de bloeiende, groeiende bloemen

Het lijkt alsof ik van het luisteren naar de vogels naar het kijken van de kleuren van de bloemen ben gegaan. Ik heb geen idee hoe elke bloem heet. Ik vind de kleuren prachtig. Ik word blij als ik er naar kijk. Ik zie de enkelvoud in één bloem en de schoonheid van de hoeveelheid bij elkaar. Recht voor mijn huisje. Elke dag als ik mijn deur uitloop. Het prachtige huisje dat elk seizoen iets nieuws lijkt te brengen.

De vogels fluiten nog steeds. Ik hoor ze dagelijks. De konijntjes grazen, knagen aan het gras in de ochtend. Gisteren zag ik een zwart-witte moederkat met een jonkie. Ze wonen niet hier, maar ze zaten hier wel onder de heg te schuilen. Ik probeerde dichterbij te komen en ze renden snel weg. Vandaag heeft Lexie wel prinsesheerlijk op mijn benen gelegen. Het was weer een wasdag.

De dagen wisselen tussen wat werken, afronden van school en kijken naar de bloeiende, groeiende bloemen. Het klinkt als een simpel leven als ik mijn eigen woorden teruglees. Met momenten is het ook niet ingewikkelder dan dat, totdat ik ga denken en bedenken hoe verder? Met ander werk, na mijn studie, de zomer, de bloemen en het huisje? De veranderingen zijn constant. Fijn. De bloemen zijn de ene dag ook weer anders dan de andere dag. Ze groeien, bloeien en verwelken. Het proces van leven, dood en weer (op)leven. Soms wat extra water, soms wat zon en soms wat wind om de andere kant van een blad te kunnen zien.