Categorie: citaat

I am I am I am – Maggie O’Farrell

The people who teach us something retain a particularly vivid place in our memories. (p. 92)

De laatste tijd denk ik regelmatig terug, probeer ik me te herinneren, waar ik vroeger blij van werd. Lezen. Ik las vroeger vanalles en nog wat. Meerdere boeken in de week.

Mijn concentratie is nog wankel. Het lezen van een bladzijde kost tijd en energie. Het weerhoudt me van het starten van het lezen van een boek. Iemand adviseerde: wat maakt het uit dat het een pagina per dag is? Dan is dat wat je leest.

Na het kijken van de film The Jane Austen Book Club, kwam het idee in me op om me ook aan te sluiten bij een boekenclub. Ietwat poging tot wat meer lezen en wellicht nieuwe mensen leren kennen? Ik ging googlen voor een boekenclub en kwam uit bij een website met een boekrecensie. Het boek: I am I am Iam van Maggie O’Farrell. Niets te maken met een boekenclub, maar ik herkende het verhaal. Ik had eerder gehoord over het boek.

That the things in life which don’t go to plan are usually more important, more informative, in the long run, than the things that do. You need to expect the unexpected, to embrace it. (p. 55)

Ik had het gehoord van Penny. Penny uit Edinburgh. De vrouw van Paul en het gezin waar ik vier maanden heb gewerkt. Toen, in 2017, was het boek net uit. Ik herinner me dat ik met Penny in de auto zat. Ik zou haar wegbrengen naar een tuinfeestje waar Paul al was. We waren even met zijn tweeën. Ik vroeg naar de vriendschap met Maggie, de vriendin van het feestje. Ze kenden elkaar nog niet heel lang. Maggie is een schrijfster vertelde Penny. Ze vertelde over het boek dat net gepubliceerd was. Het ging over de schrijfster (Maggie) haar verhaal en dat ze 17 keer in aanraking is geweest met de dood (seventeen brushes with death). Ik was gefascineerd door het verhaal. Bijna doodgaan en dat 17 keer in je leven? En dan nog steeds leven? Penny vertelde met bewondering over haar vriendin en wat ze allemaal had moeten doorstaan. Haar levensverhaal en haar huidige zorgen om haar dochter met dodelijke allergiën. Penny en Maggie’s vriendschap had de gemeenschappelijke deler van een ziekte die onderdeel van een gezin is. Het verbond ze met elkaar. Ik las het boek toen niet.

Door de herinnering kreeg ik een doel. Zin om dit boek te gaan lezen.

Ik heb het ondertussen gelezen.

Ik raad het aan. Een autobiografie die indruk maakt. Over het leven. Over de dood. Over ontsnappingen des levens. Over liefde. Over verliezen. Ik herken mezelf in haar uitspraken, haar gedachtes.

Gedachtes die ik ook denk, ervaar en voel. Maggie die schrijft en deelt. Een bepaalde gelatenheid in haar woorden. Angst voor oordeel. Het verlangen en tevens  het niet weten hoe dan wel.

I need to start my life. I need to find a path for myself, to find a job that sets me on the right course or, in fact, any course at all. I have to find work that will pay my rent, cover my tube travel, and doesn’t bore me to the point of screaming, so that I have the headspace and the energy to come home in the evenings, perhaps, maybe, possibly, to write. But how to pull off such a trick, such a balancing act? I haven’t the faintest idea. (p. 163)

Lezen. Aha. Het brengt me altijd wat. Het is vaak een nieuw perspectief. Of juist een bevestiging van wat ik al denk. Het brengt herkenning. Soms met een gevoel van haast, omdat ik nog niet daar ben waar het boek het verhaal al verteld heeft.


I am I am I am (Engelse versie)
Maggie O’Farrell
ISBN 978 1 4722 4076 7
2017

nieuw jaar

And now we welcome the new year. Full of things that have never been. – Rainer Maria Rilke

Allemaal nieuwe dingen om naar uit te kijken. Een vrije gedachte om een jaar, een maand, een dag, een uur, een minuut tegemoet te gaan. Het mooiste gedeelte is het niet-weten. Wat zal het zijn? Wat zal het worden?

