Tag: over het leven

waar ik ben

Het huis is prachtig. De keuken en woonkamer zijn groot. Ik denk dat mijn kleine huisje wel drie keer in die twee kamers past. Naast de grootte van het gehele huis en alle individuele kamers is het uitzicht vanuit elk raam weids en groen. Afhankelijk van de wolken en de regen of blauwe lucht kan ik zo ver kijken en zien als ik maar wil. De eigenaren zijn vriendelijk en de katten hebben hun eigen routine en zijn vooral tevreden met genoeg eten. De één kijkt nog wat meer naar me op afstand, de ander begint te spinnen als ik zachtjes over haar kopje krabbel.

Al in al is het even wennen aan een nieuwe omgeving. Een herkenbaar gevoel van toen. Dankbaar dat ik dit kan doen en even op deze mooie plekken kan zijn. Het blijft bijzonder om dat bij mezelf op te merken dat dat gebeurt en mijn ervaringen zijn. Tevens is het zoeken naar het hier ‘echt’ zijn. Ik merk het aan het geluid maken in huis. Ik doe voorzichtig, ik schuifel over de vloer. Ik vind een plek om mijn puzzelboek en leesboek neer te leggen. Ik zoek naar een fijne zitplaats op de bank die ik nog niet ken. Kleding in de kast leggen of niet? Ik weet ook uit eerdere ervaringen dat het met een aantal dagen meer vanzelf zal gaan en vertrouwd gaat voelen.

de ruimte om me heen

Vanochtend merkte ik vooral de ruimte om me heen op. Mijn eigen huisje is klein qua oppervlakte, het voelt geborgen en veilig. Het voelt heel overzichtelijk en behapbaar. Dit huis is zo groot dat het ook ruimte geeft en toch komt met die ruimte ook meer denken. Alle ramen dicht? Waar zijn de katten? Het ontbreekt me qua spullen ook aan niets. Alles is er. Van een vrieskast voor ijsblokjes (dit is luxe voor mij) tot een kledingroller om kattenharen te verwijderen tot tien verschillende koffiekopjes om uit te kiezen (en ik heb alsnog mijn eigen mok, die ik heb meegenomen vanuit huis, het liefste).

Ik voel ook meteen dat beide situaties oké zijn. Het feit dat ik de optie heb en het verschil ervaar, is helpend. Ik kan in beide leven. Gewend aan een klein huisje brengt veel, het wennen aan meer ruimte geeft (denk ik) letterlijk ook meer ruimte. De wereld is zo groot. Elke keer als ik dit soort huisoppassen doe en ik rijd drie uur naar een nieuw dorp in een ander land, voel ik dat de wereld ruim en groot is. Er zijn altijd nieuwe plekken te ontdekken. Om mij heen en in mijzelf.

Ondanks de hoeveelheid aan ruimte om me heen, zie en hoor ik graag de kleine dingen. Dat lijkt op dezelfde manier in mij te blijven werken ongeacht waar ik ben. Dat vind ik fijn. In de ochtend drink ik mijn eerste kop thee buiten en ik hoor eerst (en daarna zie ik) een roodborstje. Of Lucie, de kat, die me bijna meteen vertrouwde en dat ik haar mag aaien. En zwaluwen. Het huis heeft bijna geheel rondom raampartijen en aan één kant hebben de eigenaren zwaluwnesten onder de dakgoot geplaatst. Vooral gisteravond, met een regenboog op de achtergrond, maakten de zwaluwen er een prachtig schouwspel van.

fantastische dagen

Mijn gedachte is om elke dag één klein, iets nieuws te doen. Hoe groot of klein dan ook en wat ik daar dan ook onder versta. Soms kom ik tijdens dit soort (vakantie)reizen niet onder mijn druk vandaan dat elke dag fantastisch moet zijn. Nieuwe plek en dus alles zien en doen wat er te doen is, anders mis ik iets? Is niet zo. Ik heb ook nodig om kalm aan de dag te starten, de film The Holiday te kijken en als ik zin heb om op de bank te gaan zitten en een woordzoeker op te lossen, dan ga ik zitten.

