in wat is
verdwijnselt
het nut
van wat was
in wat was
verschijnselt
de wens
van wat is
de streep
de grens
de afgrond
die staart
de aarde
weegt zwaar
op de korrels
die reeds bestaan
een vlinder
fladdert, dwarrelt
zweeft mee
met de zon
het leven
komt
de dood
gaat
zich zichtbaar
ongrijpbaar
waant
omarmt
en in ons verwijlt
CF 2022
Het hout knispert in mijn kachel. Buiten ruikt het naar vers gemaaid gras. Ik ben een middag vrij, het is fris en mijn voeten zijn koud. Mijn pastawater is aan het koken en ik denk weer even aan hen. Aan hen en de mensen die ik heb mogen ontmoeten tijdens mijn reizen. Gesprekken en een gevoel zijn vaak terug te brengen naar een omgeving en een plek in mijn gedachte.
Met sommige mensen van mijn reizen heb ik hier en daar nog contact. Vorige week kwam het bericht via Facebook voorbij dat iemand, die ik ooit ruim dertien jaar geleden drie dagen tijdens een tour in de Outback van Australië heb ontmoet, is overleden. Zo maar, opeens, ineens, plotseling. Vrienden hadden een paar dagen niets van hem gehoord, ze gingen kijken in zijn huis en hij bleek overleden (waarschijnlijk aan een beroerte).
Ik herinner me zijn goede humeur. Iemand die het makkelijk maakte om bij te zijn. Met zijn brede lach deelde hij met passie en plezier verhalen over zijn werk. Hij reisde over de hele wereld mee als begeleider voor schilderijen voor het Dalí museum.
Het is een rare gewaarwording merk ik. Een besef dat iemand die ik even ooit ergens in een moment van tijd in een unieke omgeving heb ontmoet en nu niet meer hier is. Diegene is weg van hier en ergens anders naar toe. Voorheen was hij ook niet hier hier en leefde hij zijn leven op een andere plek op deze aardbol. Het laat me terugdenken aan al de mensen die ik heb ontmoet en nu (misschien) niet meer hier zijn.
Een zelfde gevoel had ik een paar jaar geleden ook al toen ik (wederom via Facebook) vernam dat een vrouw die ik in Edinburgh had ontmoet, was overleden. Ik logeerde in haar huis de eerste week toen ik met Paul en zijn gezin ging werken. Ik had nog geen vaste woonplek gevonden en haar kamer was licht en ruim (en met een bushalte voor de deur). Ze vertelde me haar verhaal, over haar ziekte, over haar niet meer kunnen werken en haar scheiding. Ik herinner me vooral haar kleuren. Ze kleedde zich prachtig en keek me aan met bruine ogen. Later in de daaropvolgende weken, toen ik een nieuwe woonplek had gevonden, zijn we nog een keer koffie gaan drinken en hebben we samen door het park gewandeld.
Het is het onverwachte aspect en ook het besef dat het mij (en ieder ander) ineens kan overkomen. Er niet meer zijn. Het is een ongrijpbaar gevoel. Ik heb regelmatig aan ze gedacht deze week. Toen ik fietste in de zon en even dacht: dit doen zij niet meer, fietsen in de zon. Niet meer. Niet meer hier.
What though the radiance which was once so bright
be now forever taken from my sight.
Though nothing can bring back the hour
of splendor in the grass, glory in the flower;
We will grieve not, rather find
strength in what remains behind;
William Wordsworth (1770 -1850)
Het verdriet dat vraagt,
bestaat,
is waar.
Het geluk dat voelt,
krioelt,
overspoelt.
Het is niet de keuze die beperkt,
het is de vrijheid die wordt versterkt.
Voel het verdriet.
Zie het geluk.
Ervaar.
-2014 CF
Ik kan bijna niet geloven dat ik deze woorden ooit heb opgeschreven. Het zijn woorden waar ik me nog steeds in kan vinden. Ik vond het in een oud tekstbestand op mijn laptop en mijn eerste vraag aan mezelf was: heb ik dit geschreven of was het van een klasgenoot? Er staat geen afzender bij, dus ik denk dat het mijn woorden zijn, zeg ik steeds met lichte twijfel..
Toen in 2014 herinner ik me de worsteling om elke keer woorden op papier te krijgen voor mijn huiswerk. Ik zat in een groep met creatieve mensen om me heen. Ik luisterde vol bewondering naar hun geschreven teksten. Ik voelde constant mijn ongemak en het oordeel over mezelf dat wat ik schreef niet goed genoeg was. Ik vergeleek mezelf met anderen en ik delfde altijd het onderspit in die interne dialoog.
Ik heb bijgeleerd in de tussenjaren. Ik wil mezelf (en anderen) niet vergelijken met anderen. Ieder mens heeft een plek en het kan naast elkaar bestaan. Ik ben bewust bezig met mijn eigen ruimte voelen en innemen, ongeacht wat omgeving denkt en vindt. Als ik nu de teksten van toen teruglees, merk ik vooral een soort van waarheid die ik toen schreef en voor mij nu nog steeds als ‘waar’ lees. Het verwondert me dat ik dat toen heb geschreven, kon schrijven. De woorden op papier kreeg, die emoties beschreven die ik zelf (nog) niet helemaal kon voelen en ervaren. Het is een fijne ontdekking. Het werkt bevestigend.
Hetzelfde geldt voor de blogs die ik de afgelopen jaren heb geschreven. Ik vind het fijn om nu verhalen van 2017 terug te lezen. Ik ben blij dat ik toen de tijd heb genomen om de teksten te schrijven. Als ik het lees, kan ik soms het moment terughalen van waar ik was, toen ik het schreef. Ik weet nog welk huis, welk dier, welk café. Soms kan ik het gevoel terughalen. De woorden die ik schreef herbeleef ik nu als een cadeau met gevoel, dankbaarheid en nostalgie.
Een bepaalde geruststelling brengt het me ook. Het is fijn als ik het kan delen en mensen lezen met me mee. Tevens schrijf ik het dus eigenlijk op voor mezelf. Om ooit weer even naar terug te gaan. Juist omdat ik mezelf er in blijf herkennen, zelfs al die jaren later. Het betekent ook dat die woorden van toen, nu nog steeds van mij zijn.
ruimte voor woorden 