de omweg is veel mooier, je ziet meer langs een weg die je niet kent

In december was ik in de auto onderweg van Westkapelle naar mijn eigen huisje. Op radio 1 hoorde ik het nieuwste liedje van Stef Bos, De Weg. Ik zocht in de weken daarna meerdere keren tevergeefs naar de liedtekst online. Alleen de zin, de omweg is veel mooier, bleef in mijn herinnering.

Deze zondag begon met een frisse fietstocht met een grijze lucht boven mij, rode wangen en het spatbord van mijn fiets dat een geluid bleef maken, dat ik ondanks meerdere keren afstappen en friemelen, niet kon laten stoppen. Al trappend tegen de wind in, dacht ik aan de middag in het verschiet en dat ik het vuur in de houtkachel ging laten branden. Bij thuiskomst at ik mijn heerlijke, eigengemaakte erwtensoep, vulde ik buiten het vogelvoer bij en ging ik op de bank zitten. Ik luisterde twee keer naar De weg en de derde keer schreef ik mee om de woorden op papier te hebben staan.

niet meer zien wat er niet is
en alles weg wat in de weg staat
met een glimlach kijken naar wat was
en zien dat het allemaal voorbij gaat

en niet meer jagen op die spoken
niet meer meegaan met de tijd
niet meer doen wat je niet doen wilt
om geen spelbreker te zijn

volg niet de aangegeven richting
volg niet de route die je kent
de omweg is veel mooier
je ziet meer langs een weg die je niet kent

en geen gelijk meer om te krijgen
geen barricade in je hoofd
geen waarheid en geen stelling te bewijzen
alleen opdoen wat je gelooft

volg niet de aangegeven richting
volg niet de route die je kent
de omweg is veel mooier
je ziet meer langs een weg die je niet kent

en leren los te laten
wat toch al is verloren
jezelf niet anders voordoen
om ergens bij te horen

je dromen blijven volgen
niet bang zijn voor het einde
kijk maar naar de wolken
zie hoe ze verdwijnen

volg niet de aangegeven richting
volg niet de route die je kent
de omweg is veel mooier en duurt langer
je ziet meer langs een weg die je niet kent

je ziet meer langs een weg die je niet kent
je ziet meer langs een weg die je niet kent


De Weg – Stef Bos / SPOTIFY

Ik reed terug naar mijn werk, omdat ik het eerste uur van de dag een afspraak op een andere plek had. Ik voelde haast en ik dacht: ik moet zo snel mogelijk terug zijn en weer aan het werk. Ik reed een prachtige zonsopgang tegemoet. Ik twijfelde twee seconden en vervolgens stopte ik de auto, stapte uit en keek in stilte naar een omweg.

de warmte en de zon

Ik herinner me die stoel, de warmte van de zon op mijn huid. Het is de zomer van 2007. Geen hitte, maar het zijn aangename warme dagen. Mijn vader en ik logeren in Bergen aan Zee en we fietsen door de heide en de duinen. Op deze fietsdag regent het onderweg en uiteindelijk belanden we in een strandtent in Wijk aan Zee (denk ik) achter de windschermen. De regen stopt en de zon schijnt voorzichtig. Ik drink een appelsap.

Ik weet niet hoe mijn vader en ik tot het besluit zijn gekomen om met zijn tweeën een paar dagen naar Bergen aan Zee te gaan. Ik weet nog wel dit ene moment daar in die zon. Het voelde aangenaam warm. De zonnestralen op mijn huid. Net als een deken die om me heen wordt gelegd. Een gevoel van geruststelling en ontspanning. Een idee dat het wel goed komt. Mijn ademhaling die minder hoorbaar is, omdat de krijsende meeuwen en golven betere geluiden zijn om naar te luisteren.

Veel details zijn zichtbaar op een vastgelegd beeld. Ik onthoud vaak het minuscule, daar heb ik geen foto voor nodig. Soms kan ik geuren en geluiden van dat ene gesprek met die persoon op die locatie terughalen. De dialoog met woorden en mimieken heb ik onthouden.  Mijn hoofd zit vol met details. Soms gebeurt het tegenovergestelde en herinner ik me alleen hoe ongemakkelijk ik me voelde en hoe graag ik ergens niet wilde zijn. Soms zie ik een foto van een lachende Claire en weet ik dat die lach van toen maar één seconde duurde.

Op beeld is iets aan te wijzen en aantoonbaar. Het daarbij behorende gevoel is niet altijd kloppend met wat ik (of de ander) zie. Het is niet te herleiden aan dat wat er waarneembaar is. Ik zoek naar bewijzen van wat ik voel. Wat voel ik? Waar komt het vandaan? Wil ik er iets mee? Het willen verklaren van een gevoel kan frustrerend zijn. Iets voelt verdrietig. Iets voelt angstig. Iets voelt fijn. Iets voelt gelukkig. Punt. Stop met denken en analyseren. Niet elk gevoel hoeft verklaarbaar te zijn of geanalyseerd te worden. Ik heb die neiging wel. Het verklaren van de emotie maakt het van waarde? Nee. Soms is dat wat het is, al dat het is.

Kijkend naar de foto van mij in de zon en onderuit hangend op een stoel lijkt het alsof het leven toen simpeler was. Het beeld doet zonnig en zorgeloos aan. Het is een illusie. 2007 was een intensief jaar. Periodes van onwerkelijkheid, verdriet en tranen wisselden elkaar af. Het ervaren van een verlies is voor niemand gelijk. Het is niet vast te leggen in een foto. Het is niet te verklaren. Het is wat het mag zijn.

Ik herinner me de zon en de warmte.

[blog eerder gepubliceerd op www.routedeclaire.wordpress.com]