het rode huisje

Gisteren ben ik gearriveerd in het rode huisje net over de grens in Duitsland. Het was toch best wel een eindje rijden naar hier. Ik had een tussenstop in het Twentse Ootmarsum. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit in Twente ben geweest. Het voelt prachtig. Het lijken leuke wegen om over te fietsen en er zijn prachtige huizen om te bewonderen. Ootmarsum is in mijn hoofd blijven hangen sinds afgelopen december toen ik dat leuke echtpaar en hun twee honden ontmoette in die strandtent in Westkapelle. Ootmarsum is ietwat toeristisch en het heeft vooral charme. Vele kleine, artistieke winkeltjes gevuld met kunst en creativiteit. Gezellige plekjes om op een terras een drankje te drinken en het is ook zeer uitnodigend om op één van de vele parkbankje te gaan zitten en alles voor je te zien gebeuren.

Ik ging op een ideaal plekje zitten om rond 13.00 uur een 12-uurtje te eten en om vervolgens vergeten te worden door de bediening. Ik vind dat over het algemeen heel fijn. In de schaduw van de parasol, met mijn rug naar de andere terraszitters toe en met mijn blik op groene bomen gericht, kon ik ongestoord nog wat meer hoofdstukken lezen. Het boek kabbelde door. Het enthousiasme wat ik van de week had over het boek is er op zich nog wel. Soort van. Ik waardeer de humor nog steeds en het heeft hier en daar een onverwachte (en toch ook wel absurde) wending. Op een gegeven moment denk ik ook: ja, nu weet ik het wel.

Met ietwat onrust, mede omdat mijn TomTom oververhit raakte en uitviel én ook omdat de snelheid op de Duitse wegen gehaast voelt, reed ik in de namiddag door naar het huisje in Duitsland. Het rode huisje net zoals op de foto’s. Een frisse bries onder de boom als ideale plek om nog maar wat meer pagina’s te lezen. Op mijn gemak pasta koken en goedkope Lidl witte wijn uit pak drinken maakte het een ontspannen avond. De zonsondergang was prachtig gloeiend. De apenklim naar mijn bed op de vide was lichtelijk zorgwekkend over een trap die bij elke trede piept en kraakt. Een toiletbezoek in de nacht was avontuurlijker dan gewenst.

Vanochtend was ik vroeg uit de veren. Zittend in de strandstoel met overkapping en gekleurde kussens drink ik kopjes thee en koffie. Ik zag een eekhoorn over het gras lopen. Het is even geleden dat ik een eekhoorn voor het laatst in het echt heb gezien. Het boek is nu uit. Ik heb de laatste bladzijdes gelezen. En oh ja..de zus van de hoofdpersoon heet Claire. Een andere Claire. Totaal niet opgemerkt toen ik van de week weer was begonnen met het lezen van het boek How to talk to a widower.

Het voelt verrassend kalm al deze gebeurtenissen. Ik verbaas mezelf dat dit gevoel er is. Werk kost namelijk energie en ook een sollicitatiegesprek van afgelopen week roept vooral vragen op.

En wat gaat deze dag brengen? Geen idee. Gisteren had ik allemaal plannen in mijn hoofd gemaakt om te gaan fietsen. En nu ik hier zit in de strandstoel met gestreepte kussens vind ik het eigenlijk allemaal wel prima. Misschien een stukje wandelen voordat het té warm is? Misschien nog wat schrijven? Misschien aan een nieuw boek beginnen? Misschien onder de boom zitten..

Here I sit
beneath a tree.
Heartbeat calm.
Soul hums
free.
// Angie Weiland – Crosby