Tag: over het leven

de bloeiende, groeiende bloemen

Het lijkt alsof ik van het luisteren naar de vogels naar het kijken van de kleuren van de bloemen ben gegaan. Ik heb geen idee hoe elke bloem heet. Ik vind de kleuren prachtig. Ik word blij als ik er naar kijk. Ik zie de enkelvoud in één bloem en de schoonheid van de hoeveelheid bij elkaar. Recht voor mijn huisje. Elke dag als ik mijn deur uitloop. Het prachtige huisje dat elk seizoen iets nieuws lijkt te brengen.

De vogels fluiten nog steeds. Ik hoor ze dagelijks. De konijntjes grazen, knagen aan het gras in de ochtend. Gisteren zag ik een zwart-witte moederkat met een jonkie. Ze wonen niet hier, maar ze zaten hier wel onder de heg te schuilen. Ik probeerde dichterbij te komen en ze renden snel weg. Vandaag heeft Lexie wel prinsesheerlijk op mijn benen gelegen. Het was weer een wasdag.

De dagen wisselen tussen wat werken, afronden van school en kijken naar de bloeiende, groeiende bloemen. Het klinkt als een simpel leven als ik mijn eigen woorden teruglees. Met momenten is het ook niet ingewikkelder dan dat, totdat ik ga denken en bedenken hoe verder? Met ander werk, na mijn studie, de zomer, de bloemen en het huisje? De veranderingen zijn constant. Fijn. De bloemen zijn de ene dag ook weer anders dan de andere dag. Ze groeien, bloeien en verwelken. Het proces van leven, dood en weer (op)leven. Soms wat extra water, soms wat zon en soms wat wind om de andere kant van een blad te kunnen zien.

zaterdagochtend wandeling

De vogels fluiten vroeg. Ik zeg goedemorgen tegen de konijnen voor mijn raam. De kop koffie smaakt goed.

Ik oefen om meer te handelen in het moment dat ik iets bedenk. Bijvoorbeeld, ik ben wakker. Kan ik nog slapen? Nee, dan sta ik op. Soep maken om 11.00u ’s ochtends, omdat ik op dat moment zin heb om het te maken en dan is het klaar voor in de avond? Ja, dat doe ik.

Vanochtend had ik een moment van iets willen. Even gewikt en gewogen, uiteindelijk gegaan. Ondanks eventuele regen, ondanks dat ik me moe voel en ondanks dat het kan zijn dat als ik er ben, ik eigenlijk niet meer daar wil zijn.

Het begon met het willen bezoeken van een fototentoonstelling. Na wat online zoekwerk niets gevonden wat me aansprak. Even wandelen? Niet te ver weg. Biesbosch. Drimmelen ben ik een aantal keer geweest. Ik kwam uit bij Biesbosch Museumeiland en dan met parkeerlocatie Werkendam. Het plaatsje ken ik bij naam. Elke zaterdag, als we les hebben, is dat een afslag op de A27. Vandaag heb ik geen les en daardoor ruimte en tijd om iets anders te doen dan het gewoonlijke. Werkendam wordt de bestemming voor deze ochtend.

Tas inpakken inclusief flesje water, een boterham met kaas en bakje met kersen. Ik heb geleerd uit het verleden, ook al denk ik dat ik maar even van huis weg ben, het kan soms anders gaan zoals van tevoren bedacht. Zonnebrand gesmeerd. Toch ook het puzzelboekje mee, want wie weet schijnt de zon daar wel iets meer. Sjaal en dunne trui opgerold in mijn groene rugzak. Regenjas ligt in de auto. Volgens de weer app blijft het droog.

Al rijdend richting Werkendam worden de wolken donkerder. Het stuk snelweg komt me bekend voor. De laatste 10 kilometer in de auto is mooi. Anders dan het platte land waar ik leef. Het doet me denken aan een stukje waar ik vorige zomer doorheen fietste toen ik in de buurt van Den Haag was. Of wellicht ietwat Oostvaardersplassen en dan net anders? Weidsheid (met toch een hoogspanningsmast of huis in de verte). Wateren, plat land, bruggetjes, vogels in allerlei soorten, maten en geluiden. Midden op de weg is er de familie Gans waarvoor ik langzamer ga rijden. Het zijn pluizige jonkies met vader en moeder. Ze wijken constant af van hun route.

Bij aankomst op de parkeerplaats is het nog steeds droog met nog donkerdere wolken. Bij het openen van mijn autodeur voel ik meteen de ietwat benauwde lucht in mijn gezicht. Ik wissel mijn autorijschoenen voor wandelschoenen en ik zie twee gaten in mijn favoriete paar gestreepte sokken. Een voordeel is dat ze na vandaag meteen de prullenbak in kunnen en niet meer gewassen hoeven te worden. Lichtelijk jammer dat dit paar, wat matcht met bijna elk outfit die ik draag en perfect in mijn wandelschoenen past, vandaag haar laatste dag heeft. Na het toiletbezoek kies ik voor rechtsaf en die looproute stokt na 100 meter. Ik draai om en ik volg de zaterdagochtend wandelclub. Ik loop in iets snellere passen aan ze voorbij. Ik hoef niet te weten welke vogel ik zie. Ik zie en hoor ze overal. Ook hier zijn er vlinders. Fladderend om me heen. Andere beestjes die prikken op mijn armen, zoemen rond mijn oren. Het is vooral groen wat ik zie, afgewisseld met water. De kleurrijke bloemen vallen op. Ik zie meerdere reigers, verschillende soorten eenden, kievit(?), mussen, een zwaluw. Ik hoor een koekoek? Ik passeer ondertussen nog twee wandelgroepen. Af en toe sta ik stil om proberen vast te leggen van wat ik zie.

