Dagen om te fietsen. Lichte oktober zonnestralen op mijn gezicht te voelen, met één hand aan het stuur en met de andere uitgestoken hand de wind onder mijn handpalm voelen. Het laat me glimlachen en naast vragen en twijfels in mijn hoofd brengt het een moment van nu.
Het zijn de dagen om na een regenbui in het bos te wandelen. De regendruppels die van de hoogste bomen, takken en bladeren helemaal naar beneden vallen tot op het groene mos. Ik zag voor mij een roodborstje op het wandelpad zitten, daar weer voor twee wandelaars die even stil stonden en daar weer voor twee reeën met hun witte achterkant, die kalm en lichtelijk verbaasd om zich heen keken. Hoe zijn we hier beland?
De dagen dat de vogels weer hoorbaar fluiten en voor mijn raam verschijnen. De koolmezen, pimpelmezen, vinken, merels en roodborstjes laten zich zien en horen. De kleuren van de bladeren aan de boom veranderen van het heldere groen naar het zachte roodbruine. De ene dag vallen ze dwarrelend, gedragen door een bries. De andere dag bewegen ze zich woest zigzaggend door de lucht, omdat de najaarswind van zich wil laten horen. Alles bij elkaar wordt er een pad gevormd van gevallen bladeren waar ik overheen kan lopen. Soms is het glad en soms knispert het.
Een eerste dag van een nieuwe periode in het jaar dat het hout weer kan branden in de kachel. Waarbij het oefenen is om de aangename temperatuur te creëren, zonder acht aanmaakblokjes te gebruiken. De ochtenden waar ik in het donker licht kan creëren met een kaarsje.
Een seizoen om drempels over te gaan en om op onbekende stoelen een boek te lezen. Dus daar zat ik op een nieuwe plek, in een soort van café restaurant waar het leeg genoeg oogde. Ik waardeerde de keuze uit verschillende soorten theedoosjes en het maakte me blij. Ik las vervolgens de eerste pagina’s van een tot op heden ongelezen boek. Om de zoveel seconden werd het geroezemoes om me heen luider en in plaats van het verhaal te lezen, hoorde ik de verhalen die hardop werden gedeeld. Ik zat erbij en luisterde er naar. Wil ik weg? Blijf wachten, want het komt.* Vervolgens verplaatste ik me naar een buitenstoel. Een open serre en de regen die tikkend viel op het glazen dak boven mij. Waar ik met jas aan en twee sjaals om nog wat meer pagina’s las. Het verhaal speelt zich af in Engeland, ergens aan de kust en ergens rond 1947. Het leest alsof het verhaal niet gebonden is aan een tijd.
Het zijn de dagen dat ik de wind onder de palm van mijn hand wil voelen.
* uit het boek van Sarah Winman: Het laatste jaar van Marvellous Ways
ruimte voor woorden 