Leun ik op wat ik al weet en ken? Vul ik in door te denken, omdat het vorig jaar zo was, dan zal het komend jaar gelijk zijn? Omdat het afgelopen jaar zijn golven heeft gekend, dan is hetzelfde ritme van toepassing voor de komende maanden?

Hoe ingewikkeld is het om het niet te bepalen van tevoren? Geen houvast in te bouwen. Compleet met open ogen, nog niet zien wat er precies gaat gebeuren en dan toch gaan. Gaan, zonder verwachtingen en geen invullingen. Lukt me dat? Niet altijd. Wil ik niet invullen en gaan en maar zien wat er gebeurt? Ja, zoveel mogelijk.

Het niet weten van wat er gaat gebeuren. Het voelt zo vrij. Het brengt gedachtes van mogelijkheden. Avonturen die nog niet zijn beleefd. Het brengt herinneringen aan reeds geleefde en ongeplande momenten.

Hoe doe ik dat? Meer leven vanuit het niet-weten? Ik heb er nog geen eenduidig antwoord over kunnen formuleren. Soms is het een kwestie van minder nadenken. Meer vertrouwen op eigen kunnen, op wat reeds in het verleden is bewezen.

Angst voor het onbekende is soms een deel van wat er in de weg zit. Wat ik ken en weet, biedt houvast. Houvast biedt routine, meer veiligheid en meer weten. De uitkomst is van tevoren al bijna vastgelegd. Een ingebouwde zekerheid.

Ik ben vaardig in rationele beredeneringen en analyses en prognoses. Ze zijn nodig voor sommige zaken. Ik ben nog niet zo vaardig in het niet-weten. Ik heb fases gekend en verkend.

Het is oefenen. Het is uitproberen. Het is onderzoeken. Het is uitvinden. Het is ervaren. Het is voelen. Het is niet-weten én het is weten.

vertrouwen

Faith is taking the first step, even when you don’t see the whole staircase. – Martin Luther King

Ik wil de hele trap tot en met het hoogste en laagste punt zien, voordat ik überhaupt de eerste stap wil zetten. Het is tegenstrijdig in al haar facetten. Kan ik wel gaan lopen, als ik niet weet waar ik ga uitkomen? De trap is er met een reden. Ik zie hem, er is een leuning en ik kan omhoog en omlaag. Tevens is het angst dat me tegenhoudt van het betreden van de trap. Wat als ik het einde niet haal? Wat als ik het wel haal?

Ik start met deze tekst te typen. Ik laat me niet tegenhouden door mijn oude laptop en haar beperkingen. Ik wik en weeg al weken om een nieuwe laptop te kopen en kan mezelf maar niet overhalen om een wat duurdere aankoop te doen. Wil ik het dan wel echt, dit schrijven, deze stap? Of is het juist de veilige haven van (angst)redenen om het niet te hoeven doen? Met een betere laptop kan ik een mooiere website maken? Mijn foto’s komen dan beter tot zijn recht? Misschien ga ik dan wel meer schrijven?

Handelend en denkend vanuit mijn verleden vind ik het fijn om niet altijd te weten waar ik ga uitkomen of wat het eindresultaat is. Ik wilde het in het verleden niet altijd weten. Ik ging, ik deed, ik stapte en ik rende juist zonder te weten waar ik uit ging komen. Die momenten werden ook afgewisseld met weloverwogen en rationele besluiten. De avonturen en nu gekoesterde herinneringen startte met de gedachte van DOEN. Het kwam altijd goed. Het verleden zou juist mijn vertrouwde basis voor vertrouwen horen te zijn. Het is altijd goed gekomen. Het is goed.

Het ontwerpen van de website vind ik leuk. Ik ben blij dat ik nu zo ver ben, dat ik ook teksten kan publiceren. Veranderingen zullen constant zijn en dat is oké. Het hoort bij het leven.

Bij deze begin ik dus met een eerste stap zonder te weten waar het eindigt. Het is ingegeven door de motivatie om meer te willen schrijven, meer te oefenen, meer routine te ontwikkelen, door de angst heen, mijn oude passie van lezen aan te wakkeren en mijn creativiteit tot uiting te brengen.

Welkom bij een eerste stap.