Een boek dat ik al meerdere keren had opgepakt, gestart was met lezen en weer had weggelegd. Een boek dat naast veerkracht, dromen en prachtige natuur, ook rauw, grauw, ruw en soms een unheimlich gevoel brengt. Het is een talent dat de schrijver bezit om dat gevoel op meerdere momenten in het verhaal bij de lezer teweeg te brengen. Een boek dat ik niet zomaar ‘even’ kon lezen. Zeker als ik me zelf wat donkerder voel, dan is lezen over emoties en heftige gebeurtenissen niet ontspannend. En dat gezegd hebbende, heb ik de meeste hoofdstukken gelezen in het holst van de afgelopen nachten en grijze ochtenden waar de regen zachtjes viel. Omgeven zijn door het donkere en grijze werkte troostend voor een eilandleven waar ik even onderdeel van was.
Ik ben een eiland gaat over een vrouw die vanuit Londen verhuist naar een klein eiland aan de Schotse kust. In eerste instantie vertrekt ze met haar man en in de latere jaren verblijft ze alleen op een croft op het eiland. Het gaat over het eilandleven en al wat de mensen in haar omgeving (mens en dier) en de natuur met haar doet. Het is haar persoonlijke verhaal. Het gaat over kracht, alleen zijn, eenzaam voelen, verdriet, angsten, liefde, verlangen naar wat je wenst en niet zal ontvangen en hoe leef je dan verder? Het gaat over het leven en de dood.
woorden voor de natuur
Bladzijde na bladzijde blijft de schrijver zinnen opschrijven om de natuur vast te leggen. Het beschrijven van het eiland en al het mooie en schrijnende wat dat met haar doet, is in een oneindige stroom aan prachtige metaforen en soms onbekende woorden vastgelegd op elke pagina. Ik blijf het bewonderen, dat een mens een woordenschat bezit om beeld in woorden uit te drukken.
Op driekwart van het boek merkte ik dat ik op een gegeven moment wel weer wat meer wilde beleven en niet alleen lezen over de natuur in al haar vormen. Alleen bedacht ik een paar regels daarna: het is haar verhaal. Zij wil delen hoe zij het eiland ervaart. Ze heeft veel meegemaakt. De fragmenten waarbij ze deelt wat haar is overkomen, lieten me soms een hand op mijn hart leggen en een traan laten. De hoofdpersoon is op zoek naar haar rust en die vindt ze juist in de natuur om haar heen. Daarnaast is de waarheid dat ik in de woorden die ze er aan kan blijven geven, ik ook de herkenning en herinnering vind. Ze verdwijnt soms in de zee. Letterlijk en figuurlijk. Ik vind het heerlijk om in de zee te verdwijnen. Te kijken naar de woestheid van de golven, het schuim, de kou, het zout op mijn lippen proeven en het zand op mijn huid voelen. Het serene blauw zien, meebewegen met het kabbelende, het eindeloze om naar te kijken, in te verdrinken, het onbekende dat er continue is om te ontdekken en al de vogels die er boven zweven.
Het zegt ook iets over mij, als lezer, dat ik wil dat er iets meer actie is. Tevens weet ik niet wat er dan meer te vertellen zou moeten zijn? Het verhaal is niet van mij. De gedachte dat het leven misschien wel voornamelijk kan bestaan uit het observeren en absorberen wat is? De natuur, de dieren, de seizoenen? Het zijn?
woorden voor het afscheid
De schrijver schrijft wat ie wil. De lezer leest wat ie wil.
Hij zei heel zacht: ‘Ik zal je missen. Het is mij een groot geschenk geweest je te kennen.’
Op de dood wachten brengt een grotere mate van openhartigheid met zich mee als je lucht durft te geven aan al die dingen die je nooit meer zal kunnen zeggen. Het is ook een moment van zwijgen terwijl je heel graag wilt spreken omdat je weet dat ondanks al je inspanningen en liefde, woorden niet meer kunnen helpen.
(Ik ben een eiland, Tamsin Calidas, 2021 – blz. 145)
ruimte voor woorden 