de sterren

Of het komt doordat ik de laatste tijd meer kijk en zoek naar de maan of doordat ik gisteravond voordat ik ging slapen, las over de eventuele vallende sterren tussen 04.00 en 07.00 uur ’s ochtends? Ik werd vanochtend om 03.45 uur wakker. Het wakker worden op dit tijdstip kan ook praktisch gelinkt zijn aan een gewenst toiletbezoek of mijn onderrug die ik af en toe voel als ik draai onder de dekens.

Naar het toilet gaan in de nacht is vaak een afweging. Soms kan ik de tijd inschatten en kies ik voor het blijven liggen. Meestal wil ik niet op de klok kijken, want dan ga ik tellen tot een tijd die acceptabel is om op te staan en de dag te beginnen. Vanochtend keek ik wel en het was 03.45 uur. Dan toch maar eerst plassen. Of nee, eerst twee paracetamol in een glas met water doen, dan naar de wc, dan het water met medicijn drinken en toen bedacht ik dat ik wellicht buiten kan kijken of ik een vallende ster zie.

Met slippers zonder sokken, een dikke trui en sjaal om mijn nek ging ik niet te enthousiast naar buiten. Als ik een te grote stap zet, dan gaat de lantaarnlamp voor het huisje automatisch aan en dat is niet helpend om sterren in een donkere lucht te zien. Na het openen van de deur deed ik een kleine stap naar voren en vier stappen opzij. Het voelde niet heel koud aan mijn blote tenen.

Ik zie een heldere donkere lucht zonder wolken, zonder maan en vol met sterren. Hoe langer ik sta en staar, hoe meer sterren ik zie. Met mijn nek achterover gebogen en mijn achterhoofd die bijna mijn rug raakt, zie ik duidelijk Orion. De enige die ik weet en herken door die drie puntjes op een rij met de omringende sterren. Ik zie ook één felle ster. En tevens zie ik vele andere, in mijn ogen willekeurige, sterren die helder stralen onder de donkere hemel.

Het was deze nacht donker, niet pikzwart. Pikzwart was het ergens toen in de Australische bush. Toen waren het de dagen dat ik sliep in een campervan en onder een hemel met miljoenen sterren mijn tandenpoetsen stond te poetsen.

Voor een vallende ster sta ik wellicht net niet op het juiste tijdstip buiten. Na tien minuten kies ik weer voor mijn warme bed.

de ochtend na de nacht
denkend aan de sterren die stralen

niet meer zichtbaar
in het licht van de dag

geplukte appels

Zal ik vandaag de kachel aanmaken? Ja? Omdat het kan? Omdat het regent? Omdat het een tweede knusse dag is waar ik waarschijnlijk niet verder kom dan een wandeling en vervolgens ga zitten om verder te lezen in het boek Ik zal je nooit meer*.

De eerste twee hoofdstukken van het boek maakte indruk op me en hebben een blijvend effect. De rest van het verhaal is persoonlijk en ik lees mee met de ontdekkingen van de schrijfster. Het enthousiasme van gisteren is nu wat getemperd. Ik lees sneller en ik wil de grote lijnen wel weten, maar de details en herkenbaarheid in woorden zijn na de eerste tientallen pagina’s niet meer zo aanwezig.

Ik leg de e-reader naast me neer. Buienradar geeft aan dat het een uurtje droog is. Binnen vijf minuten sta ik buiten in mijn wandelschoenen en uit voorzorg heb ik een regenjas aangetrokken. Ik heb twee opties voor een rondje wandelen. Meteen gaan lopen vanaf mijn huisje en het vertrouwde rondje volgen. De andere optie is vijf minuten autorijden en nog een keer over dat wandelpad lopen wat aan het begin van de zomer ook zo mooi groen was. Ik stap in de auto.
Nog geen vijf minuten later loop ik onder de bomen. Veel van de natuur oogt helder en groen na een regenbui. Ik loop kalm aan. Er is geen hond te bekennen. Enkele vogels die wegschieten als ik dichterbij kom. De koeien grazen geduldig en lijken tevreden met het fris gewassen gras. Ik zie een reiger een paar meter verderop in het weiland neerstrijken. Zo ongeveer halverwege het uur blijkt de regen toch al te vallen. Ik zet mijn capuchon op en het tikken van de regen laat me denken aan het tikken van regen op een tentdoek. Ik open de palm van mijn handen en probeer de druppels op te vangen.

Bij terugkomst in mijn huisje ril ik van de kou en trek toch maar droge kleren aan. Knisperend hout en de warmte van vuur kan deze dag wellicht een helpende hand bieden om de kopjes thee in mijn nieuwe mok nog lekkerder te laten smaken? Ik zie die ene overgebleven appel op mijn aanrecht liggen. Een paar weekenden geleden plukte ik in de zon de appels van de boom. Zal ik nog een appelflap maken met de appel van vandaag? De gedachte is leuk en vervolgens denk ik: nee, geen zin in.

Ik kijk uit mijn raam. De hanger voor de pot met vogelpindakaas wacht geduldig in de regen tot het de tijd is dat ie gevuld gaat worden. Nog 84 pagina’s te lezen om te weten waar het verhaal eindigt.


* Ik zal je nooit meer
Tatjana Almuli
ISBN 9789038809298
2022




over de dood (en het leven)

Hoe ga je om met de gedachte dat een dierbare gaat sterven of (onverwacht) is overleden? Waar denk je aan bij de dood? Hoe ga je om met verdriet, angsten en verlies? Wat is helpend voor jou en wat niet? Wat is rouw? Hoe kijk je naar je eigen sterfelijkheid? 

Naast het verliezen van een dierbare kan elke grote levensverandering invloed op je hebben. Denk bijvoorbeeld aan verlies van werk, langdurige ziekte, een scheiding, leven met iemand met dementie of verhuizen uit een vertrouwde omgeving.

Ik bied een luisterend oor, tijd en de gelegenheid om te delen wat men wil delen over een verlies, een huidige ziektediagnose, komende dood en/of levenszaken die aandacht vragen.

  • Het is voor iedereen (alle leeftijden) die een keer wil praten over een verlies, het leven en de dood.
  • Eerste kennismaking is gratis en vrijblijvend. Daarna een tarief van €60 per uur.
  • Omgeving: Eindhoven, Tilburg, ‘s-Hertogenbosch en omliggende dorpen.

Mijn naam is Claire, 40 jaar. Ik heb de hbo lerarenopleiding Nederlands en de post-hbo opleiding voor verlies-, rouw- en stervensbegeleiding afgerond. Ik wil graag ruimte bieden aan ieder die het fijn vindt om een keer hardop gedachtes te delen over wat hen bezighoudt.

Zelfportret. Een foto van een vrouw met bril, halflang krullend haar, blauwe trui en een gekleurde sjaal.

Voor vragen of inplannen van een kennismaking kan je contact met me opnemen via:
06-28234226 of een bericht sturen naar:
ruimtevoorwoorden@gmail.com

ruimte voor woorden | KVK-nummer: 89487257