De eerste regendruppels vallen op mijn bril. Ik loop door. Ik smelt er niet van. De regen wordt heviger. Ik zie een boom waar ik even onder wil schuilen. Ik weet niet hoeveel later en ik wandel weer door. Later denk ik nog, waarom ben ik weer begonnen met lopen? Geen idee waarom. Mijn regenjas ligt keurig in de auto. Regen heeft vandaag zijn charme. Ik ben toch al nat. Hoe verder ik loop, hoe dichterbij ik weer bij mijn auto kom. De parkeerplaats staat nu bijna vol, terwijl er bij aankomst wellicht maar tien stonden. Ik maak nog een foto van al de bloemen die ik in het gras voor me zie.

De boterham met kaas smaakt goed. Ik start mijn auto en begin aan de weg terug. Via mijn cd-speler hoor ik Barbra Streisand.

run wild out on the edge of time, child
carry your dreams away, love
no one can hold you now

https://biesboschmuseumeiland.nl/

Live in Amsterdam – Candy Dulfer

Ik rijd graag in mijn auto. Het geeft me plezier. Mijn auto is eenvoudig en comfortabel. Zij (hij?) heeft wat van de wereld gezien en heeft geen USB-aansluiting en wel een cd-speler. Eén van de favoriete cd’s is Live in Amsterdam van Candy Dulfer. Voor mij tijdloos. Vroeger, nu en hopelijk ook in de toekomst is het muziek waar ik graag naar luister en bij weg kan dromen.

Vroeger speelde ik altsaxofoon. Een aantal jaren bij een harmonie, maar vooral de muzieklessen vond ik leuk. Candy Dulfer was toen één van de saxofonisten die ietwat bekend was. Ze stond met Prince op het podium. Ik kocht uiteindelijk meerdere cd’s. Eerst draaide ik die cd’s in mijn cd/radio/cassettespeler op mijn slaapkamer en later studentenkamer. Nu stop ik regelmatig diezelfde cd, Live in Amsterdam, in mijn cd-speler in mijn auto.

Ik zocht het op via Google en de cd is in 2001 (!) opgenomen. Eenentwintig jaar geleden. Ik heb haar muziek weleens opgezocht op Youtube en het is niet hetzelfde. Ook wel eens geluisterd naar de studio versie van dezelfde song, het is niet hetzelfde.

FAVORIETEN

song 3 – For The Love of You
(in samenwerking met Angie Stone/ cover van de Isley Brothers)
Fijn. Gemoedelijk. Geen haast. Alle tijd. Kalmte. Het samenspel. Het talent. Ze vullen elkaar moeiteloos aan. De ruimte geven voor ieders solo. De zang. De opbouw. Muzikaliteit. Zo rond de vier minuten de zang van Angie Stone. Zo rond vijf minuten speelt Candy Dulfer. En dan vervolgens rond minuut 6.10 hoor ik het effect, opzwepende, meegaan van publiek. Onderweg naar een apotheose.

song 5 – Lily Was Here
(in samenwerking met David A. Stewart, gitarist van Simple Red)
Altijd het lied om naar te luisteren als ik op zoek ben naar een dialoog. Ik hoor een gesprek. Ik vul elke keer anders in. Het spreken van de gitaar. Het reageren van de saxofoon. De noten. De klanken. De riedels. Het ritme. Vloeiend. Aanvullend. Toeleven naar een hoogtepunt in discussie of blijheid van het behalen van een doel. Het terugkeren naar de rust. De basis. Het delen met de ander. Het begrip. Het ondersteunende. De kunde. Het magische van gitaar- en saxofoonklanken die samenkomen en voor mij altijd een verhaal vormen.

song 6 – Synchrodestiny
(in samenwerking met David A. Stewart)
Vrolijk. Goede zin. De zon schijnt. Het vieren van het leven. Ook hier hoor ik woorden. Geruststellend. Helpend. Verder komen. Duidelijkheid scheppend. Ook chaos. Soms herrie. Wanorde. Van alles door elkaar.

song 7 – Nikki’s Dream
Wederom hoor ik een gesprek met woorden als er niet gezongen wordt. Instrumenten die hoorbaar zijn. Die klinken. De opbouw vanaf rond minuut 2.30, opvallend genoeg door de gitaar. Subtiel. Waardevol. Variërend. Winnend aan kracht, de drums als basis kalm volgend. Wisselingen van de wacht. Tempoverschuivingen. Vanaf minuut 7.52 de toonladder opbouw. Prachtig slotakkoord.