theekopjes in de boom

Als ik later groot ben en ik heb een tuin en eigen boom, dan hang ik er theekopjes in. Dat gevoel.

De dag begon niet fraai. Met een verfomfaaid gezicht. Een onrustige nacht waarin de tijdelijke buurman dacht dat het een goed idee was om om 01.00u ’s nachts te gaan oefenen voor het beroep van DJ. Hij was niet slecht, muziekkeuze met Nelly Furtado was verrassend oké. De timing van midden in de nacht was op zijn zachtst gezegd niet ideaal. Ik zag het licht worden en dat is tegenwoordig al voor 05.00u. Nog niet op mijn klok gekeken, draai ik denk ik wel tien keer van links naar rechts. Als ik uiteindelijk op mijn telefoon kijk voor de tijd, sta ik meteen op, want ik wil ook nog in die stoel buiten zitten voordat het te warm wordt.

Water in mijn gezicht helpt niet. Nog steeds wat verdwaasd drink ik groene thee en schrijf ik de eerste woorden van de dag op. Wat ga ik vandaag verder nog doen? Gisteren heb ik gewandeld. Dat was een prima idee en ook wel prima uitgevoerd, behalve dat ik de hele tijd tijdens het wandelen dacht: ik wil op die stoel onder de boom zitten en lezen. Toen ik uiteindelijk, drie uur later met rode wangen van de inspanning en zon, alsnog onder de boom zat te lezen was het helemaal zoals ik het me had voorgesteld. Ik heb gelezen, gezeten en gekeken naar het uitzicht, de vogels gevolgd tijdens hun vluchten, gepuzzeld, geschreven en mijn avondeten gegeten.

Vandaag is een nieuwe dag. Toch terug naar Ootmarsum, naar dat terras? Even wat rondstruinen voordat er te veel mensen zijn. Er was ook een Openluchtmuseum, misschien daar even doorheen lopen? Soms is teruggaan, teruggang. Soms is teruggaan fijn, omdat ik weet dat het comfortabel voor me zal zijn.

Ik verdiep me nog een klein uur in het boek Het einde van de eenzaamheid voordat ik in actie kom. Het is een boek van Benedict Wells. Het stond al op mijn e-reader. Toevalligerwijs of niet speelt het verhaal zich voor een groot gedeelte in Duitsland af. Geen idee wanneer of hoe ik aan het boek kom. Het gaat over de dood. Het verlies van ouders op jonge leeftijd. De hoofdpersoon, de jongste van drie kinderen, probeert zijn weg te vinden in het leven als hij op 11-jarige leeftijd naar een internaat moet. Een verhaal over verdriet, gemis en verlies net zoals het boek van Jonathan Tropper. Alleen dit is zachter geschreven. Ik lees het zachter. Met prachtige beeldspraak en metaforen. Zinnen en woorden zoals ik ze ook zou willen kunnen opschrijven. Het is verdrietig, ja. Het is tevens zoekend naar de zin van het bestaan en dus herkenbaar. Het zijn zinnen als: die gedachte kwam steeds weer terug, als een in mijn ziel ingeweven vloek (blz.94) Ziel en vloek in dezelfde zin gebruiken, een prachtige tegenstrijdigheid in woorden wat mij betreft. Of: al zijn angsten woonden als ongewenste huurders in mijn hoofd (blz.99).*

Uiteindelijk sta ik op uit de stoel, kleed ik me om, poets ik mijn brilglazen en stop ik mijn tas vol met water, zonnebrand, puzzelboek, e-reader, pen en notitieboekje. De weg terug rijden naar Ootmarsum gaat vlotter dan gedacht, mede doordat een wegafsluiting er nu niet is. Ik parkeer de auto op de reeds bekende plek en ik vind mijn weg snel door de kleine straatjes. Zoveel galerijtjes en creativiteit om te bekijken. Het is te veel merk ik. Elke straathoek heeft wel iets: glasblazen, schilderen met licht, een beeldentuin. Ik vind ansichtkaarten en vervolgens loop ik naar het Openluchtmuseum. Ik word geholpen door een aardige mevrouw en al lopend besef ik binnen vijf minuten, ook dit is te veel informatie voor vandaag. Absoluut geschiedenis om te bewonderen. Ik zie teksten en voorwerpen over textiel weven, oude koetsen en hoge bi’s (zo’n fiets met een groot en klein wiel). Het laatste huisje dat ik binnenloop, ben ik aan het inrichten voor mezelf. Een keuken met een oud fornuis en ronde tafel, vervolgens rechts een bescheiden slaapkamer met een ruimte die overloopt naar een kinderkamer. Ik zou er een bureau neerzetten om te werken, te schrijven. Ik loop terug door de keuken en links daarvan is er nog een ruimte, wellicht voor een bank en televisie. Alles precies groot genoeg. Wellicht een douche en toilet binnen? Dat is het enige dat ik zou veranderen. Onderweg naar buiten zie ik bomen waar theekopjes in hangen.

Lunchtijd. Het is op dezelfde plek. Het is zelfs aan dezelfde tafel. Het kan me niet deren. Onder de parasol in de schaduw en met een fijn groen uitzicht. Een vader met een kalm, onderzoekende peuter zit rechts van mij. Na een tijdje gaan ze en komt er een luidsprekend duo zitten. Ik weet alles van ze nu, behalve hun pincode. Ik drink mijn bitter lemon en eet mijn broodje gezond. Ik schrijf de ansichtkaarten om te versturen, ik lees nog meer hoofdstukken over al de vragen die Jules heeft over de dood en het leven. Ik drink een cafeïnevrije cappuccino en daarna nog één.

Het is tijd om te gaan. Ik wil terug naar de boom en de stoel om in te zitten.

De middag bestaat uit nog meer zinnen lezen, water drinken en mieren van mijn armen en benen afvegen.

Ik denk aan welke theekopjes ik in mijn boom kan hangen.