over boeken – Pagina 3 – ruimte voor woorden

puzzelend door het leven

Best wel weer onbewust koos ik voor mijn vertrek naar Duitsland een nieuw boek uit een bibliotheekkastje langs de weg. Een boek van Renate Dorrestein. Ik heb hier en daar wel een aantal boeken gelezen van haar. Voornamelijk rond de middelbare school tijd herinner ik me de titels Verborgen gebreken, Het hemelse gerecht en Ontaarde moeders. Ik kan de gelezen boeken amper navertellen. Vooral het aangename schrijven door haar en het te lezen (soms absurde) en te begrijpen verhaal voor mij, is wat me is bijgebleven. Er stond verder ook weinig interessants in dit boekenkastje langs de weg en dus klonk het boek wel prima genoeg, De stiefmoeder*.

Vanochtend pakte ik het boek uit mijn tas. De tiende dag dat ik hier ben en nu pas pak ik er een boek bij. Mijn aandacht in de afgelopen negen dagen is vooral gegaan naar het zorgen voor de katten, het weerbericht volgen (zodat ik wellicht toch even kan fietsen), WK Voetbal met Duits commentaar kijken, het oplossen van vele woordzoekers (ik zit bijna aan de 40) en Gilmore Girls kijken.

Wonderbaarlijk genoeg heb ik wederom een gevoel van herkenning na het lezen van de eerste twee hoofdstukken. Heb ik dit boek niet al een keer eerder gelezen? Het verhaal klinkt bekend. De hoofdpersoon heet Claire en ze maakt quilts. Het verhaal start dat ze net in Engeland is gearriveerd. Ergens in een plaatsje aan de kust deelt ze haar gedachten over zichzelf, haar man en stiefdochter. De omgeving en setting (contact dat ze heeft met een lokale winkelier) brengt me terug naar mijn tijd in Engeland. Zal ik weer naar Engeland en Schotland vertrekken?

driedaagse

Gisterochtend stond het huis in de wolken. Ik zag hooguit de toppen van de bomen die het dichtst bij het huis staan. Voorzichtig had ik me ’s ochtends, voordat ik opstond, verheugd op nog een dag fietsen. Vrijdag was een plezierige fietsdag geweest.

vrijdag
Een vrijdag die startte met een klein half uur fietsen om aan te komen bij een Skulpturenpark. Ik voelde meteen inspiratie toen ik de buitentuin binnenliep. Wederom bewonder ik een kunstenaar die wat ie in zijn of haar hoofd heeft kan omzetten in beeld. Ik zag een tuin vol met zelfgemaakte koperen en metalen beelden in allerlei vormen (soms in een net overdreven realiteit). Een vorm van creatie dat je van een hark, bijl en houweel een gezicht kan maken. Ik hoorde in mijn hoofd bijna elk beeld hun eigen verhaal delen of de dialogen die zij wellicht onderling hebben. De drie uilen op een rij die hun wijsheid met elkaar delen, wat zouden hun levenslessen zijn? Het meisje dat schommelt en tegelijkertijd een boek leest, wat zou haar favoriete boek zijn? Het moeder en kind hert dat nieuwsgierig om zich heen kijkt om te zien welk hoekje van de tuin ze nog kunnen gaan ontdekken. Ik vertrok met de gedachte dat als ik later mijn eigen tuin heb, dan wil ik wel één van die kunstwerken bezitten. Oja, en dan in mijn toekomstige tuin ook nog die boom met theekopjes.

Een foto van drie beelden in de Skulpturenpark Kruft. Gezichten gemaakt van een hark, bijl en houweel.

