Even de theezakjes bijvullen, even de koffiebonen malen voor morgenvroeg, even de rand van de wasbak met een doekje afdoen, even de afzuigkap afstoffen, even de gevallen pennen van de grond oprapen, even mijn drie truien ontpillen met de supersonische ontpiller, even nog een kopje thee drinken, even de ene plant water geven en even de andere kant van de bladeren licht geven, even van dat alles. En even niet.
In een onrustig gevoel van mezelf letterlijk elke paar seconden verplaatsen op mijn beschikbare 25m² kwam een moment van even stilstaan op dezelfde plek. Ik stelde mezelf de vraag: wat wil ik? Het antwoord kwam meteen. Ik wil kunnen zitten en een boek lezen.
Ik heb nog niet een plek buiten de deur gevonden waar ik tot die rust kan komen om pagina na pagina om te slaan. Dus ik dacht, ik ga kijken of een plek (een gevoel) wat in de buurt komt, hier en even voor nu gecreëerd kan worden. Bij mij, in mij. Dus ik begon mezelf en voorwerpen om mij heen te verplaatsen naar de voor mij meest aangename positie. De stoel met het fijne, gele (blije) kussen voor mijn rug. De stoel richting de ramen en met uitzicht op de de herfstbomen en veranderende lucht met wolken en dwarrelende blaadjes. Kaarsje aan, lichte jazz muziek op de achtergrond, raam open voor de frisse lucht. Laptop uit het zicht. Telefoon niet te ver weg. Flesje water en een dampende kop rooibosthee binnen handbereik. Met het boek wachtend op het tafeltje voor me, aanschouw ik mijn creatie. Mijn leescafé. Ja, dit beeld is helpend.
Ik ga zitten.
Het vergt een aantal pogingen. De woorden zijn prachtig. Soms poëtisch ingewikkeld. Het geheel vinden in de losse woorden die een verhaal vertellen, gaat niet vanzelf. Toch even dit opzoeken, wat betekent dat woord en de muziek staat net te hard. Ik sta op, zet de waterkoker nog een keer aan, poets de deurklink, maak nog een kop thee en ik ga weer zitten.
Het knisperende kaarsje laat van zich horen, de vuilniswagen die voorbij dendert laat mijn huisje trillen en de vogels die fluitend door de regen vliegen, lijken mij op te merken. Ik lees nogmaals de eerste zin van een nieuw hoofdstuk.
Ik oefen. Continue. In het vinden van een comfortabele zijn. Vandaag even, in een bewuste poging, hoefde ik niet alle woorden van het verhaal te onthouden.
…en leerde dat terugkeren van de dood niet helemaal hetzelfde is als terugkeren naar het leven.*
* uit het boek van Sarah Winman: Het laatste jaar van Marvellous Ways
ruimte voor woorden 