Tag: over het leven

start

De ochtend van de start van een weekend met vier dagen. Het voelt als een weelde.

De zon was er vandaag vroeg bij en ik ook. Waar ik woon is dit weekend een bruiloft. Vorig weekend ook. Omgeven door blije mensen die blij en verliefd zijn. Verliefd op elkaar en de prachtige plek waar ze hun leven en liefde vieren. De komende dagen is men blij met elkaar en ik ben blij op een andere plek. Ik ga nieuwe bomen bewonderen en naar stromend water in een beekje kijken in Duitsland. Ik vraag me af of de vogels daar een andere melodie fluiten?

De actie kwam spontaan en werd ingegeven door de herinnering aan de paar dagen in Westkapelle. Niets ingewikkeld, alleen wat nieuwe natuur om me heen op een rustige plek. Wellicht lees ik een fijn boek of doe ik iets meer puzzels. Of wandel ik drie keer per dag en eet ik nog steeds mijn avondrestje dat ik uit Nederland meeneem. Het is 2,5 uur rijden vanaf hier, een ideale roadtrip afstand. Genoeg om wat fijne muziek te luisteren. Genoeg om te ervaren dat andere werelden niet duizenden kilometers vliegen hier vandaan zijn. Het klinkt bijna dichtbij.

De eerste weken nieuw werk zijn voorbij. De overgang valt me alles mee. Voor nu is het precies genoeg. Niet te ingewikkelde inhoud, de oefening zit in omgeving. Het fietsen naar mijn werk is waar ik blij van word. De frisse, vroege ochtenddauw. De zonnestralen die door alle bomen waar ik langs rijd, blijft schijnen en me blijft volgen. Bijna de gehele fietsroute is langs het kanaal. De vogels fluiten luidkeels. Ik zie ’s ochtends konijnen bij mijn huisje en ook onderweg. De een wat minder schrikkerig dan de ander. Zelfs eentje die nu al drie ochtenden elke keer op dezelfde plek tevoorschijn komt.

Dankjewel.

lichtbundel

In de vroege zondagochtend zonnestraal sta ik stil in een lichtbundel.

De zonnestraal schijnt net boven de voordeur en badkamerdeur door en vol in mijn ogen als ik onderweg ben van de waterkoker naar de bank met een kop groene thee in mijn handen.

Mijn voordeur staat open voor wat frisse lucht, zodat de temperatuur kan dalen voor de warmte die de dag zal brengen. De badkamerdeur staat ook open en beschermt me tegen iedereen die langs loopt, fiets of rijdt en bij me naar binnen wil kijken.

In de paar stappen tussen het keukenblad en bank zie en voel ik de straal van de zon recht in mijn ogen schijnen. Ik loop door om vervolgens weer de paar passen terug te zetten om die exacte plek op te zoeken.

Het licht laadt me op en het verblindt me. De verandering van de straal is waar te nemen in de seconden dat ik stil sta. Het ene moment is het er en het andere moment niet. De kier van de deur blijft gelijk, de straal verandert van richting door de zon en haar stralen die groeien en zich verplaatsen. Ik draai mijn gezicht een paar centimeter en de straal is weer terug in mijn ogen.

De wisselingen duren voort totdat ik mijn hoofd kan draaien en bewegen wat ik wil, maar de straal is buiten mijn bereik mits ik mijn hele lijf verplaats. Het is een subtiel en tevens volledig moment in tijd. Het is er en dan weer niet. Het is er, alleen niet (altijd) zichtbaar en waarneembaar.

Het is een bijna niet opvallende verschuiving. Het kan net zo snel verschijnen als verdwijnen. Het ene moment is het er en dan niet meer. Het is niet weg voor altijd, maar verder weg? Of nog wel daar maar dus niet voelbaar?

Het deed me ook terug denken aan een moment op de fiets. Ik voelde me op een dag best wel oké. De zon, frisse wind, groenere bladeren en het leek allemaal even niet zo ingewikkeld als dat het soms wel kan voelen. Het was even met mij. Vervolgens nog geen 200 meter verder en het was niet meer met mij. Het viel me op. Het verschil was merkbaar. Ik hoefde het niet meteen terug, ik wilde het niet meteen weer voelen. Ook niet de behoefte om ‘het’ te benoemen. De vraag die bleef hangen was: wat maakt de verandering? Wat maakt dat het ene moment er iets wel is en het andere niet? Niet wat het is, maar de opmerkzaamheid van een verschuiving? Niet gevoelloos en constant op een automatische piloot fietsen of doorlopen of leven?

Het golft constant. Het is de stroming, beweging. Het staat niet stil. Het kan niet constant daar zijn, voelbaar zijn. Het onderscheid is nodig om het te laten opvallen. Klink ik alsof ik met deze woorden niet tot een kern kom? Ja, klopt, dat merk ik ook.