Foto van drie koperen uilen op een boomstronk. Skulpturenpark Krüft - Niederprüm

Foto van twee koperen beelden van een moeder en kind hert. Skulpturenpark Krüft - Niederprüm

Foto van een koperen beeld, meisje lezend op de schommel in een boom. Skulpturenpark Krüft - Niederprüm

Na de wandeling in de beeldentuin stapte ik weer op de fiets en vervolgde ik de aangegeven fietsroute. Er was regen en miezer voorspelt en toch zag ik een voorzichtige zonnestraal en blauwe lucht. Ik volgde een redelijk vlak fietspad dat je laat fietsen door het natuurgebied Alfbachtal. Ik zoefde langs vele kleurrijke bloemen en groene, hoge bomen. Ik kwam meerdere bankjes tegen om op te zitten. Na ruim een uur fietsen en de accu die op 58 % stond, besloot ik om om te draaien en op zoek te gaan naar een leeg bankje om even te pauzeren. De keuze van de ochtend om alleen peperkoek mee te nemen als eten voor in mijn rugzak bleek bij nader inzien niet ideaal. Het originele idee was om alleen het Skulpturenpark te bezoeken. Met deze verlengde fietstocht zou een broodje met kaas toch een prettige aanvulling geweest zijn. Ik vond een leeg bankje met een beetje zon. Na wat water en verkruimelde kruidenkoek begon ik aan een woordpuzzel. Elke woordzoeker geeft mij wel een woord waarvan ik de betekenis wil opzoeken. Levenswandel.

Een foto van mij waarbij ik op een bankje zit in natuurgebied Alfbachtal. Ik heb een zonnebril op en maak een woordzoeker. Achter mij staan hoge, groene bomen.

Een foto van een fiets waarbij een gedeelte van het fietspad zichtbaar is. In de verte hoge, groene bomen. De lucht is blauw met vele wolken.

Een close-up foto van een oranjeachtige bloem.

Een voor mij onbekende gelige bloem met een accent van oranje als knop.

Foto van mij waarbij ik op de fiets zit en voor mij uitkijk. Achter mij de groene bossen van Alfbachtal.

Een foto van een klein houten bankje, geplaatst op de boomstronk van een hoge, groen boom.

zaterdag
Met het huis omringt door wolken was ik de volgende dag toch aangewezen op een kalme ochtend om op de bank woordzoekers op te lossen. Rond het middaguur kwam er gelukkig weer wat zicht door de ramen en besloot ik een andere kant dan gisteren op te fietsen. De vorige dag was een relaxte fietstocht vergeleken bij het beklimmen van deze flinke heuvels. Ja, ik fiets met ondersteuning en toch voelde het als werken. Ook omdat in dit gebied minder fietspaden zijn en ik soms op autowegen fietste waar de auto’s 100 km/u mogen. Prachtige stukken natuur onderweg, absoluut en toch ook vooral opgelucht toen ik na ruim anderhalf uur weer op bekend terrein was. De accu stond ook al reeds op 22% en ik moest nog een heuveltje omhoog om bij het huis met de twee katten uit te komen. In het stadje was het eerst nog de missie om Natürlicher Essig te vinden. Oftewel natuurazijn voor de waterkoker. Ik drink graag mijn thee zonder stukjes kalk. De hele week heb ik mijn theewater gezeefd. Niet erg, maar ook niet handig. Ik vond Essig für die Küche bij de Lidl.

zondag
Het goede nieuws is dat mijn gemberthee weer alleen naar gember smaakt. Het voelt als de glimlach van de dag. De rest van de dag was gevuld met voetbal kijken, lezen, puzzelen en met de kat Lucie naar de constante regen kijken.

* De stiefmoeder – Renate Dorrestein

Ik ben een eiland – Tamsin Calidas

Een boek dat ik al meerdere keren had opgepakt, gestart was met lezen en weer had weggelegd. Een boek dat naast veerkracht, dromen en prachtige natuur, ook rauw, grauw, ruw en soms een unheimlich gevoel brengt. Het is een talent dat de schrijver bezit om dat gevoel op meerdere momenten in het verhaal bij de lezer teweeg te brengen. Een boek dat ik niet zomaar ‘even’ kon lezen. Zeker als ik me zelf wat donkerder voel, dan is lezen over emoties en heftige gebeurtenissen niet ontspannend. En dat gezegd hebbende, heb ik de meeste hoofdstukken gelezen in het holst van de afgelopen nachten en grijze ochtenden waar de regen zachtjes viel. Omgeven zijn door het donkere en grijze werkte troostend voor een eilandleven waar ik even onderdeel van was.

