Vogels zijn de laatste tijd in mijn hoofd. De geluiden die ze maken, waar ik ze zie vliegen, hoe ze eruit zien, hun snelheid en de plekken waar ze rusten op de takken. Ik associeer veel met vogels. Ik zie en hoor ze overal.
Toen ik gisteren op school was, zat ik in de pauze buiten op het schoolplein. Ik zat op de bank van zo’n typische picknicktafel waar de tafel en bank verbonden zijn, in de zon en in de wind. Mijn lege boterhamzakje vloog onverwacht weg, ondanks dat ik er mijn tas op had gelegd. De zon en de wind op mijn gezicht was fijn. Ik hoorde geen vogels. Het viel me op dat ik ze niet hoorde. Ik zag wel een enkeling vliegend door de lucht, te ver weg om te bepalen welke het was.
In de middag waren er verschillende gastsprekers, mensen uit het werkveld. Ik kon zelf kiezen naar wie ik toe ging. De eerste was qua inhoud niet mijn ding. Ik zag wel haar overtuiging, passie en inhoudelijke kennis. Ik bewonder mensen die weten wat ze willen. Ik zag dat ze stevig staat en weet waar ze naar toe wil.
De spreker van de tweede bijeenkomst maakt me blij. Ze liet me meerdere keren glimlachen. Een vrouw van mijn leeftijd met een persoonlijk verhaal en een betrokkenheid die zichtbaar was door middel van haar spreken. Het was wat ze zei en tevens wat ze niet zei. Klankschaal vol rammelende vogels zijn dat écht de woorden die ze sprak of zijn het de woorden die ik ervan heb gemaakt? Voor mij een prachtig gegeven om iemand te zien waarbij ik me kan voorstellen dat zij als mens (en ook in haar werk) veel mensen bereikt die steun zoeken.
De laatste was niet gepland. Ik wilde naar huis, ik liep tegelijkertijd samen met een klasgenoot op en we belandden uiteindelijk nog bij een derde spreker. Een grotere groep en tevens was er kalmte. De vrouwelijke spreker zei tot twee keer toe dat het zo stil was. En dat was het ook en voor mij geen ongemakkelijke stilte, meer een gemoedelijke stilte. Ze vertelde over haar eigenheid en hoe ze met de tijd meer comfortabel werd met haar eigen ik. Ze doet niet meer alsof of wat er verwacht wordt (kan ze ook niet meer), maar ze doet haar eigen ding en vertrouwt daar op. We mochten op het einde een steen uitkiezen en een kaart omdraaien. Ik koos op basis van kleur een donkerblauwe steen, een sodaliet. Mijn kaart zei avontuur. De zin die daar onder andere bij hoort is: niets is zo heerlijk als de wind door je haren te voelen of de zon op je rug.
Op de terugweg in de auto heb ik veel gegeeuwd. Met veel mensen bij elkaar zijn, ben ik niet meer gewend. Een schooldag maakt me fysiek en mentaal moe en dat is oké. Toen ik bij thuiskomst uit de auto stapte, hoorde ik als eerste al de vogels. Een klankschaal vol rammelende vogels.
ruimte voor woorden 