Een dag later zei ik definitief ‘ja’ tegen het ruilen van de huisjes.
De huisjes zijn zo goed als identiek en toch anders. Andere kleurencombinatie, andere bank, ander matras, net andere keukenindeling en ander uitzicht. Een ander gevoel. Beide hebben een houtkachel.
Het proces ging snel. Drie nachtjes slapen en ik had twee nieuwe sleutels met een rode sleutelhanger in plaats van de twee sleutels met de blauwe sleutelhanger die mooi past bij mijn Delftsblauwe klompjessleutelhanger. Ik had drie dagen om mijn spullen te verplaatsen van het ene huisje naar het andere huisje.
De eerste dag bestond uit het nieuwe huisje schoonmaken, zodat de geur van mijn vertrouwde schoonmaakmiddel te ruiken was bij binnenkomst. Tevens heb ik op die dag in het oude huisje zoveel mogelijk spullen in dozen en tassen gedaan. Het was ook weer een moment om wat dingen weg te doen, die ik blijkbaar in drie maanden tijd toch niet heb gebruikt.
Tijdens het inpakken en opruimen bekroop me af en toe het gevoel en besef van wat ik ging achterlaten. Dit huisje is fijn. De zon is fijn. De bank zit lekker. Ik ken het andere huisje niet. Schijnt de zon daar ook zo mooi en fijn naar binnen? Ik weet wat ik hier heb. Ik heb hier maar zo kort gewoond, te kort? Wat krijg ik ervoor terug? Gaat het niet te snel? Had ik niet beter hier kunnen blijven tot maart en dan weer een totaal andere plek vinden?
Kortom angst in de vorm van twijfels met vragen en gedachtes. Legitieme afwegingen om aandacht te geven. Vervolgens merkte ik bij mezelf op dat het logisch is om even die angst te hebben, die vragen te stellen. Het is oké om het huisje te gaan missen, want het was fijn. Die gedachte gaf me rust. Oh, ik mag het missen. Ik mag er even verdrietig over zijn. Het doet niets af aan wat er gaat komen of dat ik ergens weg ga. Het is even verdrietig. Het toont tevens dat het me iets doet en dat het me veel heeft gebracht.
Op de dag van de spullen verhuizen werd ik vroeg wakker. Vond ik het een beetje spannend? Ja.
Ik herinnerde mezelf er aan om te denken aan een gedachte van wat ik wil dat deze dag me brengt. Een dag van transitie, waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga. Wat ik ken en wat ik mag gaan ontdekken.
Een drukke dag was het. Ook al liggen de huisje niet meer dan honderd stappen uit elkaar, het is lopen en tillen en lopen en neerzetten en uitpakken. Het ging vlot genoeg en met wat hulp van mijn vader waren de meeste spullen einde middag in het nieuwe huisje. De essentiële zaken stonden op een nieuwe plek. Het bed was opgemaakt en ik kon thee drinken.
Het matras in het nieuwe huisje is winst, merkte ik na mijn eerste nacht. Niet heel goed geslapen, vroeg wakker en toch lag ik wel fijn. Ik keek niet uit naar de schoonmaakdag. Ik kan best aardig schoonmaken (al zeg ik het zelf..). Het wil niet zeggen dat ik het leuk vind om te doen. Tevens wilde ik het wel netjes achterlaten.
In de ochtend heb ik eerst vele koppen thee gedronken in het nieuwe huisje. Wat schuiven met spullen en niet echt wetende waar ik alles wil hebben. Uitstelgedrag voor het schoonmaken? Misschien. Vervolgens stond ik rond het middaguur in het oude huisje met prachtige zonnestralen en de vogeltjes die nog even aan het vogelvoer hingen.
Waar te beginnen? Alles heeft even aandacht nodig. Eerst stofzuigen, zodat de grootste stofwolken minder zichtbaar zijn. Vervolgens de keuken van binnen en buiten (en boven op de kastjes). De gordijnenrails en de ramen. De eerste zweetdruppels veeg ik van mijn voorhoofd.
Dankjewel huisje. Hoeveel bewoners heb je voor mij al gehad? Wie heb je al allemaal even een veilig onderdak kunnen bieden? Voor een weekend of week of maanden? Wat zagen zij, dat ik ook heb gezien? Wat heb ik gemist? Wat heb alleen ik gezien?
De kachel schoonmaken. De eerste keer warmte die je me gaf op kerstavond 2021. De kleur van het vuur en het oneindig kunnen staren in de vlammen. Ik begin te hoesten door de stof en het as dat vrijkomt. Raam open, deur open. Weer stofzuigen.
En vogels, lieve vogels. Ik ben niet weg. Ik ben drie deuren verderop. Komen jullie daar ook naar toe? Daar is ook vogelvoer én een boom! Ik zie jullie graag, vinden jullie me daar ook?
De minst leuke klus, de badkamer schoonmaken. Krijg ik het doucheglas wel zo fris en doorschijnend als dat het was? Ja, gelukt. Het viel eigenlijk best mee. Hoe lang ben ik al bezig? Drie uur? Heb ik alles gedaan wat ik wil? Nog een keer stofzuigen. Alleen nog dweilen? Met de stofzuiger en zoveel mogelijk schoonmaakspullen in mijn handen loop ik terug naar het nieuwe huisje. Terug in het huisje dweil ik met een schoonmaakdoekje op handen en voeten bij gebrek aan een stok met zwabber. De donkere tegelvloer frist ervan op. Ik laat het raam nog open. Alles kan drogen en nog wat meer luchten.
Even een kopje thee en broodje met kaas in het nieuwe huisje.
Het ruikt fris en schoon bij terugkeer in het oude huisje.
Een laatste blik naar binnen. Ik fluister nog een keer dankjewel.
Sleutel in het slot.
ruimte voor woorden 