over de dood – Pagina 6 – ruimte voor woorden

zielsgelukkig

ZielsGelukkig is een ander klein boekje dat ik te leen heb van een andere lieve gever. Het gaat over de bankjes waar je op kan gaan zitten gedurende je leven. Indirect gaat het ook over de dood en toch meer over het leven en al wat daarbij geleerd, gehoord en beleefd wordt.

Al lezend realiseerde ik me dat ik letterlijk op vele bankjes gezeten heb en ook nog steeds ga zitten. Meestal kies ik een leeg bankje en dan komt er regelmatig iemand naast me zitten. Zelden ga ik op een bankje zitten waar al iemand zit. In ZielsGelukkig gaat het verhaal over de bankjes waar al iemand op zit en waar de hoofdpersoon naast gaat zitten. Elk bankje brengt een verhaal, een perspectief over het leven van de hoofdpersoon. Ik, als lezer, lees mee met wat de hoofdpersoon aan het ontdekken is tijdens haar wandeling en de bankjes waar ze op gaat zitten. Ik kan niet anders zeggen dat het voor mij herkenbare wegen en bankjes zijn.

‘(…) Daarom is in het hier en nu zijn zo belangrijk voor je. Het kenmerk van een gelukkig mens is dat hij een hele dag aan de oever van een rivier kan zitten zonder zich daar schuldig over te voelen. Hij leeft volledig in het nu.’ – pag. 36*

Het is een lieflijk verhaal. Geen grote nieuwe ontdekkingen, meer een zachte beweging richting een reeds bekend iets en tevens ook nog niet helemaal het besef van wat het is en doet. Toch lijkt het geruststellend te werken, voor mij dan in ieder geval. Er komen woorden in voor als: ziel, Thuis, (bescherm)engelen en universum.

Er staan ook woorden in het boek, zoals: inspiratie, creatie, herinneringen, liefde, angst, loslaten, vertrouwen en dankbaarheid. Het boek beschrijft in die zin ook levensthema’s. Dagelijkse zaken die in die woorden wellicht nooit zo benoemd worden en toch elke dag voorbij komen. Het zit ‘m in samen het eerste kopje koffie van de dag drinken met je partner of juist alleen. Liefde? Het is het naar buiten lopen en de zonnestralen voelen en het zingende vogeltje in de boom spotten. Dankbaarheid? Het is tranen laten om een verdrietig muziekstuk en al de momenten die daar aan verbonden zijn. Herinneren? Het is het creëren van een schilderij, omdat de natuur ruimte brengt en geeft. Inspiratie?

Al je beste beslissingen starten met inspiratie. Inspiratie komt van een dieper niveau dan dat van je denkende brein. Juist in situaties waarbij je niet denkt, de momenten tussen je gedachtes, zijn de momenten waarop je inspiratie krijgt. Net als intuïtie is inspiratie een soort gevoel. Je voelt het letterlijk in je lichaam wanneer je een goed idee krijgt. – pag. 42*

Ik kan het boek vandaag nog een keer lezen (het heeft ongeveer 100 pagina’s) en dan lees en onthoud ik weer andere woorden en zinnen. Het is een boek dat ik kan openslaan en één alinea of pagina is genoeg om een dag mee te vullen. Op de achtergrond van mijn dagelijkse bezigheden kan ik even denken (en voelen) over wat ik ook al weer las en hoe dat voor mij werkt en gaat.

En is dan de conclusie dat als je op alle bankjes hebt gezeten in het leven, dan ben je zielsgelukkig?
Weet ik niet. Ik doe. Ik leef. Ik ben onderweg en af en toe ga ik op een bankje zitten.

* ZielsGelukkig
Marie-Claire van der Bruggen
ISBN 9789085708063
2011

tegelijkertijd

Ik zit in een druk eettentje een kop thee te drinken en een boek te lezen over de dood. Om mij heen is er veel geluid. Van lichte achtergrondmuziek tot bestek dat klettert op borden tot een baby die huilt tot een gesprek naast mij tussen twee personen, dat als ik me concentreer tot in detail zou kunnen volgen. Er is een contrast tussen het levende leven om me heen en verdiept zijn in een boek over de dood en verlies.