Een hele dag is nooit fantastisch. Het zijn voor mij momentopnames en als dat er toevallig meer dan gemiddeld op een dag zijn, dan voelt die dag vaak als fijn en prachtig. Gisteren bijvoorbeeld mijn ochtendthee drinken op het balkon met uitzicht over de vijver. Vervolgens een pompoenbroodje van de Lidl eten. De smaak is anders en de kaas is lekker alleen al omdat er drie smaken in één verpakking zitten. Ik vind het een uitvinding en ontdekking ineen. In de middag heb ik een uur gefietst op een supersonische fiets. Zoevend van de heuvel af, door de groene vallei en heuveltjes op met Turbo ondersteuning. De foto’s zijn prachtig. Het is vastgelegd in een moment van vreugde. Vele uren en minuten om al die activiteiten heen, schuifelde ik voorzichtig door de ruimtes van een nog onbekend huis. Oja, twee toiletten bijvoorbeeld, naar welke ga ik toe?

plan de campagne

Gisteravond zocht ik naar een activiteit voor vandaag. Ik keek online naar een kasteel in Luxemburg dat de eigenaar tipte om te bezoeken. Wel leuk, maar het is bijna een uur rijden. Ik vond uiteindelijk een sculpturenpark dichterbij en op fietsafstand (25 minuten). Ja, dat ga ik morgen doen.
Het is nu morgen. Ik ga vandaag niet naar het sculpturenpark. Het is ietwat grijzig weer. Dadelijk eerst aankleden, huis beetje ordenen en dan hier de heuvel op lopen. Uurtje wandelen ja, dat wil ik wel. Wellicht vanmiddag even fietsen als het droog is, want ja die fiets is heerlijk.

Ik ben waar de ruimte is.

Verzicht. Een klein dorpje in de verte met een paars, oranje lucht daarboven en een regenboog die verschijnt.
Een foto vanaf het balkon genomen met uitzicht op veel groen. Een vijver, vogelhuisje, een neppe reiger, groene heuvels en blauwe lucht met wolken.
Zelfportret met op de achtergrond een fiets, groen grasveld en blauwe lucht met wolken.

de avontuurlijke kriebel

Tja, zelf gepland en in de actie gekomen. Ergens wilde ik het wel, want anders had ik het niet gedaan. Ik bezit genoeg eigen wijsheid om het anders niet te doen. Vanochtend toen ik mijn tweede kopje koffie ging zetten, kwam daar even die kriebel weer in mijn buik. De herinnering aan mezelf dat ik dat gevoel bezit, het verheugen op iets nieuws en onbekends, ook al is het enthousiasme niet meteen altijd aan de oppervlakte.

Ik ga anderhalve week op twee katten en een huis passen in Duitsland. Ik rijd vandaag met mijn auto door vier landen. Ergens dichtbij de grens van Nederland, België, Luxemburg en Duitsland staat het huis. Als de foto de waarheid is, dan krijg ik vanuit de ene kant van de keuken een uitzicht op een ieniemienie dorpje en aan de andere kant een groene vallei. De originele gedachte en wil is om naar Schotland te gaan. Alleen de planning en de reis en het geregel voelde net te veel. Dit is op rij afstand binnen drie uur van mijn woonplek en dat voelt kalmer. Meer als het vakantiegevoel waar ik nu ook behoefte aan heb. Alhoewel, gezien de weersvoorspelling en de hoeveelheid dat het gaat regenen, kan het zijn dat ik me alsnog bij tijd en wijle in Schotland zal wanen.

Afgeleid door tandpijn in de afgelopen week is er weinig aandacht geweest voor de planning en voorbereidingen. Het is nu half tien ’s ochtends en het belangrijkste waar ik gisteren aan kon denken is, dat ik mijn thee heb gesorteerd die ik mee wil nemen. Het feit dat ik er ook voor kies om eerst deze woorden op te schrijven, stelt me gerust dat het wel meevalt met mijn inpakstress en ‘ik wil niets vergeten’ gedachte.

Een kriebel ontstond van de week ook toen ik na na een regenbui door het bos liep. Tien minuten van mijn huisje wandelde ik onder de groene bomen door en had ik het gevoel dat ik van alles in de natuur weer voor een eerste keer zag. Geïnspireerd door een tentoonstelling in het Bredase museum van Ruud van Empel én in de week daarvoor ook een kruidenwandeling door een ander bos, kijk ik toch anders naar de wilde bloemen, bramen en al het ‘onkruid’ dat groeit en bloeit langs de bospaden.

Een avontuurlijke kriebel voor komende week. Een nieuwsgierige, creatieve kriebel over de bijeenkomst van 12 oktober. Een kriebel om de natuur te blijven bewonderen.

