Categorie: natuur

opeens

Het zijn zonnige dagen om een stukje te fietsen. Nieuwe plekken om te zien en even ergens anders te zijn dan waar ik normaal gesproken uitkom.

Afgelopen weekend fietste ik een rondje. Gedeeltelijk op bekend terrein en op een gegeven moment ging ik ergens rechtsaf in plaats van de gebruikelijke linksaf. Prachtige hoge bomen en weilanden die me opeens omringden. De weg was minder plezant (met van die kinderkopjes). Mijn fiets hobbelde aan alle kanten en ik was meer bezig met de weg en meehobbelen dan met de omgeving.

Weer wat later fietste ik langs de roze bomen, Magnolia bomen (lindebomen?). Ik fietste ze voorbij, stopte en fietste weer terug. Even afstappen en kijken. Ik heb geen haast. Een foto is mooi en fijn om later nog eens van na te genieten.

Vele bomen hebben nu de eerste knoppen die langzaam groeien richting de eerste bladeren. Ik merk het aan de bomen rondom mijn huisje. Wat vorige week nog echt een knop was, is nu een groen blaadje en ook de witte bloem lijkt zichtbaarder te worden.

De dag erna stapte ik weer op de fiets. Het leek opeens groener overal. Nog meer knoppen die tot bloei zijn gekomen. Is het in één nacht gebeurd? Of was het er eerder al en heb ik het toen niet gezien, was het mij niet opgevallen?

In de ochtend kan ik aan de vogels horen of het half zes is of half zeven. Om half zes fluit een enkeling, rond kwart over zes zijn het er meer. Ze fluiten ook anders. Het is geen ochtendgroet, het is een ochtendconcert. Ik lijk minder koolmeesjes en pimpelmeesjes te zien. Ik zag van de week wel twee roodborstjes (naast elkaar!) zitten. En ook een boomklever. Die heb ik opgezocht via google. Klein vogeltje dat recht de boomstam oploopt.

Ook voor het water wordt gezorgd als de regen niet valt. De watersproeiers gaan elke ochtend om 7 uur aan. Tien minuten lang krijgt het gras naast mijn huisje wat water. De boom wordt net meegenomen in de bogen van regen en ook de bloemetjes proberen wat extra vocht tot zich te nemen. Een gaai was vanochtend ook nieuwsgierig toen het regende en de zon scheen.

Later reed ik met mijn auto onder een haag van bomen met groene bladeren. Opeens is het er dan. Zo lijkt het. Het groen. Het bloeit en groeit. Opeens.

wervelend

Nacht en dag. Het was vroeg vanochtend. Drie uur vroeg. Even uit bed. Kopje thee, serie kijken, nog een kopje thee, toiletbezoek en nog even proberen te slapen. Het lukte niet. Hoe laat is de zonsopgang? Zeven uur vierentwintig. Aangekleed en voor zeven uur aan de wandel. 

Ook hier fluiten de vogels. De meeuwen schreeuwen nog steeds. Tractoren die al vroeg beginnen met het verplaatsen van zandhopen. 

Prachtig blauw, donker en dreigende wolken. Wolken met regen. Het kan de pret niet drukken. 

Onderweg terug, haal ik verse broodjes bij de supermarkt om uiteindelijk in de studio meer kopjes thee te drinken en een broodje met kaas te eten. Uiteindelijk wil ik slapen. Ik slaap tot de zon zichtbaar is door mijn dakraam. 

De zon is er blijkbaar tot rond half vier. Nu in de actie dan. Binnen twintig minuten sta ik weer buiten. Al lopend verandert het wolkendek constant. Na wat struinen door het mulle zand vind ik een stoel waar ik op kan zitten, de zon kan voelen en de zee kan zien. 

Het geluid van de golven is onmiskenbaar. Vele rollende golven door de grote schepen die voorbijvaren en de wind die duwt en stuwt. Binnen tien minuten zie en voel ik de zon, de wolken, de wind en het schuim van de zee. 

Dankjewel zon. 

De balans verandert spoedig. Meer wolken dan zon. Witte wolken worden donkere wolken. De zon is niet meer zichtbaar en voelbaar. De twee sjaals gaan weer om en de eerste spetters vallen vroeger dan verwacht. 

