huisje ruilen – deel 1

Sinds het najaar woon ik, door wat geluk en vertoning van lef, in een klein huisje. In de zomer, na een geslaagde huis- en kattenoppaszit in een andere plaats dan Tilburg, wist ik dat ik wilde verhuizen van mijn toen huidige woonplek. Ik was dankbaar dat ik daar twee jaar geleden kon gaan wonen. Het heeft me Lexie gebracht. Tevens heeft het nooit echt als mijn plek gevoeld. Te druk qua verkeer en te veel geluiden van buren en dichtvallende deuren.

Op de wachtlijsten van de woningbouwverenigingen sta ik niet hoog genoeg. Nog niet in de buurt gekomen van een woning door loting en daarnaast een huurwoning via de woningbouw is vaak niet op de meest rustige plek. Het werd dus een zoektocht naar een particuliere woning in een hopelijk zo groen en rustig mogelijke omgeving. Eerste gedachten gingen naar een tijdelijke huur van een chalet voor de wintermaanden op een vakantiepark. Ik zou dan wel kijken wat het na zes maanden zou zijn. Een huis- of oppaszit of even bij mijn vader kon ook of…welke optie er dan ook zou zijn.

Het zijn lastige tijden om iets te huren voor een redelijke prijs als je alleen bent. Zelfs het vinden van een redelijk betaalbare en leuk chalet op een vakantiepark is een proces. Ik had een ideale gevonden (via marktplaats) en ik was (een dag nadat de advertentie online stond) te laat, onder voorbehoud al verhuurd. Twee andere bezichtigingen van een chalet op een ander park gehad, maar die voelden niet oké. Het bracht me een dilemma van: moet ik het dan toch maar accepteren, ondanks dat het niet ideaal is, maar dan heb ik wel een plek? Nee, ik heb een keuze. Ik mag hopen op meer en ik kan het iets meer tijd geven.

Ik kwam redelijk snel daarna tot de conclusie dat zelfs een chalet wellicht niet de juiste optie was. Gezien de huurprijs en wat je ervoor krijgt, is het me dat waard? Vervolgens heb ik Google Maps geopend en ben ik gaan inzoomen op hotels, vakantiehuisjes, B&B’s en parken om te zien wat er is qua aanbod in de omgeving van Eindhoven en Tilburg. Tip: niet alles staat op marktplaats of verhuursites.

Tot ik daar een interessante plek vond met kleine vakantiehuisjes in de verhuur. Er stond geen lange termijn verhuur vermelding op de website én toch heb ik gemaild. Waarom toch gemaild? Ik weet het niet meer exact. Ik was enthousiast over de omgeving en ik had waarschijnlijk een bui van: wie niet waagt, wie niet wint. Geheel vrijblijvend geïnformeerd. Of er mogelijkheden zijn voor langere termijn verhuur in de wintermaanden, wat de prijs is?  Ik vertelde wie ik ben, leeftijd, niet rokend en geen huisdieren. (Lexie heeft ondertussen bij mijn vader nog een schoot gevonden om op te liggen, te slapen en te relaxen. Het bevalt voor beiden uitstekend.)

Binnen een dag kreeg ik een reactie van de eigenaar. Normaal gesproken doen we niet meer lang verhuur, maar je klinkt wel leuk. Kom je kennis maken en dan zien we wel verder? Huurprijs was ietwat aan de hoge kant en tevens was ik blij en opgelucht dat ik wellicht misschien iets heel leuks had gevonden. Kennismaking ging goed, allebei blij en ik kreeg een huurcontract voor zes maanden. Langer huren kon niet in verband met dat er al reserveringen zijn voor in het voorjaar. Begrijpelijk en in een half jaar kan er ook voor mij veel veranderen.

Op het groene natuurterrein staan meerdere huisjes. Uiteindelijk bleek dat er in een ander huisje ook iemand woonde die al langer huurde (meer dan een jaar). En weer een ander huisje werd later ook nog tijdelijk verhuurd aan een andere vrouw in verband met de verbouwing van haar huis. Er zijn nog een paar andere huisjes over voor midweek en weekend verhuur.

Het huisje is klein en heel fijn. Het heeft in mijn ogen alles (behalve een wasmachine en een vriesvak). In een rustige, groene omgeving en waar de vogeltjes in de ochtend fluiten. Mits het niet regent, kan ik fietsend overal naar toe. Het biedt me alles wat ik nodig heb op dit moment.

Zo aan het start van een nieuw jaar komt de maand maart weer meer in zicht en ook het einde van mijn huurcontract. Ik dacht van de week: ik wil weer een beetje gaan kijken en oriënteren van wat er beschikbaar is om te huren. Ik zocht en bekeek eventuele huis- en oppaszitten en chalets online, maar momenteel is er niets wat er tussenuit springt. Ik had mezelf ook voorgenomen om niet te geforceerd en vol haast te zoeken elke dag. Ik woon er pas drie maanden en ik ben net over de helft van de totale huurperiode. Ik wil ook genieten van de maanden dat ik hier ben.

De eigenaar, die ik tegen kwam toen ik mijn hout stond te stapelen voor mijn kachel, vertelde dat de persoon (die al meer dan een jaar een huisje huurde) een nieuw huis heeft gevonden. Tevens had hij ook al een nieuw iemand gevonden om het huisje weer aan te verhuren. Blijkbaar, ook al adverteert hij er niet voor, vinden mensen zijn plek toch wel.

Kort daarna belde de eigenaar mij om te vertellen dat de nieuwe huurder voor dat ene huisje zich last minute heeft terug getrokken en/of ik interesse heb om naar dat huisje te verhuizen? Niet voor zes maanden, maar in principe onbepaalde tijd. Ze willen dat ene huisje in de lange verhuur houden. Ze vinden mij wel een toffe bewoonster en het klikt wel. Het blijft maandelijks opzegbaar, dus ook al zou ik alsnog in april of juli of welke maand dan ook willen gaan, het kan.

Ehh….ja, denk ik? Even laten bezinken, een nachtje erover slapen. Ook al weet ik niet wat dit jaar gaat brengen, de optie van dat ik niet weg hoef in maart geeft ruimte. Ik kan dan altijd nog kijken hoe en wat het gaat doen en waar ik wel of niet naar toe ga.

Ik zat na het bericht glimlachend op de fiets te proberen het op zijn plek te laten vallen. Ik kan dan niet helemaal bevatten (en geloven) in het moment wat er gebeurt. Ik merk wel dat het fijn voelt. Het heeft te maken met een bepaald toeval en geluk en tevens vul ik het voor mezelf in als vertrouwen hebben. Het vindt zijn weg. Soms zit ik in momenten met vele vragen ‘hoe gaat het verder’?  Ik weet het niet. Soms word ik bevestigd door het te laten gebeuren.

Een vriendin noemde het magisch. Ik vind het wel een passend woord voor zo’n dag waarop alles een beetje verschuift.