Categorie: citaat

gevallen peren

Het begon vanochtend vroeg met het lezen van een nieuwsartikel over de NS. Onhandig voor hen die afhankelijk zijn van openbaar vervoer, goed voor hen die staken. Vervolgens dacht ik aan een mailtje van de NS en de aanbieding voor acht gratis e-boeken. Een mailtje gedateerd uit maart en toen ontvangen omdat ik jarig was. De kortingscode heb ik nooit verzilverd en toch altijd laten staan in het zicht in mijn postvak. Ik keek wat het aanbod was in de bundel als ik het deze maand zou downloaden. Het leken boeken met gevarieerde genres en de titel en omschrijving van Ik zal je nooit meer van Tatjana Almuli viel op. Ik startte het downloaden van de boeken op mijn laptop en ondertussen haalde ik mijn e-reader onderuit de la en legde ik die aan de stroom.

Binnen een kwartier was ik aan het lezen, benieuwd wat het verhaal zou brengen. Een half uur later veegde ik een traan van mijn wang. Zinnen als:

Soms deed ik mijn ogen dicht, niet eens bewust, maar prettig schuilen was het wel, in het zwart daar achter mijn oogleden. (..) Zo lang ik doe alsof er niets aan de hand is, is dat ook zo. (..) Alsof ik ergens boven de werkelijkheid rondzweefde, was ik zelf nog wel levend? (..) Gewoon maar doorlopen, doorgaan en hopen dat het eens anders zou zijn. (..) Mijn huid tintelt en ik voel me lichter dan vanmorgen en alle dagen hiervoor.*

Woorden die ik ook zou kiezen. Wat is dat toch met herkenning? Het laat me minder alleen voelen in een gevoel? Het geeft verbinding? Ik benoemde afgelopen week in een gesprek met een collega dat herken ik wel, dat heb ik ook wel eens en ze viel stil. Echt? Ja. Zij herkende het niet, kon zich er juist niets bij voorstellen. Ik was de eerste, naast haar tienerdochter, van wie ze hoorde dat het een gedachte is die men kan hebben.

Ik vind lezen fijn, de reactie is meteen. De rust en kalmte om te lezen ontbreekt vaak. Vandaag niet en dat alleen al voelt fijn. Ik wil nu dit boek lezen. Tevens was het plan voor deze dag om nieuwe (en vooral waterdichte) schoenen te kopen. Stukje fietsen en even naar praktische spullen kijken. Ik ging fietsten, vond een fijne (en wellicht overbodige) nieuwe mok en geen schoenen. Ik stond tien minuten in de supermarkt op zoek naar een nieuwe theesmaak om die later te nuttigen in mijn net gekochte mok. Ik fietste onder de bomen door en langs het kanaal. Ik ben blij dat het kouder aan het worden is en dat mijn sjaal weer de functie van warmhouden heeft.

Ik lach mezelf toe als ik nu hier in mijn relaxte stoel aan mijn biologische gember-kurkuma thee nip. Thee die dus in mijn nieuwe, oudroze geribbelde mok zit. Ik heb zicht op een tuin met bomen en zwiepende takken. De wind maakt het dat er enkele bladeren dwarrelend vallen. Ik zie de robotmaaier hortend en stotend in de miezerregen over de gevallen peren bewegen. Ik tik deze woorden en ik weet dat ik de hele middag kan wijden aan het verder lezen in het boek.

Ik beleef een herfstige vrijdag.

* Ik zal je nooit meer
Tatjana Almuli
ISBN 9789038809298
2022

klankschaal vol rammelende vogels

Vogels zijn de laatste tijd in mijn hoofd. De geluiden die ze maken, waar ik ze zie vliegen, hoe ze eruit zien, hun snelheid en de plekken waar ze rusten op de takken. Ik associeer veel met vogels. Ik zie en hoor ze overal.

Toen ik gisteren op school was, zat ik in de pauze buiten op het schoolplein. Ik zat op de bank van zo’n typische picknicktafel waar de tafel en bank verbonden zijn, in de zon en in de wind. Mijn lege boterhamzakje vloog onverwacht weg, ondanks dat ik er mijn tas op had gelegd. De zon en de wind op mijn gezicht was fijn. Ik hoorde geen vogels. Het viel me op dat ik ze niet hoorde. Ik zag wel een enkeling vliegend door de lucht, te ver weg om te bepalen welke het was.

In de middag waren er verschillende gastsprekers, mensen uit het werkveld. Ik kon zelf kiezen naar wie ik toe ging. De eerste was qua inhoud niet mijn ding. Ik zag wel haar overtuiging, passie en inhoudelijke kennis. Ik bewonder mensen die weten wat ze willen. Ik zag dat ze stevig staat en weet waar ze naar toe wil.

De spreker van de tweede bijeenkomst maakt me blij. Ze liet me meerdere keren glimlachen. Een vrouw van mijn leeftijd met een persoonlijk verhaal en een betrokkenheid die zichtbaar was door middel van haar spreken. Het was wat ze zei en tevens wat ze niet zei. Klankschaal vol rammelende vogels zijn dat écht de woorden die ze sprak of zijn het de woorden die ik ervan heb gemaakt? Voor mij een prachtig gegeven om iemand te zien waarbij ik me kan voorstellen dat zij als mens (en ook in haar werk) veel mensen bereikt die steun zoeken.

