuren waren niet meer te maken. De nieuwe is legergroen in een panterprintje, zacht stofje en heeft als bonus steekzakken.

Bij de supermarkt hadden ze net niet dat ene brood waar ik naar uitkeek. Wel hadden ze een gebakje met 35% korting en daar ontstond het idee om naar huis te fietsen, mijn thermoskan met kamillethee te vullen en te fietsen naar dat ene bankje waar ik een aantal weken daarvoor ook zo fijn had gezeten. De dag had verder geen planning. M’n hum is m’n hum. Ik kan allicht kijken en even zitten op dat bankje om te zien of het iets met me doet. In ieder geval een kopje thee drinken en gebakje eten met ander groen om me heen om naar te kijken. De thermoskan alleen al was een fijne gedachte. De kan met thee die bijna elke zaterdag mee ging naar school en nu al weer enkele weken niet in mijn tas heeft gezeten.

Bij terugkomst in mijn huisje zette ik eerst theewater aan, boodschappen opgeruimd en rode linzen in het water laten weken voor de soep van die avond. Alles bij elkaar rapen van een boek tot een pen tot een puzzelboekje tot een theedoek en de zonnebril. Een kwartier later zat ik weer op de fiets, toen pas denkend en hopend dat er niemand op dat ene bankje zou zitten. Ik dacht meteen aan een back-up bankje dat vijf minuten verder fietsen is. Het was niet nodig. Bij aankomst stond het bankje leeg. Wachtend op mij? De zon valt ideaal rond het tijdstip van 11.00u. Niet vol in mijn gezicht, wel de warmte op mijn rug. Ver genoeg van de rijbaan aan een niet al te drukke weg en toch genoeg fietsers, motoren, auto’s, Jumbo vrachtwagentjes en skeelers die om de zoveel minuten elkaar afwisselen. Bijna iedereen lacht, steekt een hand op of zegt goedendag.

Ik pak alles uit mijn fietstas en leg het naast me neer. Mijn thee schenkt zonder knoeien, het gebakje is niet te zoet en uitstekend passend bij de kamille. Zucht. M’n hum is niet weg, maar samen met mijn hum op het bankje voelt ie toch anders. Ik sla mijn boek open waar ik al vijf keer eerder dit jaar een poging heb gewaagd om verder te lezen. Ik begin weer bij het begin, de eerste bladzijden herinner ik me niet meer. Het verhaal is zomers. Het gaat over twee zussen, een oma die overlijdt, een ijssalon, de regen in Engeland, de zon in Italië en twee mannen en twee vrouwen die wel of niet de liefde vinden bij elkaar. De titel is fantastisch, de inhoud prima om zo maar even te lezen als afleiding. Waar de titel vandaan komt, kan ik niet terughalen uit het verhaal. Wel weet ik dat ik daar bijna twee uur op dat bankje heb gezeten met mijn kopjes kamillethee, boek, zonnebril en mijn hum.

Zomaar op een dag tussen het ruisend gras.

een cassettebandje voor in de auto

Vorige week werd ik herinnerd aan (in mijn ogen) één van de beste uitvindingen die is gedaan. Een ‘nep’ cassettebandje voor in de auto, waardoor je toch muziek via je mp3-speler (of mobiele telefoon tegenwoordig) kan afspelen. Blijkbaar heet het een cassette adapter voor in de auto, lees ik net via Google. Ik bewonder degene die dit heeft bedacht. Ik word blij van mensen die dit soort dingen bedenken en kunnen maken. Het is anders dan de rest en de onverwachte manier van hoe het werkt, is elke keer weer leuk als ik er aan denk of als ik het gebruik. Het is een inventief gebruikersvoorwerp. Nog steeds.

Het brengt me terug naar februari 2009. De eerste keer dat ik op een verre reis was en de eerste keer dat we een auto hadden gehuurd. Een perfecte auto om een roadtrip mee te doen door Tasmanië in Australië. Ik herinner me een mauve gekleurde auto, een Mitsubishi. Niet te netjes of nieuw en dat was ideaal, omdat we voor de eerste keer links op de weg gingen rijden. Tevens was er weinig budget en we waren blij dat er een auto beschikbaar was om te huren. Onze backpacks pasten in de achterbak en voordat we het echt beseften waren we onderweg. Ik herinner me nog dat ik zei: ik wil wel rijden, maar niet in het donker. Laten we proberen dat we voor het donker ergens een slaapplek hebben. Op avond twee reden we in het donker. In die tijd en zeker met het model auto dat we hadden, was er een radio en een cassettespeler aanwezig. Zelf hadden we ieder onze eigen versie van een mp3-speler met oortjes bij ons voor de muziek. Ter voorbereiding op de reis hadden we wel enkele favoriete cd’s meegenomen, maar die kwamen nu niet van pas. In Tasmanië was ook weinig radiobereik bleek al snel. We liepen een dag later een winkel binnen en daar zag ik dus toevallig de cassette adapter. Wie heeft dit bedacht? Ideaal. Meteen gekocht en we hebben de hele autoreis naar onze eigen muziek kunnen luisteren. Terug in Nederland (maanden later) reed ik in mijn oudere, grijze Opel Astra met cassettespeler en ook daar paste en werkte het cassettebandje. Het bracht me elke keer plezier als ik op die manier muziek kon luisteren.

Ik ging op zoek naar een foto uit het archief om dit gebruikersvoorwerp in actie te zien. Wat blijkt? We hebben er nooit een foto van gemaakt.. Wel veel foto’s van de auto én zelfs van de alternatieve optie die mijn reisgenoot had bedacht, maar niet van de uiteindelijke versie waar we zoveel plezier van hadden.

Andere herinneringen van toen.

[Mijn reisverslag van de roadtrip van toen is terug te lezen via: Tasmanië, Australië 2009]

Kijk en zoals het lot het wil, lees ik net via Google over de cassette adapter en krijg ik ook de optie te zien voor een FM transmitter die te gebruiken is via de 12V – 24V poort (sigarettenaansteker) van de auto. Momenteel heb ik wederom een prachtige (wat oudere) auto en die heeft alleen een cd-speler. Ik geniet van het opnieuw gebruiken van mijn oude cd-collectie. Daarnaast heb ik vaak genoeg gedacht, kan ik niet iets doen via bluetooth om toch bijvoorbeeld Spotify of Storytel te kunnen gebruiken in auto? Ja, dat kan. Ik leer en lees er nu over. Wederom een fantastische uitvinding.

Een dag vol met (her)ontdekkingen.