En toch schetst het een beeld van hoe dat gaat. De dood en het leven zo naast elkaar. Ik denk wel eens terug aan het moment in de auto dat we op een doordeweekse dag onderweg waren naar de uitvaartdienst van mijn moeder. Ik zie ons rijden over het viaduct en auto’s rijden de oprit op en af, onderweg naar hun dagelijkse werk of wellicht een ander gebeuren dat zich in hun leven afspeelt. Het is niet aan de buitenkant te zien. Wij gaan naar een plek toe om afscheid te nemen van iemand van wie we houden. De rest van de wereld gaat door. Die stoppen niet. De dood was dichtbij ons op deze dag en toch gaat bij een ander het leven ook door.

De dood en het leven bestaan tegelijkertijd. Het is in hetzelfde moment bij elkaar of we het beseffen of niet. Soms overvalt die gedachte me. Met mijn hoofd en ratio kan ik daar dan niet bij, bij het besef dat de één leeft en wellicht fantastisch blij en gelukkig is en de ander, in exact hetzelfde moment, bezig is met verlies en de dood.

Er zijn momenten in mijn leven geweest dat de dood de overhand had. Het was een continue woord met bijbehorende gedachtes. Waar gaat men naar toe als dood dood is? Hoe voelt dat? Wil ik doodgaan? Wanneer ga ik dood? Stopt pijn als je er niet meer bent? Of neem je het mee? Leven was er dan ook wel in de momenten als ik aan al die vragen dacht, automatisch, maar niet bewust en niet uitgaande van het leven dat zich tegelijkertijd ook afspeelt.

Er zijn momenten dat leven de overhand heeft, meestal heeft het leven de overhand. De dood is er wel, sporadisch, en toch nooit vergetend. Soms ga ik zo tot in detail dat ik denk: het vogeltje dat deze winter bij mijn raam zat, is die er volgend jaar dan ook weer op dezelfde plek, vliegt ie nog ergens rond? Of ergens in een prachtig buitenland lopen en een verhaal horen over een brug waar nu extra beveiliging is, omdat mensen dit als plek kozen om te sterven.

Ondertussen is mijn thee koud geworden. De tafel naast mij is niet meer bezet. De baby ligt tevreden te slapen in de wandelwagen. Het leven verandert voor mijn ogen.

In een veranderende wereld
in het leven
op de golven van de zee
is geen enkele zekerheid verweven.

de omweg is veel mooier, je ziet meer langs een weg die je niet kent

In december was ik in de auto onderweg van Westkapelle naar mijn eigen huisje. Op radio 1 hoorde ik het nieuwste liedje van Stef Bos, De Weg. Ik zocht in de weken daarna meerdere keren tevergeefs naar de liedtekst online. Alleen de zin, de omweg is veel mooier, bleef in mijn herinnering.

Deze zondag begon met een frisse fietstocht met een grijze lucht boven mij, rode wangen en het spatbord van mijn fiets dat een geluid bleef maken, dat ik ondanks meerdere keren afstappen en friemelen, niet kon laten stoppen. Al trappend tegen de wind in, dacht ik aan de middag in het verschiet en dat ik het vuur in de houtkachel ging laten branden. Bij thuiskomst at ik mijn heerlijke, eigengemaakte erwtensoep, vulde ik buiten het vogelvoer bij en ging ik op de bank zitten. Ik luisterde twee keer naar De weg en de derde keer schreef ik mee om de woorden op papier te hebben staan.

niet meer zien wat er niet is
en alles weg wat in de weg staat
met een glimlach kijken naar wat was
en zien dat het allemaal voorbij gaat

en niet meer jagen op die spoken
niet meer meegaan met de tijd
niet meer doen wat je niet doen wilt
om geen spelbreker te zijn

volg niet de aangegeven richting
volg niet de route die je kent
de omweg is veel mooier
je ziet meer langs een weg die je niet kent

en geen gelijk meer om te krijgen
geen barricade in je hoofd
geen waarheid en geen stelling te bewijzen
alleen opdoen wat je gelooft

volg niet de aangegeven richting
volg niet de route die je kent
de omweg is veel mooier
je ziet meer langs een weg die je niet kent

en leren los te laten
wat toch al is verloren
jezelf niet anders voordoen
om ergens bij te horen

je dromen blijven volgen
niet bang zijn voor het einde
kijk maar naar de wolken
zie hoe ze verdwijnen

volg niet de aangegeven richting
volg niet de route die je kent
de omweg is veel mooier en duurt langer
je ziet meer langs een weg die je niet kent

je ziet meer langs een weg die je niet kent
je ziet meer langs een weg die je niet kent

De Weg – Stef Bos / SPOTIFY