Ik kijk naar rechts uit mijn raam en ik zie op de rieten stoel voor mijn raam een roodborstje. Op d’r gemak, rondkijkend, mij aankijkend. Mijn ogen kijken even naar het computerscherm en weer even terug naar buiten. Ze (hij) is er nog steeds. Ik vraag me vervolgens af of het een hij of zij is, waar is het verschil zichtbaar?

Maakt het uit?

in stilte met paarden wandelen

Een aantal weekenden terug had ik een ik wil doen dag. Fietsen is leuk, wandelen doet me goed en een rustig weekend is ook prettig. Soms wil ik echter wat nieuws, wat anders. Na wat zoeken op het internet kwam ik uit bij ‘een stiltewandeling met paarden’. Een wandeling stond de volgende dag gepland. Eerst gemaild met de vraag of er plek was, rond het middaguur nog geen reactie en dan maar even gebeld. Ja, er is nog wel plek. Geen probleem, we zien je morgenvroeg.

Voor mij ook een typisch voorbeeld als iets als een ‘ja’ voelt. Ik ga dan doen. Ik wik en weeg minder en ga in de actie van regelen en zorgen dat het kan en mogelijk is.

Ik dacht aan wandelen met paarden als een ontspannen, fijne ochtend. Beetje in de natuur zijn, paard aaien en wat voelen en afstemmen hoe het met me gaat. Paarden voelen (reageren op) hoe de mens zich voelt. Het is naast een gezellige wandeling en ochtend in de natuur, ook peilen van wat er bij mij gebeurt en hoe het paard reageert.

Morgen was een zondag.

Het was gedeeltelijk wat ik had bedacht en toch ook wel meer dan de ervaring die ik me er bij had voorgesteld. De twee vrouwelijke begeleiders waren vriendelijk. De overige mensen die mee gingen wandelen waren positief gezind. De paarden die met ons mee gingen varieerden van een Shetlandpony tot een IJslander. Elk paard heeft zijn/haar karakter en ik (wij) ook. De omgeving was (is) prachtig. Glooiende heuvels met bomen en weilanden die vol in bloei zijn en groen van kleur. Ook daar zingen de vogeltjes hun melodie.

Ik ging op stap met Bertien, een IJslander met een rossige bruine vacht en lichtere manen. Bertien had aan het begin niet heel veel zin, ze lag op haar gemak op het gras in het weiland van haar zondagochtend te genieten (zo leek het). Het opstaan, even een been strekken en toen kwam ze op gang. De begeleider had van tevoren aangegeven dat het ook gaat om tonen van wat ik wil (houding, tempo), dat dat leidend is. Tevens aanvoelen en kijken wat het paard (Bertien) aangeeft en nodig heeft. Na een kalme start, had Bertien een goed tempo te pakken. Ze wilde sneller dan ik. Ik wilde achterin, niet te veel in het zicht en beetje uitproberen hoe het allemaal gaat en voelt. Bertien wilde vooraan, leiden en haar plek en ruimte nemen. Het voelde als een zondagochtend met een persoonlijk thema.

Op de wat smallere paden ging het redelijk tot goed met een ontspannen teugellijn. Ik kon voorop, leiden en Bertien volgde en dat voelde best wel oké. Als er wat meer plek en ruimte was voor haar om te bewegen dan wilde ze meer vrijheid en vooral sneller. Het voelde zoekend en kijkend waar we hetzelfde ritme konden vinden. Van tevoren dacht ik vooral aan de leukheid van de stiltewandeling met paarden, tijdens het wandelen merkte ik toch ook dat ik het spannend vond en dat ik hoopte (en wilde) dat Bertien comfortabel was.

Al met al was het een fijne en bijzondere ervaring met een best wel (voldane) vermoeidheid achteraf. Het was een wandeling met het vinden van een balans, controle houden en ook ieder zijn eigen weg kunnen gaan. Ik denk dat het ook een bepaalde combinatie was van het zo goed mogelijk willen doen voor Bertien en daarbij een constante actieve houding van mij nodig. De begeleiders gaven achteraf ook aan dat er een goed tempo in zat op deze dag en tevens dat er wel een bepaalde harmonie en kalmte in de groep zat. Het echt in stilte wandelen ging niet helemaal, omdat er ook wat begeleiding was tussen de paarden en de mensen die meeliepen. De aanwijzingen en bemoedigende woorden waren een prettige aanvulling. De interactie in de groep zelf was beperkt, waardoor ik (we) toch wel met onze ‘eigen’ wandeling bezig zijn geweest.

Ik ben verrast met een nieuwe ervaring en een fijne herinnering (met foto’s).