de plek waar

Het begon vanochtend zoals het vaak begint op een vrije en zonnige dag. Een stukje fietsen met van tevoren de gedachte om niet te ver en niet te lang te gaan. Gewoon om er even uit te zijn en uit voorzorg toch ook een flesje water mee. Richting kanaal en dan misschien daar dat rondje, dat is leuk, waar ik toen ook met mijn vader langs die kartbaan ging en ook een stukje door de bossen.

Onderweg bedenk ik me dat als ik toch richting hier fiets, dat ik misschien toch even naar die plek aan de rand van Eindhoven kan fietsen waar ik morgen een gesprek heb voor een tijdelijke baan. Even weten hoe ver het is, kan ik er op de fiets naar toe, waar is het precies, hoe voelt het? De eerste bekende straten van Eindhoven zijn zichtbaar. Oja, hier ben ik wel eens eerder geweest, beetje links aanhouden, daar die weg over en dan nog iets verder links. Ja, oh, prima plek zo te zien. Mocht ik de baan leuk vinden en de mensen die daar over beslissen vinden mij ook wel leuk, dan is dit dé fietsroute. Qua reis- en fietsafstand kan ik het niet beter treffen. Elke dag een prachtige, groene route langs het water om te fietsen.

Nu ik hier toch ben, even daar naar rechts. Hier een cafetaria, zit er nog steeds (uitstekende friet) en daar ja, daar die woning. De omgebouwde garagebox waar ik een kleine twee jaar heb gewoond. Mensen lachen met me mee als ik vertel over die woning en toch is het écht een omgebouwde garagebox. Prima eerste plek en was toen ook op ideale fietsafstand naar de hogeschool. Nu ik er toch ben, fiets ik ook maar die kant uit. En dan kan ik vandaaruit ook nog door naar die andere woonplek.

Ik fiets dezelfde route als jaren terug. De weg is nog steeds (en wellicht nog meer) hobbelig met vele kuilen en boomstronken die omhoog willen groeien door het ooit gladde asfaltfietspad heen. Nu ik er fiets, word ik herinnerd aan de vele (rode en iets minder groene) verkeerslichten op deze route. Daar is dat huis waar ik ooit aanbelde toen ik een lekke fietsband had. Daar die tennisvereniging waar ik ooit competitie speelde tegen een team van mensen die leuk speelde, maar minder leuk was om mee te borrelen. Ik neem een afslag en vraag me voor tien seconden af of de school verplaatst is. Nee, niet verplaatst, ik ging te vroeg naar rechts. Het was inderdaad toch bij die rotonde. De bureaustoelen en tafels zijn nog steeds zichtbaar vanaf de straatkant en het lijkt er op deze dag kalm en vredig uit te zien.

Door naar dat fijne huisje aan de rand van Eindhoven, dichtbij de bossen. Ik fiets langs huizen die zijn opgeknapt en waar ik me toen en nu nog steeds wel zie wonen. Kleine versies van Pipi Langkous huizen. Daar die zaak waar ik vaak ’s avonds laat, na het wegbrengen van HelloFresh maatlijdboxen in België, nog wat warme friet (of patat?) kon halen. Door dat ene steegje en daar is die fijne plek. Ik denk dankbare gedachtes als ik terugdenk aan toen en dat ik daar heb gewoond. Ooit vond ik de plek via Marktplaats. Het voelde als een vakantiehuisje. Ik denk ook aan lieve Balou (hij is niet meer), de hond waar ik op mocht passen wanneer de huiseigenaren weg waren.

Ik fiets weer verder. Even kijken bij die plek waar ik zo vaak heb gewandeld. Het is bijna niet veranderd, nog net zo groen. Ik kijk hier op de fietsroutenetwerkkaart om te zien hoe ik bij dat ene stuk kan komen vanaf hier, en wat vorige keer zo fijn fietste. Ondertussen ben ik al bijna twee uur onderweg en de accu van mijn fiets is nog op voldoende sterkte. Ik drink wat water en vervolg de weg.

Ik herinner me dat het toen fijn voelde en nu ik er weer fiets ben ik blij dat ik toen hier mocht zijn. Het is allemaal vaag bekend gebied met hier en daar nieuwe stukken. De nieuwe stukken geven me een glimlach. Dichtbij en toch net verder weg dan eerst. Iets nieuws en iets fijns zijn een fijne combinatie op deze zonnige woensdagochtend. Ik zie allerlei plekjes, hoekjes, kanalen, huizen en onverwachte bloem-,aardbeien- en eierverkooppunten bij de boeren op het erf.

Ik kom aan bij het punt waar ik wilde uitkomen. Taxi rijden heeft me een richtingsgevoel laten ontwikkelen waar ik nog vaak op kan vertrouwen. Ik herken dit van een paar weken geleden. Hier weer rechts en dan even lekker zoevend over het smalle pad dat aan beide kanten vol staat met hoge bomen met vele takken en groene bladeren.

Ik zie het bankje in de zon. Ik twijfel een paar seconden en stop dan toch. Ik herinner mezelf eraan dat ik geen haast heb. Alhoewel ik nu ook wel klaar ben met deze fietstocht. Even zitten kan helpen, paar slokken water is fijn en de zon en de warmte zijn helpend om minder haast te voelen. Oh en de vogels, dat bedenk ik me als ik een paar minuten zit. Het geluid is gelijk aan hoe ik vanochtend opstond. Vogels in overvloed (in galore). Als ultieme bevestiging waarom ik (blijkbaar) toch op dat bankje ben gaan zitten, komt er een meneer langsfietsen en die zegt tegen zijn mederijder: ja, hier zitten altijd zo veel vogels, elke keer als ik hier fiets. Je hoort ze altijd.

Ik zoek even op hoever het nog fietsen is vanaf hier. Nog 16 kilometer oftewel 40 minuten. Ik ken de weg en wil het ook niet langer later duren dan nodig is. Bijna thuis kom ik nog in een meute van oranje geklede mensen terecht. Ik ben blij voor ieder oranje gekleed mens en ik snap het feest(gevoel). Toch besluit ik af te wijken van de geplande weg om niet per ongeluk in het kanaal te hoeven fietsen.

Anderhalf uur werd bijna vier uur. De route ging anders dan gepland. De herinnering aan de herinneringen voelen vertrouwd.

Ik denk dankbare gedachtes.