Het zijn de frisse ochtenden waarbij ik opgewekt op mijn fiets zit. Ik zie de mist over de weilanden optrekken. Een maansikkel verschijnt tussen de takken van de bomen voor mijn huisje. De pastelkleuren zijn er om bij weg te dromen en het lijkt de wereld zachter te maken.
De middagen kleuren heldere kleuren. Ik bewonder een blauwe lucht met witte wolken en een schijnend licht. Ik loop langzaamaan over het pad dat ik herontdek. Ik geniet van de zonnebloemen aan de kant van de weg. Ze wenden zich tot de zon en geven voeding aan hen die op zoek zijn.
Ik wandel onder de takken van de bomen door. Het zijn de ochtenden met constante regenval. Ik luister naar het tikken van de regen op mijn paraplu. Er ontstaat een wazig beeld door aangeslagen brilglazen. De vogels, koeien en edelherten staan op afstand en zijn zichtbaar voor hen die ze willen zien.
september me – Toon Hermans
ruimte voor woorden 