Best wel weer onbewust koos ik voor mijn vertrek naar Duitsland een nieuw boek uit een bibliotheekkastje langs de weg. Een boek van Renate Dorrestein. Ik heb hier en daar wel een aantal boeken gelezen van haar. Voornamelijk rond de middelbare school tijd herinner ik me de titels Verborgen gebreken, Het hemelse gerecht en Ontaarde moeders. Ik kan de gelezen boeken amper navertellen. Vooral het aangename schrijven door haar en het te lezen (soms absurde) en te begrijpen verhaal voor mij, is wat me is bijgebleven. Er stond verder ook weinig interessants in dit boekenkastje langs de weg en dus klonk het boek wel prima genoeg, De stiefmoeder*.
Vanochtend pakte ik het boek uit mijn tas. De tiende dag dat ik hier ben en nu pas pak ik er een boek bij. Mijn aandacht in de afgelopen negen dagen is vooral gegaan naar het zorgen voor de katten, het weerbericht volgen (zodat ik wellicht toch even kan fietsen), WK Voetbal met Duits commentaar kijken, het oplossen van vele woordzoekers (ik zit bijna aan de 40) en Gilmore Girls kijken.
Wonderbaarlijk genoeg heb ik wederom een gevoel van herkenning na het lezen van de eerste twee hoofdstukken. Heb ik dit boek niet al een keer eerder gelezen? Het verhaal klinkt bekend. De hoofdpersoon heet Claire en ze maakt quilts. Het verhaal start dat ze net in Engeland is gearriveerd. Ergens in een plaatsje aan de kust deelt ze haar gedachten over zichzelf, haar man en stiefdochter. De omgeving en setting (contact dat ze heeft met een lokale winkelier) brengt me terug naar mijn tijd in Engeland. Zal ik weer naar Engeland en Schotland vertrekken?
driedaagse
Gisterochtend stond het huis in de wolken. Ik zag hooguit de toppen van de bomen die het dichtst bij het huis staan. Voorzichtig had ik me ’s ochtends, voordat ik opstond, verheugd op nog een dag fietsen. Vrijdag was een plezierige fietsdag geweest.
vrijdag
Een vrijdag die startte met een klein half uur fietsen om aan te komen bij een Skulpturenpark. Ik voelde meteen inspiratie toen ik de buitentuin binnenliep. Wederom bewonder ik een kunstenaar die wat ie in zijn of haar hoofd heeft kan omzetten in beeld. Ik zag een tuin vol met zelfgemaakte koperen en metalen beelden in allerlei vormen (soms in een net overdreven realiteit). Een vorm van creatie dat je van een hark, bijl en houweel een gezicht kan maken. Ik hoorde in mijn hoofd bijna elk beeld hun eigen verhaal delen of de dialogen die zij wellicht onderling hebben. De drie uilen op een rij die hun wijsheid met elkaar delen, wat zouden hun levenslessen zijn? Het meisje dat schommelt en tegelijkertijd een boek leest, wat zou haar favoriete boek zijn? Het moeder en kind hert dat nieuwsgierig om zich heen kijkt om te zien welk hoekje van de tuin ze nog kunnen gaan ontdekken. Ik vertrok met de gedachte dat als ik later mijn eigen tuin heb, dan wil ik wel één van die kunstwerken bezitten. Oja, en dan in mijn toekomstige tuin ook nog die boom met theekopjes.
Na de wandeling in de beeldentuin stapte ik weer op de fiets en vervolgde ik de aangegeven fietsroute. Er was regen en miezer voorspelt en toch zag ik een voorzichtige zonnestraal en blauwe lucht. Ik volgde een redelijk vlak fietspad dat je laat fietsen door het natuurgebied Alfbachtal. Ik zoefde langs vele kleurrijke bloemen en groene, hoge bomen. Ik kwam meerdere bankjes tegen om op te zitten. Na ruim een uur fietsen en de accu die op 58 % stond, besloot ik om om te draaien en op zoek te gaan naar een leeg bankje om even te pauzeren. De keuze van de ochtend om alleen peperkoek mee te nemen als eten voor in mijn rugzak bleek bij nader inzien niet ideaal. Het originele idee was om alleen het Skulpturenpark te bezoeken. Met deze verlengde fietstocht zou een broodje met kaas toch een prettige aanvulling geweest zijn. Ik vond een leeg bankje met een beetje zon. Na wat water en verkruimelde kruidenkoek begon ik aan een woordpuzzel. Elke woordzoeker geeft mij wel een woord waarvan ik de betekenis wil opzoeken. Levenswandel.
zaterdag
Met het huis omringt door wolken was ik de volgende dag toch aangewezen op een kalme ochtend om op de bank woordzoekers op te lossen. Rond het middaguur kwam er gelukkig weer wat zicht door de ramen en besloot ik een andere kant dan gisteren op te fietsen. De vorige dag was een relaxte fietstocht vergeleken bij het beklimmen van deze flinke heuvels. Ja, ik fiets met ondersteuning en toch voelde het als werken. Ook omdat in dit gebied minder fietspaden zijn en ik soms op autowegen fietste waar de auto’s 100 km/u mogen. Prachtige stukken natuur onderweg, absoluut en toch ook vooral opgelucht toen ik na ruim anderhalf uur weer op bekend terrein was. De accu stond ook al reeds op 22% en ik moest nog een heuveltje omhoog om bij het huis met de twee katten uit te komen. In het stadje was het eerst nog de missie om Natürlicher Essig te vinden. Oftewel natuurazijn voor de waterkoker. Ik drink graag mijn thee zonder stukjes kalk. De hele week heb ik mijn theewater gezeefd. Niet erg, maar ook niet handig. Ik vond Essig für die Küche bij de Lidl.
zondag
Het goede nieuws is dat mijn gemberthee weer alleen naar gember smaakt. Het voelt als de glimlach van de dag. De rest van de dag was gevuld met voetbal kijken, lezen, puzzelen en met de kat Lucie naar de constante regen kijken.
* De stiefmoeder – Renate Dorrestein
ruimte voor woorden 