Tag: over het leven

nieuwe werelden ontdekken

Perlator oftewel waterstraal regelaar. Hij doet wat ie in zijn naam heeft. Een nieuwe waterstraal regelen van, in mijn geval, de badkamerkraan. Profielmal, profielaftaster, contourmal, aftekenmal zijn allemaal woorden voor dat meetgereedschap om hoeken op een vloer op te meten, zodat een zelfklevende vloertegel bijvoorbeeld precies om de deurkozijnen van de trapkast past.

Ik heb nu een trapkast. Ik heb drie stellingkasten in elkaar gezet met mijn nieuwe accu schroefboormachine (geniaal ding) en de kasten passen precies in de ruimte die er is. Makes me feel good. Ook was er wat irritatie en frustratie en zweetdruppels bij het in elkaar schroeven van die stellingkasten. Mijn hemel wat een gedoe als het ene gaatje niet precies over het andere gaatje valt en de schroef dus eigenlijk net niet lekker valt. Toegegeven dat ik veel met een handschroefdraaier heb gedaan, was ik uitermate blij met mijn nieuwe aanschaf van een accu schroefmachine. Iets meer power en iets meer mogelijkheid tot wringen en het schroefje zit er nu toch stevig in. De deur van de trapkast is tijdelijk niet in het kozijn in verband met schilderen, dus elke keer als ik er voorbij loop de afgelopen dagen kijk ik met een fijn gevoel naar de stellingkasten. Het ‘a je to’ gevoel helpt enorm bij het blijven doen van alle klussen die nog in het verschiet liggen.

Vorige week zondag stond op het programma: het leggen van een zelfklevende vloer in de trapkast. Zou dit gaan lukken? Ja, want ik wilde het. Ik word blij van het lichtblauwe patroon. Het was een afweging bij de aanschaf: elke keer als ik die deur open doe, zal het me blij maken. Wist ik hoe ik een zelfklevende plaktegel moest leggen en inmeten? Nee, wist ik niet. En dan denk ik aan Pippi Langkous. Pippi die zegt:

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik heb reeds veel van die momenten gehad de afgelopen tijd. Van hoe schildert men een bruine radiator wit? Speciaal schuurpapier, speciale verf, specifieke verfkwast en drie lagen verf, is het antwoord. En het allerbelangrijkste een iemand, in mijn geval lieve vader, die met je meedenkt. Of een muur met vele donkere, verschillende verfkleuren. Hoeveel lagen witte verf heeft die nodig? Vijf is het antwoord. Vijf lagen. En wat geduld en armspieren.

Er liggen nog genoeg uitdagingen in het verschiet, nieuwe dingen om te ontdekken. Privacydoek installeren op een hekwerk. Gaten boren in de muur voor die spiegel in het toilet. Een halmuur waar verf vanaf valt, hoe krijg ik die toch wit? Het terugzetten van de klinken en sloten op de deuren die net geschilderd zijn?

Het is nog een beetje kamperen af en toe in dit nieuwe huis van mij. Er is geen zwembad, dat niet. Maar bezoekers hoeven niet hun eigen wc rol mee te nemen. Er is een dak om onder te wonen, enkele stoelen om op te zitten, een bed om in te slapen en katten die me ´s ochtends vroeg vanaf de stoep aanstaren als ik naar het toilet ben geweest. Het is tevens veel en soms te veel. Vele muren te schilderen en veel van dat ongrijpbare en toch voelbare in mij. Uiteindelijk werkt het (zo ongeveer) en het is niet standaard, maar wat is dat wel in dat leven van mij? Op hun nieuwe plekje op de vensterbank groeien de planten hier ook gestaag door.

Oh, en die vloer? Die vloer ligt ondertussen. Is het perfect? Nee. Is het gelukt? Ja. Maakt het me blij? Ja.

vaar wel lief huisje

Waar te beginnen? Hier. Ik begin hier. In dit moment van zondagochtend op een nieuwe slaapplek. In een ander huis met andere vogeltjes die me goedemorgen wensen.

Ik ben verhuisd.

Vorige week zei ik en voelde ik: dag lief huisje, dankjewel voor alles wat je me hebt gegeven.

Tranen stroomden op die bewuste zondag. Tranen uit liefde. Dankbaarheid. Voor de plek waar ik heb mogen wakker worden. Tranen uit een gevoel van afscheid, gedachten aan het gemis dat in het vooruitzicht lag. Wat ooit was en nooit meer in dezelfde vorm voor me zal verschijnen. Het vaarwel zeggen van een omgeving die me veiligheid en liefde heeft gegeven.

Het huisje dat zich vulde met warmte door de kachel die ik kon laten branden. De kerstlichtjes die op de donkere momenten en het hele jaar door, het fijne lichte verspreidden. Het ochtendritueel van een kaarsje aansteken en met de eerste kop thee in mijn handen de zon zien opkomen. De seizoenen die ik daar heb zien komen en gaan. De bladeren aan de takken van de bomen die ik zag verkleuren, heb zien vallen en de nieuwe die elk jaar ook weer verschenen. De roodborstjes die me bleven bezoeken en verrassen. Alle nieuwe vogelsoorten die ik heb leren kennen. Het vogelvoer en water dat ik ze heb mogen geven. Het plezier en rust dat het me heeft gebracht. Zo veel nieuws dat me opviel, elke keer, als ik uit hetzelfde raam keek.

