Een aantal weekenden terug had ik een ik wil doen dag. Fietsen is leuk, wandelen doet me goed en een rustig weekend is ook prettig. Soms wil ik echter wat nieuws, wat anders. Na wat zoeken op het internet kwam ik uit bij ‘een stiltewandeling met paarden’. Een wandeling stond de volgende dag gepland. Eerst gemaild met de vraag of er plek was, rond het middaguur nog geen reactie en dan maar even gebeld. Ja, er is nog wel plek. Geen probleem, we zien je morgenvroeg.
Voor mij ook een typisch voorbeeld als iets als een ‘ja’ voelt. Ik ga dan doen. Ik wik en weeg minder en ga in de actie van regelen en zorgen dat het kan en mogelijk is.
Ik dacht aan wandelen met paarden als een ontspannen, fijne ochtend. Beetje in de natuur zijn, paard aaien en wat voelen en afstemmen hoe het met me gaat. Paarden voelen (reageren op) hoe de mens zich voelt. Het is naast een gezellige wandeling en ochtend in de natuur, ook peilen van wat er bij mij gebeurt en hoe het paard reageert.
Morgen was een zondag.
Het was gedeeltelijk wat ik had bedacht en toch ook wel meer dan de ervaring die ik me er bij had voorgesteld. De twee vrouwelijke begeleiders waren vriendelijk. De overige mensen die mee gingen wandelen waren positief gezind. De paarden die met ons mee gingen varieerden van een Shetlandpony tot een IJslander. Elk paard heeft zijn/haar karakter en ik (wij) ook. De omgeving was (is) prachtig. Glooiende heuvels met bomen en weilanden die vol in bloei zijn en groen van kleur. Ook daar zingen de vogeltjes hun melodie.
Ik ging op stap met Bertien, een IJslander met een rossige bruine vacht en lichtere manen. Bertien had aan het begin niet heel veel zin, ze lag op haar gemak op het gras in het weiland van haar zondagochtend te genieten (zo leek het). Het opstaan, even een been strekken en toen kwam ze op gang. De begeleider had van tevoren aangegeven dat het ook gaat om tonen van wat ik wil (houding, tempo), dat dat leidend is. Tevens aanvoelen en kijken wat het paard (Bertien) aangeeft en nodig heeft. Na een kalme start, had Bertien een goed tempo te pakken. Ze wilde sneller dan ik. Ik wilde achterin, niet te veel in het zicht en beetje uitproberen hoe het allemaal gaat en voelt. Bertien wilde vooraan, leiden en haar plek en ruimte nemen. Het voelde als een zondagochtend met een persoonlijk thema.
Op de wat smallere paden ging het redelijk tot goed met een ontspannen teugellijn. Ik kon voorop, leiden en Bertien volgde en dat voelde best wel oké. Als er wat meer plek en ruimte was voor haar om te bewegen dan wilde ze meer vrijheid en vooral sneller. Het voelde zoekend en kijkend waar we hetzelfde ritme konden vinden. Van tevoren dacht ik vooral aan de leukheid van de stiltewandeling met paarden, tijdens het wandelen merkte ik toch ook dat ik het spannend vond en dat ik hoopte (en wilde) dat Bertien comfortabel was.
Al met al was het een fijne en bijzondere ervaring met een best wel (voldane) vermoeidheid achteraf. Het was een wandeling met het vinden van een balans, controle houden en ook ieder zijn eigen weg kunnen gaan. Ik denk dat het ook een bepaalde combinatie was van het zo goed mogelijk willen doen voor Bertien en daarbij een constante actieve houding van mij nodig. De begeleiders gaven achteraf ook aan dat er een goed tempo in zat op deze dag en tevens dat er wel een bepaalde harmonie en kalmte in de groep zat. Het echt in stilte wandelen ging niet helemaal, omdat er ook wat begeleiding was tussen de paarden en de mensen die meeliepen. De aanwijzingen en bemoedigende woorden waren een prettige aanvulling. De interactie in de groep zelf was beperkt, waardoor ik (we) toch wel met onze ‘eigen’ wandeling bezig zijn geweest.
Ik ben verrast met een nieuwe ervaring en een fijne herinnering (met foto’s).
ruimte voor woorden 