Na enkele onrustige werkdagen bedacht ik me dat ik voor de komende drie vrije dagen, per moment kijk wat ik wil en waar ik naar toe ga. Niet nu al willen weten van mezelf wat ik bijvoorbeeld zondag ga doen. Vakantie driedaagse. Ik sta op, op welke tijd ik wakker word. Ik drink mijn thee en kop koffie en zie dan gedurende de dag wel waar ik uitkom en wat ik wil.
Vanochtend was het begin kalm, fijn en vroeg. Beetje rommelen, opruimen en was opvouwen. Vervolgens dacht ik eraan hoe lang ik al een zonnebril op sterkte wil. Voor mij zijn dat van die aankopen waar ik tien keer over wik en weeg (voor wat betreft geld en ook zin/moeite nemen om te gaan). Het voelde wel als zo’n dag. Met weinig haast, ik heb alle tijd, ging ik één voor één doen wat ik normaal doe. Bed opmaken, afwassen, opruimen en tafel ordenen. Fietsaccu aan de oplader, aankleden, gezicht wassen en tandenpoetsen. Fiets uit schuurtje halen en op deze dag ook de banden oppompen. Een tijdelijke gast in een ander huisje bracht zijn afval weg en sprak me aan over de mooie plek en dat hun week zo fijn was. Ja, prachtige plek. Wat fijn dat het zo’n mooie week is geweest. Gewandeld, gefietst en nieuwe plekken in de omgeving ontdekt, vertelde hij met een constante glimlach. Ze komen uit Friesland, Workum en wonen dichtbij het IJsselmeer. Ook mooi. Ik denk terug aan een zomerweek op een kampeerboot met mijn vader op de Friese wateren. Allemaal blije gezichten.
Later dan gedacht stap ik op de fiets. De opticien is nu zeker open. Het is lekker rustig in de winkelstraat. Ik word vriendelijk geholpen en ik krijg ook de tijd om zelf wat te zoeken. Wat ik dacht dat ik wilde, stond me niet. Ik overwoog zelfs om exact dezelfde bril te kopen als dat ik nu draag, zodat ik dan ook een zonnebril op sterkte er gratis bij kreeg. Ik vind alsnog een andere. Net wat anders en toch leuk. Zit heerlijk op mijn neus. Een besefmoment van als ik het weet, dan weet ik het. Ja, deze bril is het. Degene die me helpt is kundig, vriendelijk en eerlijk. Ze vertelt dat ze sinds een paar maanden de opleiding tot opticien volgt. De wiskunde is nieuw voor haar. Ze was eigenlijk meer van de taal en creativiteit. Ze is zelf verrast over hoe leuk ze het vak vindt. Ik zie iemand die met veel plezier werkt en daarnaast ook goed is in wat ze doet. Volgende keuze: een zonnebril. Ze geeft me wat exemplaren aan om te proberen, totdat ze zegt: ik weet het! En trekt ergens linksonder een la open en haalt er inderdaad voor mij de meest leuke (en ietwat andere dan normaal) zonnebril uit. Ik zet hem op en ook deze zit meteen fijn. Binnen tien minuten twee brillen en helemaal blij met mijn keuzes. Oogmeting kon ook meteen. Volgende week ophalen. Uitstekend.
Vervolgens fiets ik een stukje verder met als doel ergens een kopje thee te drinken. Vorige week heb ik een stukje nieuw fietspad ontdekt en daar wil ik vandaag ook even naar toe. Ik vind de weg en vandaar uit fiets ik naar een plekje waar ik over had gehoord en nog niet was geweest. De reviews online zijn positief. Mocht je ooit in de buurt zijn van het Joe Mann Paviljoen? Aanrader. Prachtig gelegen in het bos en er is ook een openluchttheater. Het paviljoen heeft een ruim terras en binnen zijn eventueel ook genoeg zitplekken. Vriendelijk personeel. De toiletten zijn schoon en fris. Bonuspunten voor alle honden (en eigenaren) die er komen na hun wandeling in de bossen. Ietwat minder aangenaam, de enthousiaste wandelclub van vrijdagochtend, maar die gingen tien minuten nadat ik ging zitten ook weer weg. Heerlijk. Ik kon mijn ochtend niet geloven. Niet te warm, niet te koud weer. Twee brillen gekocht waar, als ik nu aan denk, blij van word (dat gebeurt zelden bij spullen). Ik bestel een kamillethee en ik heb de rust om een woordzoeker op te lossen. Als extra bonus komt Charlie, de labradoodle, snuffelen en kan ik die ook nog aaien. Wat een geluk.
