Tag: verlies

geplukte appels

Zal ik vandaag de kachel aanmaken? Ja? Omdat het kan? Omdat het regent? Omdat het een tweede knusse dag is waar ik waarschijnlijk niet verder kom dan een wandeling en vervolgens ga zitten om verder te lezen in het boek Ik zal je nooit meer*.

De eerste twee hoofdstukken van het boek maakte indruk op me en hebben een blijvend effect. De rest van het verhaal is persoonlijk en ik lees mee met de ontdekkingen van de schrijfster. Het enthousiasme van gisteren is nu wat getemperd. Ik lees sneller en ik wil de grote lijnen wel weten, maar de details en herkenbaarheid in woorden zijn na de eerste tientallen pagina’s niet meer zo aanwezig.

Ik leg de e-reader naast me neer. Buienradar geeft aan dat het een uurtje droog is. Binnen vijf minuten sta ik buiten in mijn wandelschoenen en uit voorzorg heb ik een regenjas aangetrokken. Ik heb twee opties voor een rondje wandelen. Meteen gaan lopen vanaf mijn huisje en het vertrouwde rondje volgen. De andere optie is vijf minuten autorijden en nog een keer over dat wandelpad lopen wat aan het begin van de zomer ook zo mooi groen was. Ik stap in de auto.
Nog geen vijf minuten later loop ik onder de bomen. Veel van de natuur oogt helder en groen na een regenbui. Ik loop kalm aan. Er is geen hond te bekennen. Enkele vogels die wegschieten als ik dichterbij kom. De koeien grazen geduldig en lijken tevreden met het fris gewassen gras. Ik zie een reiger een paar meter verderop in het weiland neerstrijken. Zo ongeveer halverwege het uur blijkt de regen toch al te vallen. Ik zet mijn capuchon op en het tikken van de regen laat me denken aan het tikken van regen op een tentdoek. Ik open de palm van mijn handen en probeer de druppels op te vangen.

Bij terugkomst in mijn huisje ril ik van de kou en trek toch maar droge kleren aan. Knisperend hout en de warmte van vuur kan deze dag wellicht een helpende hand bieden om de kopjes thee in mijn nieuwe mok nog lekkerder te laten smaken? Ik zie die ene overgebleven appel op mijn aanrecht liggen. Een paar weekenden geleden plukte ik in de zon de appels van de boom. Zal ik nog een appelflap maken met de appel van vandaag? De gedachte is leuk en vervolgens denk ik: nee, geen zin in.

Ik kijk uit mijn raam. De hanger voor de pot met vogelpindakaas wacht geduldig in de regen tot het de tijd is dat ie gevuld gaat worden. Nog 84 pagina’s te lezen om te weten waar het verhaal eindigt.


* Ik zal je nooit meer
Tatjana Almuli
ISBN 9789038809298
2022




gevallen peren

Het begon vanochtend vroeg met het lezen van een nieuwsartikel over de NS. Onhandig voor hen die afhankelijk zijn van openbaar vervoer, goed voor hen die staken. Vervolgens dacht ik aan een mailtje van de NS en de aanbieding voor acht gratis e-boeken. Een mailtje gedateerd uit maart en toen ontvangen omdat ik jarig was. De kortingscode heb ik nooit verzilverd en toch altijd laten staan in het zicht in mijn postvak. Ik keek wat het aanbod was in de bundel als ik het deze maand zou downloaden. Het leken boeken met gevarieerde genres en de titel en omschrijving van Ik zal je nooit meer van Tatjana Almuli viel op. Ik startte het downloaden van de boeken op mijn laptop en ondertussen haalde ik mijn e-reader onderuit de la en legde ik die aan de stroom.

