Dit zijn de voorjaarsdagen waar ik al fietsend, gratis en voor niets een maaltijd voorgeschoteld krijg. De vliegjes in kwestie zouden toch ook een beter einde van hun leven hebben gewenst dan terecht te komen in de mond van een onbekend mens?
Het bankjesseizoen is geopend. Mede te herkennen door de aanwezigheid van de zon, meer fietsers op de weg en een ik die oude en nieuwe bankjes spot om mijn boek te lezen.
Van de week zat ik op een oud en vertrouwd bankje naar een boom te staren. Alhoewel het een doordeweekse dag was, waren er genoeg mensen onderweg op de fiets. Soms hard pratend, soms in stilzwijgen gehuld en soms met armen om zich heen wapperend om maar niet die vliegkes in hun gezicht te krijgen. Ze zoefde op haar e-bike en met zwaaiende armen voorbij en ik moest glimlachen. En oké, toegegeven, ik en het bankje en zij op de fiets zaten dichtbij water. In plaats van mijn woorden ‘irritante stomme, idiote rotvliegjes’ klinkt vliegkes wel wat zachter en fijner. Voor hen en voor ons.
Heb ik ooit al geschreven over mijn droombaan als degene die mag bepalen waar de bankjes komen te staan langs een fietsroute? Er is één specifiek bankje en als ik daar langs fiets, heb ik altijd de neiging om uit te zoeken hoe dat werkt, de persoon worden die mag bepalen waar bankjes komen te staan.
Dit bankje is qua locatie niet verkeerd. Ik kan het zelfs uitstekend noemen. Ook de zithoogte is ideaal en zelfs de plek tussen de bomen is over nagedacht. Het enige minpunt blijft elke keer als ik er langs fiets: waarom hebben ze het in de kijkrichting van de heg van een woonhuis geplaatst en niet 180 graden de andere kant uit waar er zicht is op prachtig uitgestrekt moerasgebied? De ideale spot, echt waar, en waarom laten ze je dan uitkijken op een standaard heg aan een zandpad in plaats van een natuurgebied waar reigers, hazen, reeën en allerlei andere soorten vogels te spotten zijn?
Het zet elke keer drie gedachtes in beweging als ik er voorbij kom. Als eerste waarom die bankrichting, er zal vast een reden voor zijn toch? Hoe kom ik aan de baan als de persoon die mag bepalen waar de bankjes komen te staan? Het zou voor mij prachtig werk zijn. Ik kan zo tien plekken aanwijzen in Brabant die soms fluisterend en soms schreeuwend roepen: ik ben zo mooi, rust even uit hier! En tot slot, is er al een bankje ontworpen dat mee kan draaien met de zon? Ik bedoel dat er een soort van scharnier gebruikt kan worden en/of draaipoot-punt (ook verstelbaar qua hoogte), waardoor het bankje bij wijze van spreken de zon van de dag kan volgen. Lijkt me best een haalbare uitvinding.
Vandaag vond ik de lentezon op één van mijn favoriete bankjes. Dankbaar dat er niemand zat en ik er mocht zitten. Vanaf half elf staat de zon perfect en rond half één verdwijnt ie weer achter de bladeren van een boom. En met de warmte van vandaag was het ideal om mijn boek, Sloop van Anna Enquist, te lezen. Regelmatig keek ik omhoog en om me heen. Ik zag de blauwe lucht met de groene boomtoppen die al deinend en wiegend het ritme van de wind volgden.
Hoe het verder met mij gaat? Op zich wel prima, want naast werk en het algemene leven kan ik mezelf bezig houden met het bepalen van banklocaties en glimlachen om het woord vliegkes. Aan de andere kant wil ik eigenlijk alleen de rust van de natuur.
ruimte voor woorden 