De zon valt binnen door mijn raam en verwarmt mijn voeten die ook al sokken aan hebben. Ik doe de praktische en huishoudelijke taken in de ochtend. Ik ga fietsen om er even uit te zijn. Ik fiets richting het groen en fietspaden waarvan ik weet waar ze eindigen. Ik zie de bankjes al voor me waar ik onderweg eventueel op kan gaan zitten. Ik bedenk oneindige routes in mijn hoofd van welke weg ik kan fietsen om uiteindelijk uit te komen bij dat ene terras.
Het terras waar ik al tientallen keren eerder op afstand naar heb gekeken, vandaag is de dag dat ik een tafel uitkies om er ook te gaan zitten. Aan een tafel naast mij zit een keurige dame met een gezellig, wit hondje op haar schoot. Ik hoor haar een gewone thee en wit brood met een kroket bestellen. Vervolgens babbelt ze tegen haar hondje, die gelaten en met tevredenheid alles over zich heen laat komen. Ik bestel een kop rooibosthee.
Met een dampende kop heet water die nog bezig is om van kleur te veranderen, open ik een boek om de eerste pagina te lezen. Gebroken van Michael Robotham. De eerste woorden brengen herkenning. Bath University, daar ben ik geweest. Hé, de Clifton Suspension Bridge, ook die naam ken ik. Gaat dit boek over die locatie in Bristol, Engeland waar ik vele maanden gewandeld heb met Eddie? Ja. Na het lezen van nog wat meer pagina’s blijkt het verhaal nieuw en de omgeving zeer vertrouwd.
Het is een willekeurig boek dat ik heb gevonden in één van de bibliotheekkastjes die ik regelmatig bezoek en bekijk als ik aan het fietsen ben. Ik heb het lezen hervonden, mijn budget is beperkt en dus zag en vond ik deze ideale manier van boekenruil. Ergens in de buurt van één van mijn vaste fietsroutes vond ik dit boek in een keurig geordend bibliotheekkastje langs de weg. Een psychologische, literaire thriller. Niet het normale genre wat ik lees, maar ergens zag ik de uitdaging om een keer wat anders te lezen. Uiteindelijk gaat het verhaal ook over de dood (fijn) en komt de schrijver uit Australië (een land waar ik ook mooie herinneringen aan heb). De achterflap klonk interessant genoeg om ervoor te kiezen om het boek mee te nemen in mijn fietstas. Ik had, tot het lezen van de eerste bladzijdes, niet door dat dít de plaats van het verhaal zou zijn.
Ik vind het bijzonder en opmerkelijk dat ik van alle boeken die ik kan kiezen, onbewust een verhaal kies die ook weer vele herinneringen oproept. Als in het boek een bos, een straat, een gebouw wordt genoemd, dan denk ik: dat ken ik, daar ben ik ook geweest! Toen ik met de huiseigenaren kennismaakte en sprak over de huis- en oppaszit ging één van de eerste opmerkingen over de brug vlakbij hun huis. Dat de Clifton Suspension Bridge bekend stond (staat) om een plek om van af te springen. Het verhaal in Gebroken start met de zelfmoord van een vrouw, die van die brug springt.
Even komt de gedachte naar boven: is doorlezen en een ander beeld van Clifton krijgen, door de ogen van de schrijver, een goed idee of juist niet? Het vertroebelt wellicht mijn eigen, fijne blik van de tijd dat ik daar was of biedt het juist een ander perspectief en brengt het een nog onbekend stuk waar ik nog nooit ben uitgekomen? Tijdens het tikken van deze woorden, zie ik het schilderijtje in mijn huisje hangen wat de eigenaren mij cadeau hebben gegeven bij mijn laatste afscheid uit Clifton. Het is een schilderijtje van de Clifton Suspension Bridge vanaf de grond kijkend naar de brug daarboven. Bijna gelijk aan een foto die ik ooit eerder zelf heb gemaakt. Ook stond ik meerdere keren van boven naar beneden naar de beroemde brug te kijken. Of ik heb een foto dat ik in het bos aan het wandelen ben en een glimp opving van het grotere geheel.
Elk punt van staan, biedt een andere kijk op de brug. Op het leven.
Met de warme kop rooibosthee in mijn hand begin ik aan een nieuw hoofdstuk.
ruimte voor woorden 