De fietsroutes die ik volgde vanaf het huisje. Met een nieuwsgierige en een zoekende blik naar onbekende avonturen keek ik om me heen. De wegen die ik ontdekte, lieten me stoppen om de reeën en eenden en reigers en ooievaars te bewonderen. Al de bankjes waar ik op heb gezeten, gelezen en geschreven.

Ik heb met de wind mee gezweefd en stug doorgelopen met de wind op kop. Ontelbare keren over dat ene pad gewandeld, dat pad waar de hemel binnen tien minuten vier seizoenen kon laten zien. De zonsopgangen die me daar hoop gaven, deden beseffen dat ademen ruimte geeft. De lucht die op dat ene specifieke stukje aarde, oneindig weids is en wolken blijft creëren om bij weg te dromen. De illusie van het leven die in één wandeling kon opbloeien en vernietigend eerlijk tegelijkertijd binnen kon komen. Binnen bij mij.

Om vervolgens terug te kunnen keren naar dat idyllische, schattige stenen huisje. De plek waar niemand mij hoorde, ik alles kon delen en ik kon bestaan in alle vormen die ik maar wilde. Met een boomstam in het midden van de ruimte waar ik mijn knie aan kon stoten, kon vloeken en huilen. Dansend en zingend als de zon scheen of de regen viel.

Vaar wel lief huisje. Blijf varen in de seizoenen die toch wel komen en gaan. En dat jij daar fier mag blijven staan en ieder kan laten zien wat voor moois de wereld te geven heeft.

vliegkes

Dit zijn de voorjaarsdagen waar ik al fietsend, gratis en voor niets een maaltijd voorgeschoteld krijg. De vliegjes in kwestie zouden toch ook een beter einde van hun leven hebben gewenst dan terecht te komen in de mond van een onbekend mens?

Het bankjesseizoen is geopend. Mede te herkennen door de aanwezigheid van de zon, meer fietsers op de weg en een ik die oude en nieuwe bankjes spot om mijn boek te lezen.

Van de week zat ik op een oud en vertrouwd bankje naar een boom te staren. Alhoewel het een doordeweekse dag was, waren er genoeg mensen onderweg op de fiets. Soms hard pratend, soms in stilzwijgen gehuld en soms met armen om zich heen wapperend om maar niet die vliegkes in hun gezicht te krijgen. Ze zoefde op haar e-bike en met zwaaiende armen voorbij en ik moest glimlachen. En oké, toegegeven, ik en het bankje en zij op de fiets zaten dichtbij water. In plaats van mijn woorden ‘irritante stomme, idiote rotvliegjes’ klinkt vliegkes wel wat zachter en fijner. Voor hen en voor ons.

Heb ik ooit al geschreven over mijn droombaan als degene die mag bepalen waar de bankjes komen te staan langs een fietsroute? Er is één specifiek bankje en als ik daar langs fiets, heb ik altijd de neiging om uit te zoeken hoe dat werkt, de persoon worden die mag bepalen waar bankjes komen te staan.
Dit bankje is qua locatie niet verkeerd. Ik kan het zelfs uitstekend noemen. Ook de zithoogte is ideaal en zelfs de plek tussen de bomen is over nagedacht. Het enige minpunt blijft elke keer als ik er langs fiets: waarom hebben ze het in de kijkrichting van de heg van een woonhuis geplaatst en niet 180 graden de andere kant uit waar er zicht is op prachtig uitgestrekt moerasgebied? De ideale spot, echt waar, en waarom laten ze je dan uitkijken op een standaard heg aan een zandpad in plaats van een natuurgebied waar reigers, hazen, reeën en allerlei andere soorten vogels te spotten zijn?

Het zet elke keer drie gedachtes in beweging als ik er voorbij kom. Als eerste waarom die bankrichting, er zal vast een reden voor zijn toch? Hoe kom ik aan de baan als de persoon die mag bepalen waar de bankjes komen te staan? Het zou voor mij prachtig werk zijn. Ik kan zo tien plekken aanwijzen in Brabant die soms fluisterend en soms schreeuwend roepen: ik ben zo mooi, rust even uit hier! En tot slot, is er al een bankje ontworpen dat mee kan draaien met de zon? Ik bedoel dat er een soort van scharnier gebruikt kan worden en/of draaipoot-punt (ook verstelbaar qua hoogte), waardoor het bankje bij wijze van spreken de zon van de dag kan volgen. Lijkt me best een haalbare uitvinding.

Vandaag vond ik de lentezon op één van mijn favoriete bankjes. Dankbaar dat er niemand zat en ik er mocht zitten. Vanaf half elf staat de zon perfect en rond half één verdwijnt ie weer achter de bladeren van een boom. En met de warmte van vandaag was het ideal om mijn boek, Sloop van Anna Enquist, te lezen. Regelmatig keek ik omhoog en om me heen. Ik zag de blauwe lucht met de groene boomtoppen die al deinend en wiegend het ritme van de wind volgden.

Hoe het verder met mij gaat? Op zich wel prima, want naast werk en het algemene leven kan ik mezelf bezig houden met het bepalen van banklocaties en glimlachen om het woord vliegkes. Aan de andere kant wil ik eigenlijk alleen de rust van de natuur.