De laatste was niet gepland. Ik wilde naar huis, ik liep tegelijkertijd samen met een klasgenoot op en we belandden uiteindelijk nog bij een derde spreker. Een grotere groep en tevens was er kalmte. De vrouwelijke spreker zei tot twee keer toe dat het zo stil was. En dat was het ook en voor mij geen ongemakkelijke stilte, meer een gemoedelijke stilte. Ze vertelde over haar eigenheid en hoe ze met de tijd meer comfortabel werd met haar eigen ik. Ze doet niet meer alsof of wat er verwacht wordt (kan ze ook niet meer), maar ze doet haar eigen ding en vertrouwt daar op. We mochten op het einde een steen uitkiezen en een kaart omdraaien. Ik koos op basis van kleur een donkerblauwe steen, een sodaliet. Mijn kaart zei avontuur. De zin die daar onder andere bij hoort is: niets is zo heerlijk als de wind door je haren te voelen of de zon op je rug.

Op de terugweg in de auto heb ik veel gegeeuwd. Met veel mensen bij elkaar zijn, ben ik niet meer gewend. Een schooldag maakt me fysiek en mentaal moe en dat is oké. Toen ik bij thuiskomst uit de auto stapte, hoorde ik als eerste al de vogels. Een klankschaal vol rammelende vogels.

gisteren bedacht

In het vooruitkijken zit voorspelbaarheid. Het is niet altijd meteen hoe het ook daadwerkelijk gaat. Denken aan de toekomst (denken aan morgen) brengt een beeld, invulling en verwachting van hoe het kan gaan. Soms besef ik me dat ik niet wil weten hoe het zal of kan gaan. Ik doe en ik ga. 

Gisteravond begon ik vroeg aan mijn avondroutine voor het slapen gaan. Ik dacht aan de zee en hoe lang ik er al niet meer ben geweest. Zal ik morgen op en neer rijden? Even kijken naar de weersvoorspelling. Niet heel veel zon, wellicht wat regen. Ja, dat is dan niet echt fijn. Gaat het daarom? Wil ik zon en blauwe lucht? Nee, niet per se was in gedachte mijn antwoord. Ik wil de wind in mijn gezicht en de zoute geur. De weidse blik en het kijken naar de kabbelende of klotsende golven. De meeuwen die schreeuwend boven mijn hoofd zweven. 

Hoe lang is het rijden naar Zeeland, richting Zoutelande, Domburg? Een uur en drie kwartier. Zeg maar twee uur heen en twee uur terug. Is dat de moeite waard? Wat ga ik de rest van de week doen? Zal ik een overnachting boeken? Ja, dan twee. Wil ik dit wel? Of is dit een gedachte die opeens een plan wordt wat ik eigenlijk niet wil? 

Even voelen, wil ik dit? Ja. Al ben ik maar twee dagen daar en loop ik meerdere keren op de dag even naar de zee. Ja, dat is genoeg. Een kopje thee op een andere plek, een boek en een puzzel. Vroeg slapen. Wellicht wat schrijven. Een andere omgeving. Een frisse wind. 

Ja. 

Nog één studioplekje over met een prachtige prijs en op loopafstand van de zee. Binnen een half uur geregeld. Het pakken van tas en al de praktische dingen schieten door mijn hoofd. Herkenbaar gevoel van overweldigd worden door details. Oké. Stap voor stap. Niet te veel vooruitkijken. Per moment even aan mezelf vragen: wat wil ik, wat heb ik nodig?  

Als ik deze eerste woorden schrijf is het woensdagochtend vroeg. Ik wil het even opschrijven. Kopje thee en kopje koffie. Bed is reeds opgemaakt. Volgende stap, omkleden. 

Ik kijk uit naar de cd’s die ik onderweg kan luisteren. Norah Jones, Kane of John Mayer? Simply Red doet me altijd aan auto rijden in Schotland denken. 

De autoreis gaat voorspoedig. Ik luister drie keer de cd rond van Kane.  
May all of your wishes 
Come true for life 
And all that you wait for 
Be true for life 
All that you long for 
May all of it shine 
Bright as the sunlight  
All I can do – Kane 

Tot slot nog Simply Red (satisfied with a fish on the line / Mellow my mind – Simply Red). Ik kan me niet herinneren dat de weg naar Zeeland vroeger zo druk was. Vrachtwagen na vrachtwagen. Het zonnetje blijft de auto verwarmen.

Als ik arriveer is het een felle zon achter de wolken en mijn ogen knijp ik half dicht. Ik herken de zee. Het oogt kalm. De tractoren zijn bezig zand te verplaatsen voor alle zomerhutten. De strandtent is open om naar het toilet te gaan. Eerst even wandelen dichtbij de golven. Het geluid van de golven klinkt herkenbaar. Het overstemt. Mijn gedachten klinken even verder weg. Er zijn honden waar ik even naar kan glimlachen als zij spelend en kwispelend voorbij zoeven. 

Het voelt fijn. Het voelt vrij.