Ik ben een eiland gaat over een vrouw die vanuit Londen verhuist naar een klein eiland aan de Schotse kust. In eerste instantie vertrekt ze met haar man en in de latere jaren verblijft ze alleen op een croft op het eiland. Het gaat over het eilandleven en al wat de mensen in haar omgeving (mens en dier) en de natuur met haar doet. Het is haar persoonlijke verhaal. Het gaat over kracht, alleen zijn, eenzaam voelen, verdriet, angsten, liefde, verlangen naar wat je wenst en niet zal ontvangen en hoe leef je dan verder? Het gaat over het leven en de dood.

woorden voor de natuur

Bladzijde na bladzijde blijft de schrijver zinnen opschrijven om de natuur vast te leggen. Het beschrijven van het eiland en al het mooie en schrijnende wat dat met haar doet, is in een oneindige stroom aan prachtige metaforen en soms onbekende woorden vastgelegd op elke pagina. Ik blijf het bewonderen, dat een mens een woordenschat bezit om beeld in woorden uit te drukken.

Op driekwart van het boek merkte ik dat ik op een gegeven moment wel weer wat meer wilde beleven en niet alleen lezen over de natuur in al haar vormen. Alleen bedacht ik een paar regels daarna: het is haar verhaal. Zij wil delen hoe zij het eiland ervaart. Ze heeft veel meegemaakt. De fragmenten waarbij ze deelt wat haar is overkomen, lieten me soms een hand op mijn hart leggen en een traan laten. De hoofdpersoon is op zoek naar haar rust en die vindt ze juist in de natuur om haar heen. Daarnaast is de waarheid dat ik in de woorden die ze er aan kan blijven geven, ik ook de herkenning en herinnering vind. Ze verdwijnt soms in de zee. Letterlijk en figuurlijk. Ik vind het heerlijk om in de zee te verdwijnen. Te kijken naar de woestheid van de golven, het schuim, de kou, het zout op mijn lippen proeven en het zand op mijn huid voelen. Het serene blauw zien, meebewegen met het kabbelende, het eindeloze om naar te kijken, in te verdrinken, het onbekende dat er continue is om te ontdekken en al de vogels die er boven zweven.

Het zegt ook iets over mij, als lezer, dat ik wil dat er iets meer actie is. Tevens weet ik niet wat er dan meer te vertellen zou moeten zijn? Het verhaal is niet van mij. De gedachte dat het leven misschien wel voornamelijk kan bestaan uit het observeren en absorberen wat is? De natuur, de dieren, de seizoenen? Het zijn?

woorden voor het afscheid

De schrijver schrijft wat ie wil. De lezer leest wat ie wil.

Hij zei heel zacht: ‘Ik zal je missen. Het is mij een groot geschenk geweest je te kennen.’

Op de dood wachten brengt een grotere mate van openhartigheid met zich mee als je lucht durft te geven aan al die dingen die je nooit meer zal kunnen zeggen. Het is ook een moment van zwijgen terwijl je heel graag wilt spreken omdat je weet dat ondanks al je inspanningen en liefde, woorden niet meer kunnen helpen.

(Ik ben een eiland, Tamsin Calidas, 2021 – blz. 145)

elk punt van staan

De zon valt binnen door mijn raam en verwarmt mijn voeten die ook al sokken aan hebben. Ik doe de praktische en huishoudelijke taken in de ochtend. Ik ga fietsen om er even uit te zijn. Ik fiets richting het groen en fietspaden waarvan ik weet waar ze eindigen. Ik zie de bankjes al voor me waar ik onderweg eventueel op kan gaan zitten. Ik bedenk oneindige routes in mijn hoofd van welke weg ik kan fietsen om uiteindelijk uit te komen bij dat ene terras.