Binnen een kwartier was ik aan het lezen, benieuwd wat het verhaal zou brengen. Een half uur later veegde ik een traan van mijn wang. Zinnen als:

Soms deed ik mijn ogen dicht, niet eens bewust, maar prettig schuilen was het wel, in het zwart daar achter mijn oogleden. (..) Zo lang ik doe alsof er niets aan de hand is, is dat ook zo. (..) Alsof ik ergens boven de werkelijkheid rondzweefde, was ik zelf nog wel levend? (..) Gewoon maar doorlopen, doorgaan en hopen dat het eens anders zou zijn. (..) Mijn huid tintelt en ik voel me lichter dan vanmorgen en alle dagen hiervoor.*

Woorden die ik ook zou kiezen. Wat is dat toch met herkenning? Het laat me minder alleen voelen in een gevoel? Het geeft verbinding? Ik benoemde afgelopen week in een gesprek met een collega dat herken ik wel, dat heb ik ook wel eens en ze viel stil. Echt? Ja. Zij herkende het niet, kon zich er juist niets bij voorstellen. Ik was de eerste, naast haar tienerdochter, van wie ze hoorde dat het een gedachte is die men kan hebben.

Ik vind lezen fijn, de reactie is meteen. De rust en kalmte om te lezen ontbreekt vaak. Vandaag niet en dat alleen al voelt fijn. Ik wil nu dit boek lezen. Tevens was het plan voor deze dag om nieuwe (en vooral waterdichte) schoenen te kopen. Stukje fietsen en even naar praktische spullen kijken. Ik ging fietsten, vond een fijne (en wellicht overbodige) nieuwe mok en geen schoenen. Ik stond tien minuten in de supermarkt op zoek naar een nieuwe theesmaak om die later te nuttigen in mijn net gekochte mok. Ik fietste onder de bomen door en langs het kanaal. Ik ben blij dat het kouder aan het worden is en dat mijn sjaal weer de functie van warmhouden heeft.

Ik lach mezelf toe als ik nu hier in mijn relaxte stoel aan mijn biologische gember-kurkuma thee nip. Thee die dus in mijn nieuwe, oudroze geribbelde mok zit. Ik heb zicht op een tuin met bomen en zwiepende takken. De wind maakt het dat er enkele bladeren dwarrelend vallen. Ik zie de robotmaaier hortend en stotend in de miezerregen over de gevallen peren bewegen. Ik tik deze woorden en ik weet dat ik de hele middag kan wijden aan het verder lezen in het boek.

Ik beleef een herfstige vrijdag.

* Ik zal je nooit meer
Tatjana Almuli
ISBN 9789038809298
2022

over de dood (en het leven)

Hoe ga je om met de gedachte dat een dierbare gaat sterven of (onverwacht) is overleden? Waar denk je aan bij de dood? Hoe ga je om met verdriet, angsten en verlies? Wat is helpend voor jou en wat niet? Wat is rouw? Hoe kijk je naar je eigen sterfelijkheid? 

Naast het verliezen van een dierbare kan elke grote levensverandering invloed op je hebben. Denk bijvoorbeeld aan verlies van werk, langdurige ziekte, een scheiding, leven met iemand met dementie of verhuizen uit een vertrouwde omgeving.

Ik bied een luisterend oor, tijd en de gelegenheid om te delen wat men wil delen over een verlies, een huidige ziektediagnose, komende dood en/of levenszaken die aandacht vragen.

  • Het is voor iedereen (alle leeftijden) die een keer wil praten over een verlies, het leven en de dood.
  • Eerste kennismaking is gratis en vrijblijvend. Daarna een tarief van €60 per uur.
  • Omgeving: Eindhoven, Tilburg, ‘s-Hertogenbosch en omliggende dorpen.

Mijn naam is Claire, 40 jaar. Ik heb de hbo lerarenopleiding Nederlands en de post-hbo opleiding voor verlies-, rouw- en stervensbegeleiding afgerond. Ik wil graag ruimte bieden aan ieder die het fijn vindt om een keer hardop gedachtes te delen over wat hen bezighoudt.

Zelfportret. Een foto van een vrouw met bril, halflang krullend haar, blauwe trui en een gekleurde sjaal.

Voor vragen of inplannen van een kennismaking kan je contact met me opnemen via:
06-28234226 of een bericht sturen naar:
ruimtevoorwoorden@gmail.com

ruimte voor woorden | KVK-nummer: 89487257