Weer terug naar de studio. Mijn schoenen vol met zand van het strand. Mijn krullen weer nat van de miezerregen waar ik net niet aan kon ontkomen. 

Vers kopje thee en benen omhoog. Een poging om in woorden te vatten wat voor dag het is. 

Het is nooit één hele dag een fantastische, geweldige dag. Dagen hebben mooie momenten gecombineerd met alledaagse dingen, ingewikkelde dingen en gaan samen met vlagen van onsamenhangendheid. 

Het regent, de wind waait en de zon schijnt. 

gisteren bedacht

In het vooruitkijken zit voorspelbaarheid. Het is niet altijd meteen hoe het ook daadwerkelijk gaat. Denken aan de toekomst (denken aan morgen) brengt een beeld, invulling en verwachting van hoe het kan gaan. Soms besef ik me dat ik niet wil weten hoe het zal of kan gaan. Ik doe en ik ga. 

Gisteravond begon ik vroeg aan mijn avondroutine voor het slapen gaan. Ik dacht aan de zee en hoe lang ik er al niet meer ben geweest. Zal ik morgen op en neer rijden? Even kijken naar de weersvoorspelling. Niet heel veel zon, wellicht wat regen. Ja, dat is dan niet echt fijn. Gaat het daarom? Wil ik zon en blauwe lucht? Nee, niet per se was in gedachte mijn antwoord. Ik wil de wind in mijn gezicht en de zoute geur. De weidse blik en het kijken naar de kabbelende of klotsende golven. De meeuwen die schreeuwend boven mijn hoofd zweven. 

Hoe lang is het rijden naar Zeeland, richting Zoutelande, Domburg? Een uur en drie kwartier. Zeg maar twee uur heen en twee uur terug. Is dat de moeite waard? Wat ga ik de rest van de week doen? Zal ik een overnachting boeken? Ja, dan twee. Wil ik dit wel? Of is dit een gedachte die opeens een plan wordt wat ik eigenlijk niet wil? 

Even voelen, wil ik dit? Ja. Al ben ik maar twee dagen daar en loop ik meerdere keren op de dag even naar de zee. Ja, dat is genoeg. Een kopje thee op een andere plek, een boek en een puzzel. Vroeg slapen. Wellicht wat schrijven. Een andere omgeving. Een frisse wind. 

Ja. 

Nog één studioplekje over met een prachtige prijs en op loopafstand van de zee. Binnen een half uur geregeld. Het pakken van tas en al de praktische dingen schieten door mijn hoofd. Herkenbaar gevoel van overweldigd worden door details. Oké. Stap voor stap. Niet te veel vooruitkijken. Per moment even aan mezelf vragen: wat wil ik, wat heb ik nodig?  

Als ik deze eerste woorden schrijf is het woensdagochtend vroeg. Ik wil het even opschrijven. Kopje thee en kopje koffie. Bed is reeds opgemaakt. Volgende stap, omkleden. 

Ik kijk uit naar de cd’s die ik onderweg kan luisteren. Norah Jones, Kane of John Mayer? Simply Red doet me altijd aan auto rijden in Schotland denken. 

De autoreis gaat voorspoedig. Ik luister drie keer de cd rond van Kane.  
May all of your wishes 
Come true for life 
And all that you wait for 
Be true for life 
All that you long for 
May all of it shine 
Bright as the sunlight  
All I can do – Kane 

Tot slot nog Simply Red (satisfied with a fish on the line / Mellow my mind – Simply Red). Ik kan me niet herinneren dat de weg naar Zeeland vroeger zo druk was. Vrachtwagen na vrachtwagen. Het zonnetje blijft de auto verwarmen.

Als ik arriveer is het een felle zon achter de wolken en mijn ogen knijp ik half dicht. Ik herken de zee. Het oogt kalm. De tractoren zijn bezig zand te verplaatsen voor alle zomerhutten. De strandtent is open om naar het toilet te gaan. Eerst even wandelen dichtbij de golven. Het geluid van de golven klinkt herkenbaar. Het overstemt. Mijn gedachten klinken even verder weg. Er zijn honden waar ik even naar kan glimlachen als zij spelend en kwispelend voorbij zoeven. 

Het voelt fijn. Het voelt vrij.