Het terras waar ik al tientallen keren eerder op afstand naar heb gekeken, vandaag is de dag dat ik een tafel uitkies om er ook te gaan zitten. Aan een tafel naast mij zit een keurige dame met een gezellig, wit hondje op haar schoot. Ik hoor haar een gewone thee en wit brood met een kroket bestellen. Vervolgens babbelt ze tegen haar hondje, die gelaten en met tevredenheid alles over zich heen laat komen. Ik bestel een kop rooibosthee.

Met een dampende kop heet water die nog bezig is om van kleur te veranderen, open ik een boek om de eerste pagina te lezen. Gebroken van Michael Robotham. De eerste woorden brengen herkenning. Bath University, daar ben ik geweest. Hé, de Clifton Suspension Bridge, ook die naam ken ik. Gaat dit boek over die locatie in Bristol, Engeland waar ik vele maanden gewandeld heb met Eddie? Ja. Na het lezen van nog wat meer pagina’s blijkt het verhaal nieuw en de omgeving zeer vertrouwd.

Het is een willekeurig boek dat ik heb gevonden in één van de bibliotheekkastjes die ik regelmatig bezoek en bekijk als ik aan het fietsen ben. Ik heb het lezen hervonden, mijn budget is beperkt en dus zag en vond ik deze ideale manier van boekenruil. Ergens in de buurt van één van mijn vaste fietsroutes vond ik dit boek in een keurig geordend bibliotheekkastje langs de weg. Een psychologische, literaire thriller. Niet het normale genre wat ik lees, maar ergens zag ik de uitdaging om een keer wat anders te lezen. Uiteindelijk gaat het verhaal ook over de dood (fijn) en komt de schrijver uit Australië (een land waar ik ook mooie herinneringen aan heb). De achterflap klonk interessant genoeg om ervoor te kiezen om het boek mee te nemen in mijn fietstas. Ik had, tot het lezen van de eerste bladzijdes, niet door dat dít de plaats van het verhaal zou zijn.

Ik vind het bijzonder en opmerkelijk dat ik van alle boeken die ik kan kiezen, onbewust een verhaal kies die ook weer vele herinneringen oproept. Als in het boek een bos, een straat, een gebouw wordt genoemd, dan denk ik: dat ken ik, daar ben ik ook geweest! Toen ik met de huiseigenaren kennismaakte en sprak over de huis- en oppaszit ging één van de eerste opmerkingen over de brug vlakbij hun huis. Dat de Clifton Suspension Bridge bekend stond (staat) om een plek om van af te springen. Het verhaal in Gebroken start met de zelfmoord van een vrouw, die van die brug springt.

Even komt de gedachte naar boven: is doorlezen en een ander beeld van Clifton krijgen, door de ogen van de schrijver, een goed idee of juist niet? Het vertroebelt wellicht mijn eigen, fijne blik van de tijd dat ik daar was of biedt het juist een ander perspectief en brengt het een nog onbekend stuk waar ik nog nooit ben uitgekomen? Tijdens het tikken van deze woorden, zie ik het schilderijtje in mijn huisje hangen wat de eigenaren mij cadeau hebben gegeven bij mijn laatste afscheid uit Clifton. Het is een schilderijtje van de Clifton Suspension Bridge vanaf de grond kijkend naar de brug daarboven. Bijna gelijk aan een foto die ik ooit eerder zelf heb gemaakt. Ook stond ik meerdere keren van boven naar beneden naar de beroemde brug te kijken. Of ik heb een foto dat ik in het bos aan het wandelen ben en een glimp opving van het grotere geheel.

Elk punt van staan, biedt een andere kijk op de brug. Op het leven.

Met de warme kop rooibosthee in mijn hand begin ik aan een nieuw hoofdstuk.