De ochtend van de start van een weekend met vier dagen. Het voelt als een weelde.
De zon was er vandaag vroeg bij en ik ook. Waar ik woon is dit weekend een bruiloft. Vorig weekend ook. Omgeven door blije mensen die blij en verliefd zijn. Verliefd op elkaar en de prachtige plek waar ze hun leven en liefde vieren. De komende dagen is men blij met elkaar en ik ben blij op een andere plek. Ik ga nieuwe bomen bewonderen en naar stromend water in een beekje kijken in Duitsland. Ik vraag me af of de vogels daar een andere melodie fluiten?
De actie kwam spontaan en werd ingegeven door de herinnering aan de paar dagen in Westkapelle. Niets ingewikkeld, alleen wat nieuwe natuur om me heen op een rustige plek. Wellicht lees ik een fijn boek of doe ik iets meer puzzels. Of wandel ik drie keer per dag en eet ik nog steeds mijn avondrestje dat ik uit Nederland meeneem. Het is 2,5 uur rijden vanaf hier, een ideale roadtrip afstand. Genoeg om wat fijne muziek te luisteren. Genoeg om te ervaren dat andere werelden niet duizenden kilometers vliegen hier vandaan zijn. Het klinkt bijna dichtbij.
De eerste weken nieuw werk zijn voorbij. De overgang valt me alles mee. Voor nu is het precies genoeg. Niet te ingewikkelde inhoud, de oefening zit in omgeving. Het fietsen naar mijn werk is waar ik blij van word. De frisse, vroege ochtenddauw. De zonnestralen die door alle bomen waar ik langs rijd, blijft schijnen en me blijft volgen. Bijna de gehele fietsroute is langs het kanaal. De vogels fluiten luidkeels. Ik zie ’s ochtends konijnen bij mijn huisje en ook onderweg. De een wat minder schrikkerig dan de ander. Zelfs eentje die nu al drie ochtenden elke keer op dezelfde plek tevoorschijn komt.
Dankjewel.