Olympische Spelen

Met alle beelden van de Olympische Spelen in Beijing 2022 op televisie denk ik terug aan de Olympische Spelen in Vancouver 2010. Vandaag keek en zocht ik of ik eerder heb geschreven over mijn eigen ervaring met de Olympische Spelen en dat had ik nog niet. A trip down memory lane.

2009
Het brengt me zelfs terug naar de zomer van 2009 in Alice Springs, Australië. Toen schreef en verstuurde ik mijn aanmelding in 30 graden hitte voor eventueel werk bij de Olympische Spelen voor het Holland House in Vancouver 2010. Internet was daar toen alleen beschikbaar door te betalen voor internettijd op een computer in het hostel. Ik zou op een vijfdaagse tour gaan in de Outback, dus ik verstuurde mijn aanmelding ’s ochtends vroeg voor 7.00 uur. Ik schreef onder andere op 6 juni 2009:

Eind januari van dit jaar ben ik vertrokken vanuit Nederland om een half jaar te gaan rondreizen in Australië en Nieuw-Zeeland. Ik had tot dan toe nog nooit zo’n verre reis ondernomen en ik wist niet wat me te wachten zou staan. Maar juist het feit dat ik het niet wist, was voor mij de uitdaging en met dat gevoel wilde ik vertrekken. Ik wilde naar een land dat ik niet kende, zodat ik het kon ontdekken. Ik wilde ondernemend zijn en het avontuur opzoeken zodat ik mezelf in situaties kon vinden waarvan ik nooit had gedacht het te mogen meemaken. Ik heb nu nog zo’n 6 weken te gaan en vanaf dag één is het een avontuur waarvan ik enorm geniet en leef van moment naar moment. Het zijn de kleine dingen als het maken van een praatje met iemand met wie je op een bankje zit en het constant leven met andere mensen in een beperkte ruimte tot en met het beklimmen van een 3.2 km hoge berg en tennissen in Melbourne Park waar normaal gesproken de Australian Open plaatsvindt. Ook dit zijn uitersten, maar vooral ervaringen waarvan ik geniet en die ik voor geen goud had willen missen.

[Lees via Gorgeous Gorges onder andere over die periode van toen.]

2010
Het is twaalf jaar geleden, februari 2010, dat ik in deze periode in het mooie Vancouver met een auto rondreed. Ik was na mijn aanmelding, gesprek en ontmoetingsdag in Zoetermeer, uitgekozen om mee te gaan. Ik had de rol als chauffeur toegewezen gekregen. Voor mij de ideale functie. Een feestje bouwen in het daadwerkelijke Holland House hoefde voor mij niet. Ik was een onderdeel van het geheel en ik kon rondrijden (en fietsen) en genieten van de omgeving, de natuur en de mensen.

Het doet me terug denken aan de wedstrijd dat ik Sven Kramer live de 5.000 meter heb zien winnen. Ik kreeg een wedstrijdkaartje cadeau. Ik herinner me dat ik nooit schreeuwde, hardop juichte en toen wel. Ik herinner me mijn oranje sjaal en hoe bijzonder ik het vond dat ik daar op die tribune mocht zitten.

Ik denk aan al de autoritten waar ik op zoek ging om verschillende boodschappen op te halen, zoals paspoppen en ook bepaalde klemmen met een specifiek soort touw. Mobiele telefoon met de mogelijkheid tot foto maken, was toen nog niet een gegeven.

Ik herinner de ontmoeting met de mensen rondom het toenmalige bobsleeteam. Ik haalde ze op bij het vliegveld en bracht ze naar Whistler. Ik zag hun huis waar ze verbleven en we deden ook nog even boodschappen in de lokale supermarkt. Ik was de hele dag met ze onderweg. Ik reed terug met een prachtige zonsondergang. Ik kon mijn geluk niet geloven.

Ik herinner me dat ik met Guus Meeuwis en zijn mensen achter de auto van Armin van Buuren aan reed, omdat Armin ergens in het centrum zou draaien en Guus had zelf geen auto.

Of toen ik een groep mensen naar een besneeuwde bergtop bracht, want ze gingen naar de wedstrijd van Nicolien Sauerbreij kijken. Ik weet nog dat ik ergens in een hutje kon zitten met andere Canadese medewerkers, kijkend naar de televisie en zien hoe ze goud won.

Of de ontmoeting met Mark Tuitert, die met zijn net gewonnen gouden medaille voor de 1.500 meter en zijn familie in de auto zat. Ik bracht ze thuis na een voor hen unieke dag.

Ik herinner me hoe mooi het land is en hoe vriendelijk de mensen zijn. Ik heb zoveel kunnen en mogen bewonderen. Ik dacht toen al: ik wil terug naar dit land. Kan ik hier ook werken en wonen? Ja, dat kon. Het gebeurde later dat jaar.

[Lees via Canada 2010-2011 over de avonturen van toen.]

2018
In 2018 was ik tijdens de Olympische Spelen in Clifton, Engeland. Ik heb toen geschreven over het vinden van Eurosport 5, zodat ik toch het schaatsen kon kijken (zie blog Discoveries).
Ik herinner me ook dat ik op één van wedstrijddagen in de sportschool aan het hardlopen was en naar het televisiebeeldscherm keek waarop Kjeld Nuis goud won. Via mijn oortjes kon ik via een Nederlands radiostation het commentaar volgen. Ik rende en liep veel langer die dag dan nodig was.

Ik geniet van sporters die een sportprestatie neerzetten. Ik word blij van een Ireen Wüst. Ik geniet van een Nadal die overwint en wint.

Ik geniet (na) van mijn herinneringen.