over boeken – Pagina 7 – ruimte voor woorden

The people who teach us something retain a particularly vivid place in our memories. (p. 92)

De laatste tijd denk ik regelmatig terug, probeer ik me te herinneren, waar ik vroeger blij van werd. Lezen. Ik las vroeger vanalles en nog wat. Meerdere boeken in de week.

Mijn concentratie is nog wankel. Het lezen van een bladzijde kost tijd en energie. Het weerhoudt me van het starten van het lezen van een boek. Iemand adviseerde: wat maakt het uit dat het een pagina per dag is? Dan is dat wat je leest.

Na het kijken van de film The Jane Austen Book Club, kwam het idee in me op om me ook aan te sluiten bij een boekenclub. Ietwat poging tot wat meer lezen en wellicht nieuwe mensen leren kennen? Ik ging googlen voor een boekenclub en kwam uit bij een website met een boekrecensie. Het boek: I am I am Iam van Maggie O’Farrell. Niets te maken met een boekenclub, maar ik herkende het verhaal. Ik had eerder gehoord over het boek.

That the things in life which don’t go to plan are usually more important, more informative, in the long run, than the things that do. You need to expect the unexpected, to embrace it. (p. 55)

Ik had het gehoord van Penny. Penny uit Edinburgh. De vrouw van Paul en het gezin waar ik vier maanden heb gewerkt. Toen, in 2017, was het boek net uit. Ik herinner me dat ik met Penny in de auto zat. Ik zou haar wegbrengen naar een tuinfeestje waar Paul al was. We waren even met zijn tweeën. Ik vroeg naar de vriendschap met Maggie, de vriendin van het feestje. Ze kenden elkaar nog niet heel lang. Maggie is een schrijfster vertelde Penny. Ze vertelde over het boek dat net gepubliceerd was. Het ging over de schrijfster (Maggie) haar verhaal en dat ze 17 keer in aanraking is geweest met de dood (seventeen brushes with death). Ik was gefascineerd door het verhaal. Bijna doodgaan en dat 17 keer in je leven? En dan nog steeds leven? Penny vertelde met bewondering over haar vriendin en wat ze allemaal had moeten doorstaan. Haar levensverhaal en haar huidige zorgen om haar dochter met dodelijke allergiën. Penny en Maggie’s vriendschap had de gemeenschappelijke deler van een ziekte die onderdeel van een gezin is. Het verbond ze met elkaar. Ik las het boek toen niet.

Door de herinnering kreeg ik een doel. Zin om dit boek te gaan lezen.

Ik heb het ondertussen gelezen.

Ik raad het aan. Een autobiografie die indruk maakt. Over het leven. Over de dood. Over ontsnappingen des levens. Over liefde. Over verliezen. Ik herken mezelf in haar uitspraken, haar gedachtes.

Gedachtes die ik ook denk, ervaar en voel. Maggie die schrijft en deelt. Een bepaalde gelatenheid in haar woorden. Angst voor oordeel. Het verlangen en tevens het niet weten hoe dan wel.

I need to start my life. I need to find a path for myself, to find a job that sets me on the right course or, in fact, any course at all. I have to find work that will pay my rent, cover my tube travel, and doesn’t bore me to the point of screaming, so that I have the headspace and the energy to come home in the evenings, perhaps, maybe, possibly, to write. But how to pull off such a trick, such a balancing act? I haven’t the faintest idea. (p. 163)

Lezen. Aha. Het brengt me altijd wat. Het is vaak een nieuw perspectief. Of juist een bevestiging van wat ik al denk. Het brengt herkenning. Soms met een gevoel van haast, omdat ik nog niet daar ben waar het boek het verhaal al verteld heeft.