Categorie: ik herinner me

gisteren bedacht

In het vooruitkijken zit voorspelbaarheid. Het is niet altijd meteen hoe het ook daadwerkelijk gaat. Denken aan de toekomst (denken aan morgen) brengt een beeld, invulling en verwachting van hoe het kan gaan. Soms besef ik me dat ik niet wil weten hoe het zal of kan gaan. Ik doe en ik ga. 

Gisteravond begon ik vroeg aan mijn avondroutine voor het slapen gaan. Ik dacht aan de zee en hoe lang ik er al niet meer ben geweest. Zal ik morgen op en neer rijden? Even kijken naar de weersvoorspelling. Niet heel veel zon, wellicht wat regen. Ja, dat is dan niet echt fijn. Gaat het daarom? Wil ik zon en blauwe lucht? Nee, niet per se was in gedachte mijn antwoord. Ik wil de wind in mijn gezicht en de zoute geur. De weidse blik en het kijken naar de kabbelende of klotsende golven. De meeuwen die schreeuwend boven mijn hoofd zweven. 

Hoe lang is het rijden naar Zeeland, richting Zoutelande, Domburg? Een uur en drie kwartier. Zeg maar twee uur heen en twee uur terug. Is dat de moeite waard? Wat ga ik de rest van de week doen? Zal ik een overnachting boeken? Ja, dan twee. Wil ik dit wel? Of is dit een gedachte die opeens een plan wordt wat ik eigenlijk niet wil? 

Even voelen, wil ik dit? Ja. Al ben ik maar twee dagen daar en loop ik meerdere keren op de dag even naar de zee. Ja, dat is genoeg. Een kopje thee op een andere plek, een boek en een puzzel. Vroeg slapen. Wellicht wat schrijven. Een andere omgeving. Een frisse wind. 

Ja. 

Nog één studioplekje over met een prachtige prijs en op loopafstand van de zee. Binnen een half uur geregeld. Het pakken van tas en al de praktische dingen schieten door mijn hoofd. Herkenbaar gevoel van overweldigd worden door details. Oké. Stap voor stap. Niet te veel vooruitkijken. Per moment even aan mezelf vragen: wat wil ik, wat heb ik nodig?  

Als ik deze eerste woorden schrijf is het woensdagochtend vroeg. Ik wil het even opschrijven. Kopje thee en kopje koffie. Bed is reeds opgemaakt. Volgende stap, omkleden. 

Ik kijk uit naar de cd’s die ik onderweg kan luisteren. Norah Jones, Kane of John Mayer? Simply Red doet me altijd aan auto rijden in Schotland denken. 

De autoreis gaat voorspoedig. Ik luister drie keer de cd rond van Kane.  
May all of your wishes 
Come true for life 
And all that you wait for 
Be true for life 
All that you long for 
May all of it shine 
Bright as the sunlight  
All I can do – Kane 

Tot slot nog Simply Red (satisfied with a fish on the line / Mellow my mind – Simply Red). Ik kan me niet herinneren dat de weg naar Zeeland vroeger zo druk was. Vrachtwagen na vrachtwagen. Het zonnetje blijft de auto verwarmen.

Als ik arriveer is het een felle zon achter de wolken en mijn ogen knijp ik half dicht. Ik herken de zee. Het oogt kalm. De tractoren zijn bezig zand te verplaatsen voor alle zomerhutten. De strandtent is open om naar het toilet te gaan. Eerst even wandelen dichtbij de golven. Het geluid van de golven klinkt herkenbaar. Het overstemt. Mijn gedachten klinken even verder weg. Er zijn honden waar ik even naar kan glimlachen als zij spelend en kwispelend voorbij zoeven. 

Het voelt fijn. Het voelt vrij. 

wat ik zag

Fier zittend.
Gestrekte benen
over elkaar gelegen.

Spiedend zoekend.
Halfgesloten oogleden,
missend medeleven.

Stug pratend.
Tomeloze klanken,
verwaarloosd bedanken.

Misleidend kijken.
Verkrampte handen,
opgehoopte misverstanden.

Halsreikend hopend.
Terneergeslagen knieën,
verloren ideologieën.

– 2014 CF

Ook deze woorden van toen, herken ik nu. Ook al kijk en beleef ik de wereld niet meer op deze manier. Het was ooit wel wat ik zag.

