Nacht en dag. Het was vroeg vanochtend. Drie uur vroeg. Even uit bed. Kopje thee, serie kijken, nog een kopje thee, toiletbezoek en nog even proberen te slapen. Het lukte niet. Hoe laat is de zonsopgang? Zeven uur vierentwintig. Aangekleed en voor zeven uur aan de wandel.
Ook hier fluiten de vogels. De meeuwen schreeuwen nog steeds. Tractoren die al vroeg beginnen met het verplaatsen van zandhopen.
Prachtig blauw, donker en dreigende wolken. Wolken met regen. Het kan de pret niet drukken.
Onderweg terug, haal ik verse broodjes bij de supermarkt om uiteindelijk in de studio meer kopjes thee te drinken en een broodje met kaas te eten. Uiteindelijk wil ik slapen. Ik slaap tot de zon zichtbaar is door mijn dakraam.
De zon is er blijkbaar tot rond half vier. Nu in de actie dan. Binnen twintig minuten sta ik weer buiten. Al lopend verandert het wolkendek constant. Na wat struinen door het mulle zand vind ik een stoel waar ik op kan zitten, de zon kan voelen en de zee kan zien.
Het geluid van de golven is onmiskenbaar. Vele rollende golven door de grote schepen die voorbijvaren en de wind die duwt en stuwt. Binnen tien minuten zie en voel ik de zon, de wolken, de wind en het schuim van de zee.
Dankjewel zon.
De balans verandert spoedig. Meer wolken dan zon. Witte wolken worden donkere wolken. De zon is niet meer zichtbaar en voelbaar. De twee sjaals gaan weer om en de eerste spetters vallen vroeger dan verwacht.
Weer terug naar de studio. Mijn schoenen vol met zand van het strand. Mijn krullen weer nat van de miezerregen waar ik net niet aan kon ontkomen.
Vers kopje thee en benen omhoog. Een poging om in woorden te vatten wat voor dag het is.
Het is nooit één hele dag een fantastische, geweldige dag. Dagen hebben mooie momenten gecombineerd met alledaagse dingen, ingewikkelde dingen en gaan samen met vlagen van onsamenhangendheid.
Het regent, de wind waait en de zon schijnt.
ruimte voor woorden 