de spinnenwebben in de heg

Al fietsend ga ik in de ochtendzon, de dauw of met een wolkendek boven mijn hoofd naar mijn werk. Ik fiets de route gemiddeld drie keer per week. Heen en weer en op en neer. Elke keer zie ik weer iets nieuws en elke keer zie ik iets van hetzelfde.

In de ochtend loopt dezelfde mevrouw, rond dezelfde tijd, vaak in hetzelfde lichtblauw vest me tegemoet. We zijn van een knikje, naar vriendelijk lachen en nu naar een mompelende goedemorgen met glimlach gegaan. Wellicht is het over een week een volle vrolijke goedemorgen? Tevens zie ik een man op de fiets elke ochtend (!) en bijna elke middag in tegenovergestelde richting. We kruisen elkaar onderweg op verschillende punten. Ik denk dat hij een strakker schema heeft dan ik, want ik kom hem steeds vaker dichterbij mijn huis tegen en mijn gevoel van op tijd willen zijn is wat soepeler geworden. We zeggen niets en knikken niet. Aan de andere kant zou het me verbazen als het hem ontgaan is dat we vaak op hetzelfde tijdstip van en naar werk fietsen.

Ook weet ik ondertussen waar een poes moeder is geworden van kittens. In de ochtend zie ik ze soms. In de middag liggen ze negen van de tien keer op het erf verspreid, in hun verschillende kleurende vachten, onder de boom in de schaduw. De picknicktafel is bij goed weer altijd bezet door fietsers. De aardbeien die gekocht kunnen worden bij de boer heeft zijn luiken in de ochtend gesloten en in de middag staan op de parkeerplaats altijd enkele auto’s en fietsen en zie je mensen zoeken naar de beste aardbeien in de muur.

Ik leef op bij de ochtendfrisheid van de dag. Heerlijk die koelte, ietwat zon en heldere lucht. Ik zie oneindig veel groen, bomen en bloemen. Ik besef dat ik altijd op hetzelfde stukje fietspad probeer te luisteren naar die ene vogel met dat andere geluid en of die er op die dag ook is.

Van de week zag ik links van mij de spinnenwebben in de heg. Waren die er gisteren ook al? Hoe lang doet een spin over het maken van een web? Zijn het dezelfde spinnen, heeft elke heg spinnenwebben? Ik zag de webben ’s ochtends. De volgende ochtend keek ik weer naar dezelfde plek en ze zaten er nog steeds. Of waren het er meer geworden? Ik keek naar links en naar rechts of er in andere soort heggen ook spinnenwebben zouden zijn. Ik werd verrast met twee kabouters in een boomstam. Ik fiets toch al ruim twee maanden langs deze route en ik heb ze nog nooit gezien. Ik kan ze vanaf nu ook niet meer niet zien. Ik zoek ze op met mijn ogen als ik weet dat ik in de buurt kom. Zouden meer mensen dit zien? Ik hoop het. Het is een leuke verrassing voor ieder.

In de middag ben ik wat minder bezig met al het groen en de vogels. De wereld is dan drukker en ik beweeg me voort in een gestaag tempo. Ik laat de (werk)dag aan me voorbij gaan en daarvoor is de fietstocht ook ideaal. Ergens halverwege is er wel een fietsenteller. Hoeveel fietsen er elke dat op dat punt heen en weer gaan. Ik probeer elke dag te onthouden welk nummer ik ben. Bij thuiskomst ben ik het weer vergeten. Totdat ik de volgende dag weer heen fiets en denk: oja, wat was mijn nummer van gisteren?

Soms is het letterlijk stil gaan staan bij wat er is. Wat ik zie. Een foto te maken van een tafereel wat ik bijna dagelijks zie verschijnen als ik die specifieke bocht volg in de weg. Qua kleuren, bomen, bloemen, wolken, zon en blauwe lucht zijn het voor mij plaatjes om te koesteren.