Ik heb wel eens gelezen dat je voordat je opstaat uit bed een affirmatie of een verzoek kan doen aan jezelf. Als de hele dag niet is waar je naar uit kijkt, maar dat je een soort van geruststelling mag wensen voor je zelf. De affirmaties werken bij mij (nog) niet. Ik heb het wel eens gedaan in een andere vorm voor een sollicitatiegesprek. Van tevoren had ik allerlei bedenkingen en overwegingen en wat is het nou dat ik uiteindelijk wilde? Ik wilde graag een fijn gesprek. Geen invulling van of ik de baan krijg of wil of ‘wat als’ afwegingen. Alleen de wens, het verzoek dat ik een fijn gesprek heb, ongeacht de uitkomst. Ik had een bijzonder fijn gesprek die dag. Een mooie ontmoeting. Ik mocht starten bij de baan, als ik wilde. Ik wilde zelf niet. Ik had een prachtig gesprek.
Gisteren had ik zo’n ochtend toen ik nog in bed lag. Allerlei gedachten gingen al rond in mijn hoofd en ik was nog niet eens opgestaan om de waterkoker aan te zetten voor mijn eerste kop thee. Ik voelde een bepaalde opstand in mij. Niet weer zo’n dag. Ik dacht aan een manier hoe ik in ieder geval deze dag iets minder zwaar kon laten voelen. Ik dacht aan een geruststelling die ik voor mezelf wilde wensen. De afwegingen varieerde van ik gun me de dag vrij (niet naar school gaan), even de warmte van de zon op mijn huid voelen tot een fijn gesprek. Uiteindelijk kwam ik uit bij: verras me maar én dat ik er ook bewust van ben dat dit de verrassing is. De gedachte maakte me blij. Ik hoefde niets te doen, behalve de dag te laten zijn en het op te merken.
Gedurende de dag ging bij sommige gebeurtenissen door me heen: is dit de verrassing? Een prachtige ochtendzon in de kou en de optrekkende mist. Mijn autoruiten waren bevroren, krabben, file en te laat op school waardoor ik dertig minuten les mocht missen van een module die ik eigenlijk toch niet interessant vind. Het fijne gesprek met een klasgenoot die oprecht vroeg hoe het met me ging en toen ik aangaf dat het niet echt top was, toch bij me bleef zitten en ook verder niet doorvroeg.
De verrassing kwam in de vorm van een marktplaatsberichtje van Leonie. Lieve Leonie die ik ontmoette toen ze afgelopen zomer spullen bij me kwam ophalen. Bij mijn verhuizing verkocht ik sommige spullen, sommige gaf ik gratis weg. Zij kwam in eerste instantie een rieten mand ophalen voor vijf euro. Binnen een minuut was ze weer weg. Later in die week stuurde ze een interesse berichtje voor een gratis fotoboek. Toen ik mijn adres gaf, schreef ze al terug: oh, dat ken ik, van de week heb ik daar die mand opgehaald! Toen ze er voor de tweede keer was, bleef ze even staan en vertelde ze hoe blij ze was met alle goedkope en gratis spullen die ze overal kon ophalen. Ze vertelde vol trots dat ze zwanger was. Dat ze zich goed voelde en overal met de fiets, door heel de stad, spulletjes aan het verzamelen was voor de baby. Het album was voor de eerste babyfoto’s. De rieten mand om speelgoed in op te bergen. Ze vertelde, met verwondering in haar stem, over het gratis wiegje dat ze ergens had opgehaald en dat die mevrouw daar ook nog een gratis dekentje bij had gedaan. Ze straalde en sprak haar dankbaarheid uit. Ze benoemde dat ze al wat ouder was en haar omgeving allerlei dingen vond van haar late zwangerschap en hoe ze omging met haar zwanger zijn. We spraken er over dat we het juist op onze eigen manier mogen en kunnen doen, ongeacht wat de ander er van vindt. Het is een kracht om het niet hetzelfde te willen doen als een ander. We glimlachten naar elkaar. Bij het weggaan zei ze nog snel: als de baby er is, stuur ik misschien nog wel een berichtje. Ja, vind ik leuk. Toen ze weg was, was ik blij met de ontmoeting en blij dat mijn spullen haar zoveel kon brengen.
Gistermiddag kreeg ik het berichtje met een foto dat haar zoon is geboren. Allebei in goede gezondheid en genietend van het nieuwe leven.
Verras me maar.
ruimte voor woorden 