Het brengt me terug naar een moment in de trein en dat ik mensen zag en me afvroeg: hoe gaat het met die persoon? Wat voelt hij? Hoe kijkt zij? In welke wereld leven zij? Hebben ze plezier? Is het de lach die ik zie, of het verdriet dat is verborgen?

Aan de buitenkant is niet te zien wat er van binnen gebeurt. De mens, ik, kunnen geoefend raken in de buiten- en binnenkant van elkaar te scheiden. Het voelt beschermend om niet iedereen toe te laten aan de binnenkant. Het voelt als een controle. Als het zichtbaar is, ben ik kwetsbaar. Iemand anders kan mijn kwetsen en dat wil ik niet, dus bescherm ik.

De buitenkant is zichtbaar en onontkoombaar voor iedereen die kijkt.

Door de binnenkant te beschermen, voor mezelf te houden, is er ook geen ruimte om te kunnen verbinden met de omgeving. Het doet namelijk ook iets als de binnenkant wel zichtbaar wordt aan de buitenkant. Herkenning, nog meer liefde om te geven en te ontvangen. Het heeft voor mij te maken met het oefenen, aftasten en vertrouwen opbouwen. Vertrouwen in mezelf, vertrouwen op anderen.

Ik heb vandaag weer een leuke hond mogen aaien. Die had prachtige bruine ogen en keek me recht aan. Ik zag geduld en nieuwsgierigheid in zijn ogen of was het de weerspiegeling? Het is een oefening.

woorden van toen

Het verdriet dat vraagt,
bestaat,
is waar.

Het geluk dat voelt,
krioelt,
overspoelt.

Het is niet de keuze die beperkt,
het is de vrijheid die wordt versterkt.

Voel het verdriet.
Zie het geluk.
Ervaar.

-2014 CF

Ik kan bijna niet geloven dat ik deze woorden ooit heb opgeschreven. Het zijn woorden waar ik me nog steeds in kan vinden. Ik vond het in een oud tekstbestand op mijn laptop en mijn eerste vraag aan mezelf was: heb ik dit geschreven of was het van een klasgenoot? Er staat geen afzender bij, dus ik denk dat het mijn woorden zijn, zeg ik steeds met lichte twijfel..

Toen in 2014 herinner ik me de worsteling om elke keer woorden op papier te krijgen voor mijn huiswerk. Ik zat in een groep met creatieve mensen om me heen. Ik luisterde vol bewondering naar hun geschreven teksten. Ik voelde constant mijn ongemak en het oordeel over mezelf dat wat ik schreef niet goed genoeg was. Ik vergeleek mezelf met anderen en ik delfde altijd het onderspit in die interne dialoog.

Ik heb bijgeleerd in de tussenjaren. Ik wil mezelf (en anderen) niet vergelijken met anderen. Ieder mens heeft een plek en het kan naast elkaar bestaan. Ik ben bewust bezig met mijn eigen ruimte voelen en innemen, ongeacht wat omgeving denkt en vindt. Als ik nu de teksten van toen teruglees, merk ik vooral een soort van waarheid die ik toen schreef en voor mij nu nog steeds als ‘waar’ lees. Het verwondert me dat ik dat toen heb geschreven, kon schrijven. De woorden op papier kreeg, die emoties beschreven die ik zelf (nog) niet helemaal kon voelen en ervaren. Het is een fijne ontdekking. Het werkt bevestigend.

Hetzelfde geldt voor de blogs die ik de afgelopen jaren heb geschreven. Ik vind het fijn om nu verhalen van 2017 terug te lezen. Ik ben blij dat ik toen de tijd heb genomen om de teksten te schrijven. Als ik het lees, kan ik soms het moment terughalen van waar ik was, toen ik het schreef. Ik weet nog welk huis, welk dier, welk café. Soms kan ik het gevoel terughalen. De woorden die ik schreef herbeleef ik nu als een cadeau met gevoel, dankbaarheid en nostalgie.

Een bepaalde geruststelling brengt het me ook. Het is fijn als ik het kan delen en mensen lezen met me mee. Tevens schrijf ik het dus eigenlijk op voor mezelf. Om ooit weer even naar terug te gaan. Juist omdat ik mezelf er in blijf herkennen, zelfs al die jaren later. Het betekent ook dat die woorden van toen, nu nog steeds van mij zijn.