Kortom, het kriebelt. En nu ga ik inpakken.

Een foto waarbij een groen open veld omringt wordt door verschillende bomen. De lucht is blauw met enkele wolken.
Een foto van een close-up van een braam, waarbij een mug bovenop de vrucht zit.
zelfportret

Ik ben een eiland – Tamsin Calidas

Een boek dat ik al meerdere keren had opgepakt, gestart was met lezen en weer had weggelegd. Een boek dat naast veerkracht, dromen en prachtige natuur, ook rauw, grauw, ruw en soms een unheimlich gevoel brengt. Het is een talent dat de schrijver bezit om dat gevoel op meerdere momenten in het verhaal bij de lezer teweeg te brengen. Een boek dat ik niet zomaar ‘even’ kon lezen. Zeker als ik me zelf wat donkerder voel, dan is lezen over emoties en heftige gebeurtenissen niet ontspannend. En dat gezegd hebbende, heb ik de meeste hoofdstukken gelezen in het holst van de afgelopen nachten en grijze ochtenden waar de regen zachtjes viel. Omgeven zijn door het donkere en grijze werkte troostend voor een eilandleven waar ik even onderdeel van was.

Ik ben een eiland gaat over een vrouw die vanuit Londen verhuist naar een klein eiland aan de Schotse kust. In eerste instantie vertrekt ze met haar man en in de latere jaren verblijft ze alleen op een croft op het eiland. Het gaat over het eilandleven en al wat de mensen in haar omgeving (mens en dier) en de natuur met haar doet. Het is haar persoonlijke verhaal. Het gaat over kracht, alleen zijn, eenzaam voelen, verdriet, angsten, liefde, verlangen naar wat je wenst en niet zal ontvangen en hoe leef je dan verder? Het gaat over het leven en de dood.

woorden voor de natuur

Bladzijde na bladzijde blijft de schrijver zinnen opschrijven om de natuur vast te leggen. Het beschrijven van het eiland en al het mooie en schrijnende wat dat met haar doet, is in een oneindige stroom aan prachtige metaforen en soms onbekende woorden vastgelegd op elke pagina. Ik blijf het bewonderen, dat een mens een woordenschat bezit om beeld in woorden uit te drukken.

Op driekwart van het boek merkte ik dat ik op een gegeven moment wel weer wat meer wilde beleven en niet alleen lezen over de natuur in al haar vormen. Alleen bedacht ik een paar regels daarna: het is haar verhaal. Zij wil delen hoe zij het eiland ervaart. Ze heeft veel meegemaakt. De fragmenten waarbij ze deelt wat haar is overkomen, lieten me soms een hand op mijn hart leggen en een traan laten. De hoofdpersoon is op zoek naar haar rust en die vindt ze juist in de natuur om haar heen. Daarnaast is de waarheid dat ik in de woorden die ze er aan kan blijven geven, ik ook de herkenning en herinnering vind. Ze verdwijnt soms in de zee. Letterlijk en figuurlijk. Ik vind het heerlijk om in de zee te verdwijnen. Te kijken naar de woestheid van de golven, het schuim, de kou, het zout op mijn lippen proeven en het zand op mijn huid voelen. Het serene blauw zien, meebewegen met het kabbelende, het eindeloze om naar te kijken, in te verdrinken, het onbekende dat er continue is om te ontdekken en al de vogels die er boven zweven.

Het zegt ook iets over mij, als lezer, dat ik wil dat er iets meer actie is. Tevens weet ik niet wat er dan meer te vertellen zou moeten zijn? Het verhaal is niet van mij. De gedachte dat het leven misschien wel voornamelijk kan bestaan uit het observeren en absorberen wat is? De natuur, de dieren, de seizoenen? Het zijn?

woorden voor het afscheid

De schrijver schrijft wat ie wil. De lezer leest wat ie wil.

Hij zei heel zacht: ‘Ik zal je missen. Het is mij een groot geschenk geweest je te kennen.’

Op de dood wachten brengt een grotere mate van openhartigheid met zich mee als je lucht durft te geven aan al die dingen die je nooit meer zal kunnen zeggen. Het is ook een moment van zwijgen terwijl je heel graag wilt spreken omdat je weet dat ondanks al je inspanningen en liefde, woorden niet meer kunnen helpen.

(Ik ben een eiland, Tamsin Calidas, 2021 – blz. 145)