Ik vertrek met goede zin en ik denk aan welke route ik terug zal fietsen. Tien meter verder besef ik dat de accu van mijn fiets het niet doet. Dit gebeurt af en toe sinds april (?) en soms kan ik het met wat draadjes lostrekken, accu in- en eruit halen, fietstassen erop en eraf, zorgen dat de accu weer gaat werken. Helaas is dat vandaag niet de oplossing na tig pogingen. Wonderbaarlijk genoeg irriteer ik me niet al te erg. Dat het niet werkt, vind ik nog niet eens zo erg. Ik vind het vervelender dat ik niet weet hoe ik het kan oplossen. Als ik vervolgens, nadat ik alle onderdelen weer op de juiste plek heb zitten, heb besloten om dan toch maar te vertrekken, ben ik mijn fietssleutel kwijt. Ik kan hem niet kwijt zijn, want ik ben opgestapt en ik heb gefietst, dus dat kan niet. Ik lach om mezelf. Ik misplaats de laatste tijd wel vaker iets. Alle tassen omgekeerd, blijkt de sleutel uiteindelijk in het slot van de accu te zitten (achter mijn fietstas). Ik stap op met de gedachte om in een heel langzaam tempo de kortste route naar huis te fietsen. Zo gezegd, zo gedaan.
Wonder boven wonder kom ik onderweg net daar uit in die straat waarvan ik weet dat de Stella fietshandel daar zit. Ik heb de afgelopen maanden vaker gedacht dat ik gewoon een afspraak moet maken. Alleen dat voelt als gedoe. Fiets paar dagen kwijt, op de auto zetten, wegbrengen, niet fietsend naar werk kunnen. Klinkt als uitstelgedrag? Klopt. Ik heb ooit in mei een poging gewaagd om te bellen, elf wachtenden voor mij. Online lukte het niet en ik heb de melding via de website nooit volledig ingestuurd. Overal wordt geadverteerd dat je een afspraak moet maken en niet zo binnen kan lopen. Ik wil niet binnenlopen zonder afspraak en tevens wil ik ook dat mijn fiets weer normaal fietst. Ik zet mijn vriendelijkste lach op mijn gezicht en loop de eerste deur binnen. Pauze, staat op het bordje op de toonbank. Ik loop de andere deur binnen en geef aan dat ik een open vraag heb. Hij lacht en stuurt me terug naar de andere deur. Maar er is pauze? Nee hoor, zegt ie, loop maar door. Oké. Vervolgens staat er een andere vriendelijke man voor mijn neus. Ik vertel: ik heb geen afspraak, wel een fiets bij me, met een moersleutel in het schermpje en een accu die niet werkt. Hij zegt binnen vier zinnen wat het probleem is. Oké. Hoeveel kost dat om te maken? Acceptabele prijs. Kan ik een afspraak maken? Ik heb nu wel even tijd. Zeker weten? Ja. Superfijn, dankjewel. Rij je fiets maar naar binnen. Twintig minuten later fiets ik weg. De fiets heeft nog nooit zo soepel gefietst en ik heb ook meer kilometerbereik. Ik hoor mezelf denken: dit had ik eerder kunnen doen. Ik glimlach. Ja, dat had gekund.
Ik besluit nog even langs de supermarkt te gaan. Ik fiets over het pad waar ik in de winter vaak liep. Ik heb te laat door dat de sproeier in het weiland rechts van mij sneller beweegt dan dat ik fiets. Voor de beeldvorming, het is niet de grootte van een huis-tuin-en-keuken-sproeier. Het is een akkersproeier(?) waar als de zon op schijnt je een regenboog ziet. Ik krijg de volle lading water. Haren, bril, sjaal, blouse en broek is nat. Niet een beetje miezer, drie volle seconden van een douche. Ik lach en zie de wereld opeens met druppels op mijn bril. Terugfietsen? Nee, de kleding droogt wel. Naast mijn haar valt het niet op, denk ik? Het valt wel op, lijkt het, aan de blikken van de mensen in de supermarkt te zien. Het kan me vandaag minder deren.
Wat een dag.
ruimte voor woorden 