woorden van toen

Het verdriet dat vraagt,
bestaat,
is waar.

Het geluk dat voelt,
krioelt,
overspoelt.

Het is niet de keuze die beperkt,
het is de vrijheid die wordt versterkt.

Voel het verdriet.
Zie het geluk.
Ervaar.

-2014 CF

Ik kan bijna niet geloven dat ik deze woorden ooit heb opgeschreven. Het zijn woorden waar ik me nog steeds in kan vinden. Ik vond het in een oud tekstbestand op mijn laptop en mijn eerste vraag aan mezelf was: heb ik dit geschreven of was het van een klasgenoot? Er staat geen afzender bij, dus ik denk dat het mijn woorden zijn, zeg ik steeds met lichte twijfel..

Toen in 2014 herinner ik me de worsteling om elke keer woorden op papier te krijgen voor mijn huiswerk. Ik zat in een groep met creatieve mensen om me heen. Ik luisterde vol bewondering naar hun geschreven teksten. Ik voelde constant mijn ongemak en het oordeel over mezelf dat wat ik schreef niet goed genoeg was. Ik vergeleek mezelf met anderen en ik delfde altijd het onderspit in die interne dialoog.

Ik heb bijgeleerd in de tussenjaren. Ik wil mezelf (en anderen) niet vergelijken met anderen. Ieder mens heeft een plek en het kan naast elkaar bestaan. Ik ben bewust bezig met mijn eigen ruimte voelen en innemen, ongeacht wat omgeving denkt en vindt. Als ik nu de teksten van toen teruglees, merk ik vooral een soort van waarheid die ik toen schreef en voor mij nu nog steeds als ‘waar’ lees. Het verwondert me dat ik dat toen heb geschreven, kon schrijven. De woorden op papier kreeg, die emoties beschreven die ik zelf (nog) niet helemaal kon voelen en ervaren. Het is een fijne ontdekking. Het werkt bevestigend.

Hetzelfde geldt voor de blogs die ik de afgelopen jaren heb geschreven. Ik vind het fijn om nu verhalen van 2017 terug te lezen. Ik ben blij dat ik toen de tijd heb genomen om de teksten te schrijven. Als ik het lees, kan ik soms het moment terughalen van waar ik was, toen ik het schreef. Ik weet nog welk huis, welk dier, welk café. Soms kan ik het gevoel terughalen. De woorden die ik schreef herbeleef ik nu als een cadeau met gevoel, dankbaarheid en nostalgie.

Een bepaalde geruststelling brengt het me ook. Het is fijn als ik het kan delen en mensen lezen met me mee. Tevens schrijf ik het dus eigenlijk op voor mezelf. Om ooit weer even naar terug te gaan. Juist omdat ik mezelf er in blijf herkennen, zelfs al die jaren later. Het betekent ook dat die woorden van toen, nu nog steeds van mij zijn.